Het jaar nadert zijn einde, en een hele hoop gebeurtenissen komen terug in gedachtes en gevoelens. Veel is er gebeurd, sommige dingen zijn onafgemaakt, anderen abrupt geeindigd. Zonder mijn toedoen, mijn eigen schuld misschien? Ik weet het niet. Dit jaar schijn ik er meer last van te hebben dan voorgaande jaren. Iedereen ziet me als een sterke, zelfbewuste jonge vrouw. Ben ik misschien ook wel, maar zelf zie ik me momenteel niet zo. Nu voel ik me klein, eenzaam en verlaten. Terwijl ik dat zeker niet ben. Ik heb vrienden die om me geven, familie die van me houdt. Maar dat weerhoudt me er niet van om verdrietig te zijn. Om pijn te voelen en de tranen te laten gaan die ik niet eerder kwijt kon. Tranen om iemand die ik nog steeds dagelijks vreselijk mis omdat hij geen afscheid of een reden heeft genoemd. Tranen om iemand die ik misschien nooit zal zien alhoewel dat mijn innigste wens is. Dis it mijn terugblik op een heel bewogen jaar, een terugblik dat veel van me vergt maar dat ik gewoon moet neerpennen hier. Het zal lang worden, gepaard gaande met de nodige tranen. Maar ik wil het graag kwijt, en ik wil het graag delen. Want verdriet is geen schande. De wetenschap dat het hier niet veroordeeld zal worden, is een grote troost voor mij.
Het jaar begon zoals elk ander jaar, met een verandering. Mijn oma en mijn lieve witte sneeuwvlok waren er niet meer. Mijn eerste verjaardag zonder hen was heel vreemd. Ik miste hen vreselijk. Had er veel problemen door gekregen op het werk en voelde me nergens thuis. Ik werkte op dat moment op tijdelijke basis in een winkel in Venlo, een plaats waar ik vlak bij woon. Zeven januari 2004, een dag om nooit meer te vergeten. Ik was aan het werk, zat aan de kassa toen in een keer een junkie op me afstapte met een mes. Hij zei niet dat hij mijn kassalade wilde hebben. Maar zijn manier van doen was voldoende. Hij wou mijn geld, en hij mij bang zien. Alleen heeft hij dan de verkeerde getroffen. Ik ben heel rustig gaan zitten, beide handen zichtbaar op de kassalade. En daar heb ik misschien een fout gemaakt. Ik had voor alarm moeten bellen, maar iets in zijn houding weerhield me er van. Zijn ogen zal ik tot mijn laatste levensdag niet meer vergeten, eigenlijk zal ik die man nooit meer vergeten. Zijn staalblauwe ogen, zijn peper en zout kleurige haren. Alles aan hem zal ik me blijven herinneren. Maar vooral het mes dat hij bij zich had. Toen hij zag dat hij zijn zin niet kreeg en ik veel te rustig bleef, verliet hij de winkel en ik ging verder met het helpen van de klanten. Geen van de klanten vroeg hoe het met me ging. Toen ik om aflossing vroeg en met een collega naar boven liep en vertelde wat me overkomen was, reageerde die persoon niet voldoende en ik ging gewoon verder. Twee uur later kwam die man terug. Geen mes te bekennen maar zijn vragen lieten niets aan de fantasie over. Toen besloot ik mijn filiaalmanager in te lichten. Politie, beveiliging, therapeute...alles was geregeld. Aangifte gedaan, maar goed, hij heeft me niet neergestoken dus konden ze niets doen...*zucht* dat was werkelijk frustrerend en heeft ook de nodige weken geduurd voordat ik weer alleen de straat op durfde.
Februari en maart waren eigenlijk wel rustig. Werd overgeplaatst naar een ander filiaal en had het daar best wel naar mijn zin. Alleen had ik veel verdriet. Ik miste iemand om wie ik veel gaf, iemand van wie ik al 11 maanden niets had gehoord omdat hij uitgezonden was in Irak. Een vriend die ik al twee jaar ken en waar ik diepe gevoelens voor had. Het besef werd steeds groter dat ik hem nooit meer zou zien, in die tijd bleek ik ook een aanleg te hebben voor dichten en ik heb er veel geschreven in die periode.
In april kwam ik na maanden weer eens op een forum waar ik eigenlijk voorheen veel vaker kwam, maar al een tijd niet meer geweest was. Voelde me er niet meer echt thuis en ik zag een topic dat mijn aandacht trok. Mijn hart sloeg een slag over toen ik het topic begon te lezen. Het was mijn beste vriend, de man op wie ik zo lang gewacht had. Hij is een Amerikaan, zat bij het U.S. Marince Core en was na de start van de oorlog in Irak uitgezonden. Ik geloofde het in eerste instantie niet. Hoe kon hij dat werkelijk zijn? Was het wel mijn Mike? Ja, het was mijn Mike. Niemand wist die dingen die ik hem verteld heb, niemand wist dat..En hij wist alle vragen te beantwoorden die ik hem stelde. Toen kwamen we er ook beide achter, dat we van elkaar hielden. Ondanks de afstand tussen ons, en ondanks het feit dat hij twee kinderen had bij zijn ex-vriendin. Ik was de koning te rijk. Ik had mijn vriend terug, hij hield van me en was zonder noemenswaardige schade uit de oorlog gekomen.
In mei vroeg Mike me of ik met hem wilde trouwen. Tuurlijk, hij was de man van wie ik hield, mijn vriend en de man met wie ik niets liever wilde dan een gezin stichten. En het ging allemaal goed totdat hij trucker werd om geld te verdienen zodat we samen konden zijn. Ik was jaloers, ik voelde dat er iets niet goed zat. Hij had me voorgesteld aan Samantha, een vrouw die ook in Europa leefde. Zij werd als een zus voor mij, we spraken over alles. Ook over mijn angsten om Mike te verliezen. Mei werd juni, en laatst juni vertelde Samantha mij dat ze een hersentumor had en niet meer lang zou leven. Ze kreeg een operatie en stierf. Tranen heb ik om haar vergoten, heb mijn verloofde moeten vertellen dat ze dood was, hoorde hem aan de telefoon huilen en het brak mijn hart. Toen ik hoorde dat Mike zich omwille van haar had geprobeerd om te brengen, brak er iets in mij en ik zocht steun bij iemand die Mike verafschuwde. Jerry werd mijn steun en toeverlaat en vertelde me dingen, die ik altijd gevoeld had maar nooit had willen toegeven. Mike had tegen me gelogen. Hij was getrouwd...en het ergste was, hij had al die tijd van Samantha gehouden. Van een andere vrouw. Niet van mij, alhoewel hij beweerde van wel...Maar wat er toen gebeurde, dat was met geen pen te beschrijven en nu nog steeds is het voor mij onbegrijpelijk om dat te begrijpen. Maar een ding weet ik wel, Jerry was er voor mij zoals niemand er ooit eerder voor me was. En hij heeft me beschermd toen ik het zelf niet meer kon.
In juli kreeg ik een email van de man van Samantha, met als header "The truth about me". Tja, ik heb de mail gelezen en mijn wereld veranderde op slag. De vrouw die ik kende als Samantha had nooit bestaan. Het was allemaal onsproten aan de zieke geest van een enkele persoon. Hij had niet alleen tegen mij gelogen, maar tegen de hele community waarin wij verkeerden. Hij had Mike belogen, Jerry, mensen hadden oprecht om Samantha gerouwd maar het was een grote leugen. Veel mensen voelden zich gekwetst. Ook Mike ging op zijn achterste poten staan, beweerde dat hij van me hield maar vertrok met de noorderzon om nooit meer weer te keren. En liet mij achter met een gebroken hart, en schuldgevoelens. En ook heel veel pijn en verdriet. Dingen die me opbraken, dingen die me waanzinning maakten als het niet voor Jerry was geweest. Hij was diegene die mij een ding leerde, het leven is niet makkelijk, maar geniet van de zonnige dingen....
vervolg komt...ben het nu even moe, heb genoeg
gelaten
En ja, nu dat ik er over nadenk en ik dingen te horen heb gekregen die ik voorheen niet wist, ben ik blij dat Jerry al aan het zoeken was en niet ik als eerste. Maar ik weet wel, dat als ik hem ooit in mijn handen krijg, hij een goed excuus zal moeten hebben voordat ik hem doe 'villen'. Ik ben niet haatdragend, maar hij heeft me twee jaar van mijn leven gekost. Eigenlijk drie jaar. Die zal ik nooit terugkrijgen. Het enigste wat me rest zijn herinneringen, herinneringen die ik bij het eindigen van dit jaar, een plaatsje zal geven.