Najaa.. okeej dan.. Ik ben 14 jaar, van die 14 jaar is er 1 jaar waar ik niet gepest ben en dat was in groep 1. Ik ben nu een jaar gothic en dat bevalt me best. Het pesten is daardoor wel een beetje toegenomen maar als ze me daarmee pesten vind ik het niet erg omdat ik weet dat ze gewoon zo laaggeschoold zijn dat ze niet snappen dat sommige mensen ervoor kiezen om hun BINNENLEVEN naar BUITEN uit te dragen.
Maargoed.. mijn verhaal.. okeej dan *zucht* een van mijn vroegste herinneringen :

Ik ben eigenlijk altijd al een heel verlegen meisje geweest. Toen ik naar de creche ging (ik moest daarheen van mijn moeder), werd ik daar al gepest door 2 jongetjes. Op een gegeven moment was dat in zulke hevige mate dat ik als de dood was voor die 2 ventjes. Op een dag moest'k naar het toilet en dan moest je eerst een gang door. Op die gang waren die jochies aan het spelen met een of andere kar. Naja in ieder geval moest'k heel nodig en all (tjah klinkt nogal triest maarja ) en'k wist dat die ventjes op de gang zaten dus ik durfde niet. Op een gegeven moment had ik echt zoiets van tjaaah, ik moet nou echt gaan. Dus ik pakte al mijn moed bij elkaar en rende de gang over naar de toiletten. Toen ik daar eenmaal klaar was durfde ik in geen geval de gang meer over dus bleef ik daar op de toiletten zitten tot de creche afgelopen was en die jongetjes weg waren. Wat ik naderhand ook wel eigenlijk schaamteloos vind is dat die oppassers daar me nooit gemist hebben of iets dergelijks maargoed.. Ik heb daar af en toe nogsteeds last van als ik naar het toilet moet dat ik in paniek raak als er geen een in de buurt is ^^;

Zoals ik al eerder zei, in groep 1 viel het allemaal wel mee. Omdat daar het meisje wat destijds tegenover mij woonde, ook in die groep zat. En daar was ik 'vriendjes' mee. In groep twee verhuisde dat meisje weer en was ik dus weer 'totaal alleen'. Ik klapte dicht en werd een sociale ramp, wat ik trouwens nu nogsteeds ben ^^;
Op een gegeven moment kwam er een meisje in mijn klas, L. , en die beheerste de hele klas. Tjah, nieuwe kinderen zijn zeker interessant ofzo. In ieder geval mocht ze me niet omdat ik niet naar hun muziek luisterde en me niet modieus genoeg kleedde naar haar smaak. Ik heb af en toe nog nachtmerries over haar. Dan weer stond ze me midden op het schoolplein uit te lachen, of zei ze dat ik stomme sokken had. Het werd allemaal nog vervelender toen mijn zusjes op school kwamen en ze die ook uit begon te schelden. Ik werd zo kwaad dat ik met haar begon te vechten en uiteindelijk was het natuurlijk allemaal mijn schuld. Ze heeft me verder nooit echt geslagen en dergelijke maar meer van die hele sneaky dingen, gaan fluisteren en giechelen als je langsloopt en dergelijke. De hele klas tegen mij opstoken, dingen gaan verkondigen over mij die totaal niet waar waren. Dan kwam ik niets vermoedend de klas binnen en ging er een gegons op van 'Oooh daar heb je haar die dat en dat deed'. Dan weer deed ze een keer aardig, en naief als ik was was ik doodsblij. Dus ze nodigde zichzelf uit bij mij thuis en daar wilde ze mijn kamer zien. Eenmaal weer op school aangekomen ging het door de hele klas dat ik jip en janneke behang had (ik was toen 6 ofzo )

In ieder geval is dat heel lang zo door gegaan. Maar niet alleen werd ik gepest door kinderen uit mijn eigen klas maar ook door kinderen uit de klas van mijn broer (die 1 klas hoger zat). Er was een jongen, D, en die had altijd wel wat aan te merken op mijn kleding. Een keer kwam ik op school met nieuwe schoenen. Ik helemaal trots natuurlijk. Loop ik langs D. Begint hij me te duwen en te lachen waar zo'n heel groepje jongens uit z'n klas bij stond. Ik viel door zijn geduw en schaamde me rot. 'Wat zie jij eruit dan?! Met je domme giga flipper schoenen en die te grote trui! Je bent net een clown!' en lachen dat ze deden. Ik ben huilend weggelopen en wilde dood. Toen was ik.. 8 á 9 jaar oud. Ik begon mezelf te krabben en me tegen de grond te gooien alhoewel ik toen niet helemaal begreep waarom en wat ik deed. Wat ik toen wel wist was dat het hielp.

Ook aangezien ik mijn postuur niet echt mee heb, om het in bedekte termen te zeggen (of je zou dus ook kunnen zeggen omdat ik een vies dik lelijk blubberig varken ben) was ik nou niet bepaald handig met gym (wat ik ook deed, ik deed het verkeerd). Ik weet nog een keer dat we in de touwen moesten of iets dergelijks en ieder1 lukte het in 1 keer, en mijn gymleraar toen was echt een eikel
dus ik moest het net zo lang overnieuw doen totdat het lukte. En iedereen was klaar en iedereen naar mij kijken. En ik schaamde me rot. Sindsdien ben ik altijd zenuwachtig als ik naar gym ga. Ik heb ook echt een periode gehad dat als ik mezelf zag dat ik dan gewoon letterlijk misselijk van mezelf werd.

In de brugklas is het gepest nog zo'n beetje doorgegaan. Maar in de tweede was ik het zat en zette ik een grote mond op. In de derde had ik mijn ballans daar een beetje in gevonden en hadden de meiden van de klas een heel hecht groepje. Toch nogsteeds word ik vaak uitgescholden, en hoe je het ook wend of keert, dat blijft pijn doen.

Ik ga na de vakantie naar de vierde en ik ben best wel bang, dat is ook iets wat ik er aan heb overgehouden, ik ben als de dood dat ik domme dingen ga doen in groepen en dergelijke. Ook altijd als ik langs groepjes mensen loop heb ik heel erg het idee dat ze het over mij hebben, dan hoor je ze fluisteren enzo en dan word ik heel erg onzeker. Dan hoor ik ze in mijn hoofd wat ze eigenlijk allemaal zeggen; 'Daar heb je dat domme wijf weer' ofzo. Nou, dat was dus mijn trieste leven. Afgelopen jaar is heel erg zwaar geweest omdat het toen uitging met m'n vriend, die zei dat het was omdat we 'uit elkaar gegroeid waren'. Maar ik weet dat het gewoon was omdat ik lelijk ben. Ik ben heel erg depressief geweest, en ben mijzelf gaan snijden. Mijn hele armen openkrassen uit zelfhaat. Ik had het voor mezelf verpest. Op een gegeven moment kwamen mijn ouders daar achter, en niet alleen mijn ouders maar ook de contactpersoon van school, die overigens trouwens ook mijn gymdocent was. Die deed heel erg vervelend en wilde er persee over praten. Hij stond me op te wachten in de aula, plukte me uit de les. Na zijn les wilde hij steeds weer praten. Op een gegeven moment had ik echt het idee dat ik gewoon constant op de vlucht was voor die vent. Ik ben zelfs een keer uit het raam geklommen. Zijn manier van doen was ook echt niet normaal. Hij dwong mij te praten door te dreigen mijn ouders te bellen enzovoorts enzovoorts. Alhoewel ik al tegen hem had gezegd dat mijn ouders het allang wisten. Toen heb ik op een gegeven moment alles aan mijn ouders verteld, dat ik echt bang voor hem begon te worden enzo. Toen heeft de school mij naar de maatschappelijk werkster gestuurd. Dat was ook echt 3 keer niks, alhoewel haar werkwijze al een stuk prettiger was als die van mijn gymleraar. Ik ben bij haar misschien 4 à 5 keer geweest en toen zei ik dat ik het niet meer wilde, en daar bleef het bij. Toen sneed ik een periode niet meer maar dat heb ik niet lang volgehouden. Mijn ouders zeiden toen 'Voor deze keer vergeten we het, maar als je het nog een keer doet moet je naar een Psycholoog!!'. Nouja, ik was sinds dat gedoe met mijn gymleraar echt helemaal als de dood voor dat soort mensen dus dat wilde ik echt niet. Toch was mijn verlangen naar een mes en mijn haat voor mezelf groter dan de angst voor de psycholoog en bleef ik snijden. Toen mijn ouders daar achter kwamen hebben ze me dus bij die psycholoog gezet. Daar ben ik een half jaar gweest en dat werd ook niks. Nu heb ik al heel lang niet meer gesneden maar dat komt door dreiging van mijn ouders. Als ik het weer doe moet ik alsnog naar de psycholoog en dat wil ik echt niet meer, omdat ik nu weet hoe het is. Ik had steeds het idee dat iedereen aan me zag van; 'Heuj, zij is anders en raar want zij gaat naar een psycholoog'. Echt alsof je dat aan de buitenkant kan zien, maarja..

Dat was het dus zo'n beetje.

wat kunnen kleine kinderen bot zijn he.. en niemand die er wat aan doet want tja, "het zijn toch maar kinderen die nog niet begrijpen wat ze doen" .


heel veel sterkte nog de komende tijd iig, ik hoop dat wij hier je misschien een beetje kunnen helpen

Thanks
Ik hoop eigenlijk ook dat ik anderen hier een beetje kan helpen ofzo, en vind dit forum zoiezo een heel goed idee. Zo kom je toch een beetje in contact met 'lotgenoten'

Bepaalde delen van je verhaal herken ik wel, zoals angst om bepaalde dingen te doen en langs groepjes te lopen.
Ik heb ook problemen over mijn kleding maar denk tegenwoordig ik ben wie ik ben en draag wat ik wil dat maakt mij mij.
ik wens je heel veel suc6 in de 4e klas.
als je er een goed gesprek over wil hebben voeg je mij maar toe bij msn.
p.s. je hoeft niet bang te zijn voor de psycholoog.

Hoi Fallen Angel,

Als ik je verhaal zo lees dan begint mij een belletje te rinkelen. Je verhaal doet me namelijk denken aan een van de kinderen op de basisschool waar ik werk. Dit meisje (nu 10 jaar) is zoals ze dat vroeger noemde "overgevoelig". Tegenwoordig wordt het wat anders uitgelegd. We noemen het gewoon gevoelig. Zover als ik weet is ongeveer 1 op de 100 kinderen vooral meisjes extra gevoelig voor wat er in de omgeving gebeurd en wat er gebeurd komt veel harder aan dan bij ieder ander kind. De dingen die gebeuren zijn vervelend, maar laten per direct een diep spoor na. Voor "overgevoelige" kinderen is het heel moeilijk om zien hoe en waarom kinderen bepaalde dingen zeggen. En daarmee worden ze een extra makkelijk pestslachtoffer wat het vervolgens direct weer erger maakt. Het is een cirkel waar je alleen nooit uit kunt komen.

Het gegeven bestaat al heel lang, maar het feit dat het een probleem is waar het kind zelf echt niks aan kan doen is redelijk nieuw.

Het enige wat een leerkracht kan doen is met het betreffende kind gaan praten. Jou gymleerkracht heeft echter een hele simpele fout gemaakt. Voordat je kunt gaan praten moet je eerst vertrouwen hebben gewekt, anders werkt dat alleen maar averechts. Ik denk dat als jij een persoon vindt die jij vertrouwd, die jij zelf uit kunt kiezen, dat die persoon je dan ook echt kan helpen.

Ik ga ondertussen al 3 jaar naar een psychater (graatje zwaarder dan een psycholoog) en ik heb de keuze gehad. Dat maakte het een stuk prettiger om te beginnen. Als jij met je ouders de deal maakt dat je naar een psycholoog gaat, maar dat als die persoon je niet bevalt je zelf mag kijken voor een andere, dan denk ik dat de kans op succes een stuk groter voor jou wordt.

tenslotte het feit dat je gepest wordt met je postuur. Je wordt gepest, en als je postuur het niet was, dan hadden ze wat anders gevonden. Zoals je voor mij klinkt ben je best gevoelig. Ow ja, dit gevoelig zijn, is niet een karakter eigenschap die je moet tegen gaan. Dat is een mooie eigenschap. Het maakt je alleen kwetsbaar voor mensen die je willen pakken.

Succes in ieder geval.

En mijn advies. ga naar een psycholoog. Als je de juiste vind, dan kunnen ze je echt helpen

dankjewel moatties

FallenAngel!!



*Knuvt