Heej allemaal

Ik ben een meisje dat juist 16 geworden is,
het is bijna september en dus bijna tijd om terug naar school te gaan,
voor veel kinderen is dit simpel, voor mij niet, even uitleggen..

2 jaar geleden ging ik naar het derde middelbaar, het jaar begon goed.
Ik had veel vrienden en iedereen kon met mekaar opschieten,
ik ging echt graag naar school.
Tot er kleine dingetjes begonnen in de klas,
kleine plagerijen zoals propjes in men haar schieten, dingetjes achter men rug fluisteren zodat de leraar het zeker niet zou horen,
roddelen, uiteindelijk werden die kleinere dingetjes erger..
Iedereen schoot propjes naar mij, niemand kwam nog naast mij zitten in de eetzaal of op de speelplaats,
niemand wou nog samenwerken en als ik een goed antwoord gaf in de klas kwam daar altijd wel reactie op zoals : ' ze weet het weer beter '
In het begin kon ik het nog van mij afzetten, maar uiteindelijk ging ik er onderdoor...
Weken aan een stuk had ik ruzie met zowat heel de school,
elke pauze opnieuw kwam er een groepje op mij af voor hun gedacht te zeggen, mij uit te schelden, te duwen / te trekken,
ze begonnen mij op te wachten aan het station, waar ik toen ook 2 keer goed geslagen ben geweest.
Op een dag in de turnles liep het verkeerd.. we speelden voetbal, toen er een penalty kwam moest ik plots van iedereen in de goal staan,
wat ik dus ook deed, ze begonnen ineens allemaal dingen tegen mekaar te fluisteren, 1 zin heb ik verstaan : "Goed hard en goed mikken hé!".
Voor ik het al te goed besefte voelde ik de bal serieus hard tegen men hoofd aanvliegen, ik viel achteruit, men bril vloog weg, stuntelend riep ik mij bril op, ik keek rond mij, men hoofd draaide, iedereen stond te lachen..mij uit te lachen.. Degene dat de bal getrapt had kreeg felicitaties, de leerkracht stond erbij en keek ernaar... Wat er op zo'n moment door je heen gaat is onbeschrijfelijk..Je voelt je dan echt alleen, je hoort ze lachen, je hoort dat ze blijven lachen, niemand die komt vragen of het gaat, je hoofd bonst en je hart gaat tekeer, tranen hou je tegen, want wenen zou echt niet goed zijn op zo'n moment...
Het volgend jaar ging ik beginnen in een nieuwe school, in een andere stad, ergens waar niemand mij kende, die gedachte ging goed..héél goed..Tot 1 september.. alles raakte vast in mij, ik wou echt nietmeer gaan..ik kon gewoon niet... Die dag heeft mijn papa mij ingeschreven op leercontract..Daar zou het wel goed gaan zeiden ze..daar was ik vanalles verlost... Ook daar ging niet alles goed, ik had amper vrienden en werd heel vaak nagepraat, de gedachte aan de gebeurtenissen kwamen steeds terug, keer op keer, na een tijdje werd ik ziek de dage dat ik naar school moest, ziek van de angst... Na 3 maanden te praten met professionele hulp ging het beter.. Nu willen mijn ouders dat ik in september terug naar BSO ga, maar ik durf niet..Erger.. Ik durf niets meer, ik wil niet meer naar school..Niet naar leercontract, niet naar BSO...
De angst is zo groot...

Kan iemand mij helpen ?

Hoi NoName,

Ik heb goed moeten nadenken wat jij nu nog meer zou kunnen doen. Waar het mis is gegaan en hoe je verder zou kunnen.

Wat mij opgevallen is, is dat je verteld dat je therapie hebt gehad en dat je nu nog steeds met grote angsten zit om weer naar school te gaan. Ik vraag me dan af wat je bij die therapie gedaan hebt.
Heel simpel: als een kind gevallen is van een fiets, en het kind is daardoor bang geworden voor het fietsen, dan moet je het kind geen nieuwe fiets geven, maar dan moet je in hele kleine stapjes weer gaan oefenen om eerst eens te gaan accepteren dat het wel heel noodzakelijk is dat het kind weer gaat fietsen, om uiteindelijk na het oefenen met zijwieltjes weer te kunnen fietsen.
Deze metafoor laat volgens mij zien waar jij hulp nodig hebt. Jij hebt geen nieuwe of andere school nodig. Jij hebt hulp nodig om gewoon weer genoeg vertrouwen te krijgen om überhaupt aan school te denken. Als je nu gewoon weer naar school zou gaan, dan is het een garantie dat het gewoon weer mis zal gaan. Jij hebt namelijk niet de hulp gekregen die je nodig hebt, om te verwerken wat er gebeurd is, en je hebt niet de hulp gehad die je nodig hebt om te leren hoe je genoeg zelfvertrouwen krijgt dat je met een veilig gevoel weer naar school toe gaat.

Ik kreeg het idee dat je vader thuis de besluiten neemt. Ik neem aan dat er ook nog een moeder is die ook een stem heeft in het geheel. Indien je vader eigenlijk besloten heeft dat jij weer naar school moet gaan, dan denk ik dat het het beste is, als jij eens met je moeder gewoon je angsten verteld en misschien ook het verhaaltje wat ik je net geschreven heb. Misschien dat er dan iets kan veranderen.

succes in ieder geval!

Swalsky