tot groep 7, de jongens gingen de meisjes interessant vinden en de meisjes de jongens. de meisjes ontdekten make-up, hoge hakken en strings en gingen daar ook mee lopen. ik vond dat echter onzin en bleef gewoon jongenskleren dragen en maf doen want dat vond ik gewoon leuk. maar dat kon dus blijkbaar niet. in de eerste maand van groep zeven moest ik een paar dagen in het ziekenhuis liggen voor een groot EEG vanwege mijn epilepsie die de doktoren een tijdje eerder hadden 'vastgesteld'.. het was vreselijk in het ziekenhuis en had echt behoefte aan steun toen ik terugkwam...
tot mijn grote verbazing werd ik genegeerd de dag dat ik terugkwam. de mensen in mijn klas keken me allemaal aan of ik een bananenschil was en ik wist echt niet wat ik moest denken.
dus ging ik na school langs bij 'een vriendin uit de klas' (dacht ik)om te vragen waarom de klas zo gek deed. en ik kreeg te horen dat ze me 'eng' vonden omdat ik epilepsie had. ze wisten allemaal niet eens wat dat was, maar het was iets met je hersenen, toch?
ik vond dat dus zwaar vreemd en kreeg ruzie met dat meisje. vanaf die dag vond ik briefjes in mijn la van school met teksten als 'stop je enge kop in de plee en trek door' en zo. ze verstopten mijn jas, gooiden spulletjes weg of maakten ze kapot en spuugden op het zadel van mijn fiets en de handvaten.
ik bleef maar denken dat het mijn schuld was. dat doe ik nu nog steeds een beetje. misschien had ik me gewoon moeten aanpassen.
maar goed. in groep acht vonden mijn ouders het te ver gaan. ik zat op turnen en bij een training had een van die meisjes me van de rekstok af geduwd en toen keihard op mn hand gestaan, waarna hij nog lange tijd gekneusd van was. mijn moeder ging met de juf praten. en de juf ging met mij praten. en ik moest met de klas praten. ik had helemaal niemand. het was de klas tegen mij, en de klas ontkende alles, ik zou gestoord zijn en alles hebben verzonnen, puur om aandacht.
dat gesprek was het meest vreselijke gesprek dat ik ooit heb gehad. ik heb daar ook de angst aan overgehouden om te 'praten'... vandaar dat ik zo gesloten ben geworden. allemaal door dat gesprek.
ik ging naar de middelbare school. naar die school ging alleen 1 meisje uit mijn vorige klas. ik vulde in op het inschrijfformulier absoluut niet bij oude klasgenoten in de klas te willen. dat gebeurde ook wel. de eerste maanden van de middelbare school waren leuk. ik werd met rust gelaten. ik ben altijd al heel erg op mezelf geweest, maar nu ik met rust werd gelaten was dat al helemaal geweldig. ik had wel vriendinnen, maar die accepteerden het ook als ik met rust gelaten wilde worden. maar op een dag kwam ik erachter dat die vriendinnen allemaal vriendinnen waren met dat meisje. en zij had allemaal dingen verteld over mij die niet waar waren, en ze vertelde ze dat ik verzonnen had ooit gepest te zijn. op een gegeven moment wist de helft van alle brugklassers wie ik was en wat ik allemaal had 'geflikt'. mijn tas werd kapotgetrokken bovenaan de trap zodat al mijn spullen naar beneden vielen, ik werd bekogeld met eten en overal waar ik liep werd over me geroddeld, ook bij mij in de straat.
de tweede klas... ik was doodsbang om het jaar te beginnen. doodsbang om alles weer van voren af aan te beginnen. dus ik ging me anders kleden. totaal niet mijn 'stijl', als ik maar niet meer gepest zou worden. en het ging goed. ik werd door veel mensen op de gang nog wel heel vies aangekeken, maar er gebeurde niets. een paar weken geleden vond ik het wel eens tijd worden om me weer 'normaal' te gaan kleden. veel zwart, veel dingen die niemand anders heeft. mijn beste vriendin is de enige uit de klas die het echt leuk vind. een paar meisjes vinden het wel 'cool' maar zouden het zelf nooit aandoen, en de jongens roepen constant dat ik gothic ben, alleen maar omdat ik wat meer zwart draag (ook niet alleen maar hoor!)en naar hardrock en heavy metal luister. en dat meisje is weer begonnen met mensen in mijn klas dingen te vertellen over mij. ik vind het heel moeilijk om mezelf te zijn en te blijven. het ene moment denk ik: stik erin, ik vind het leuk. het andere moment walg ik van mezelf dat ik niet gewoon als andere mensen kan doen. op dit moment weet ik het niet.
maar ja, dit is een heel megaverhaal geworden, ik hoop dat jullie het niet te zeikerig vinden
... ik moest het even kwijt
