Hoi Allemaal..
Ik ben hier een tijdje niet meer geweest vanwege school enzow.. examenjaar , erg druk met school en stage. Erg vermoeiend allemaal maarjah.

Dit is mijn verhaaltje..
Ik werd in de 1ste en 2de heel erg gepest.
Ik had 2 goeie vriendinnen.
Omdat hun *gothic* waren werden ze altijd veel gepest.. Maar ik vond ze aardig en we werden zown beetje beste vriendinnen.
Ze begonnen mij ook te pesten omdat ik met ze omging.
Mijn vriendinnen van de bassisschool lieten me allemaal in de steek en begonnen ook met pesten.

Er was 1 bepaald persoon in de klas , die iedereen meetrok om ons te pesten.
Ik had echt een hekel aan haar.. ik was nooit gewend om gepest te worden , en het was meteen de hele klas tegen ons 3en.
Het was echt een rot periode , ik was vaak heel verdrietig en begon uit het niets te huilen. M'n mentor heeft taloze keren met me gepraat maar het leek wel alsof hij me niet begreep. Hij hielp me dus niet echt.
Er waren ook een aantal keren waarbij het mij te ver ging. Het bleef soms niet alleen met opmerkingen maken , maar dan begonnen ze gewoon met dingen te gooien , duwen ..alles.. op een hele pesterige manier.
Ikzelf had voordat ik naar die school ging al heel weinig zelfvertrouwen , en ik had al faalangst. dus veel durfde ik ook nooit te toen.

Ik heb wel ooit boeken tegen die groep mensen aangegooid, en de deur keihard achter me dichtgegooid , waarbij de pols van de ergste pester ertussen kwam..ze heeft geloof ik de hele pauze zitten huilen.. ik deed het niet met opzet , ik was gewoon zoo boos geworden..
Uiteindelijk overleed de vader van 1 van m'n vriendinnen.
Ze was er hellemaal kapot van en met dat pesten erbij op school werd het er niet beter op.
Ze besloot dus zonder het ook maar aan iemand te vertellen een zelfmoord poging te doen.
Het mislukte wel , daardoor werd ze in een kliniek geplaatst en heb ik haar nooit meer terug gezien op m'n school. Ook mocht ik haar nooit bezoeken , we schreven wel brieven.
Op school voelde ik me ook alleen maar slechter over wat er met haar is gebeurd.
Nu is ze er gelukkig weer uit en voelt ze zich goed..

Aan het eind van het 2de schooljaar was ik hartstikke blij dat ik het volgende schooljaar in een andere klas kwam.. Ik werd toen eindelijk niet meer gepest en het was best een leuk jaar.
Nu Ik zit nog steeds wel met sommige vakken bij die mensen , maar ze doen heel normaal..waarom dat zo inene is weet ik niet , maar fijn is het zeker.

Alleen heb ik nu nog steeds erge last van faalangst en weinig zelfvertrouwen.
Daar werk ik nu aan..of eigenlijk probeer ik dat.. Moet eerst de moed zien te verzamelen om erover te gaan praten.

Bedankt voor het lezen van m'n verhaal.
Ik vond het in ieder geval fijn om het ergens te vertellen.

BUh Bye xXx
Sabine

Hoi Sabine,

Je hebt in ieder geval de moed gehad om het hier te vertellen. Dat is al heel wat! Ik hoop dat het je ook al een beetje oplucht.

Faalangs, angst voor groepen, wantrouwen, is wat heel veel mensen, die gepest zijn, hebben. Is ook iets waar je niet zomaar van afkomt. je hebt wel wel de goede keuze gemaakt om er over te gaan praten.
Ik weet niet of je ooit hulp in die richting gezocht hebt, maar je zou best eens een coördinator of een vertrouwens persoon kunnen vragen of er iemand binnen de school is die bij zo'n soort dingen kan helpen. Op veel scholen worden er cursussen gegeven op dat gebied (meestal gegeven door externe mensen) Je zou ook gewoon eens informerend kunnen bellen naar een jeugdzorg of die misschien tips voor je hebben.
Wat vaak het makkelijker maakt is als je alleen om informatie vraagt. Desnoods verzin je een verhaal dat je het voor een vriendin vraagt of zo. Meestal krijg je dan wel je antwoord en word je er zelf niet zo op aangekeken.

Succes in ieder geval

ow ja, en nog een welkom op dit forum

swalsky

Hey ,

Hartstikke bedankt voor de reactie.

Ik heb er zelf ook over gedacht om naar een vertrouwerspersoon te gaan
op school , maar ik durf het maar niet.. en heb het al zovaak uitgesteld..

Er is 1 lerares die weet dat ik erg last van faalangst heb , omdat ik ooit een boekbespreking moest doen.. ik heb het haar toen verteld en ik mocht 2 vrienden uitkiezen om m'n boekbespreking te oefenen met haar erbij..
Toen ik dat probeerde kwam ik al zeer moeilijk uit m'n woorden en moest zelfs een beetje huilen.
Maar uiteindelijk was het best goed gegaan.. ik had een 8 omdat vooral de inhoud goed was..
Nu durf ik er niet meer over te praten tegen haar.
Ik ben zo verlegen , ik zet mezelf altijd maar voor schut als ik met iemand praat of een vraag moet beantwoorden.

Ik ga het blijven proberen om met iemand goed te gaan praten..dat lijkt me erg fijn.

XxX..
Sabine

hallo.

zo'n vertrouwenspersoon is niet zo erg als je denkt (ervaring) en je krijgt de keuze je ouders erbuiten te houden.(teminste ik)

als je over dingen wilt praten je kan mijn msn vinden.

groetje daryl