Het begon allemaal in het 1ste middelbaar. ik ging op school in een stad ver van waar ik woon. Om te gaan studeren als kok. Niks vermoedend ging ik alleen naar die school zonder iemand anders te kennen. Het begon met kleine plagerijen. Maar dat veranderde langzaam aan in pesten. ik zat ver weg van huis en zat dus ook op internaat. Belde iedere dag naar mijn ouders en ieder weekend ging ik naar huis. Als ik belde naar huis zei ik dat alles goed ging , maar dat was minder waar , meestal als ik de telefoon aflegde begon ik spontaan te wenen. Ik wou niet dat men ouders zich zorgen maakten over mij. In de turnles bijvoorbeeld duwden ze mij , maar echt stampen geven. Ik heb regelmatig gezegd al woedend , STOP ERMEE maarja dat vonden ze natuurlijk leuk en ze deden verder. Mij uitlachen. Als er groepjes gevormd werden werd ik altijd als laatste gekozen omdat niemand van mijn klas mee mij wilde samenwerken. Ik zat op internaat dus zaten er daar ook een heleboel jongens van mijn klas. Mocht ik niet op internaat gezeten hebben zou ik van men klas zijn ontvluchten , maar dit kon niet wegens te verre afstanden. Op internaat ambeteerden ze mij ook om met mij te lachen. In de gang waar alle kamers waren , waar ik dus ook een kamer had , trokken ze mijn broek naar omlaag , maar grappig dat ze da vonden allemaal , maar niet grappig voor mij , ik ben huilend men kamer in gegaan. Het is zo ver gekomen van de pesterijen dat mijn klas nog andere mensen hebben mee gekregen van andere klassen die op mijn internaat zaten , zo had ik een heleboel pesters achter mij.Niet 1 klasje , maar bijna een hele speelplaats om het met die woorden te zeggen. ik ging soms al huilend naar de opzichter van het internaat , en die opzichter had niet anders dan in zijn hoofd gekregen dat ik de schuld was van alles , ik was zogezegd het probleem van heel het internaat. Op school liepen die pesterijen door tot zelfs in de lessen keuken nog aan toe , allemaal achter de rug van de leerkrachten. Ik ben dikwijls aan de leerkrachten weest gaan zeggen , maar die reageerden daar niet op , die waren alleen maar bezig met hun imago van hun school. Voor dat we naar internaat vertrokken hadden we altijd studie , natuurlijk alle jongeren die ook op het internaat zaten , zaten ook in de studie. de opzichter was bezig met papieren of een boekje te lezen terwijl wij studeerden. In de studie was eer ook altijd wel iemand die mij de duivel wilde aandoen , door met hun voeten te stampen tegen mijn stoel , ik heb dan eens erg gereageert en de opzichter werd kwaad op mij en hij deed mij straf schrijven , al wenend ben ik naar de refter gegaan waar we eerst aten vooraleer we naar het internaat gingen , want het internaat was niet op de school zelf. De opzichter zag zen fout in , en trok die straf in. Een zelfde situatie heb ik dan nog eens gehad maar dit was een andere opvoeder. op internaat werd ik bij hem geroepen op zijn kamer. Hij zei dat ik naar de strafstudie zou moeten gaan omdat ik een pest was voor heel het internaat. Ik heb er een hele nacht van gehuild en met mijn vuisten geklopt op men kussen uit boosheid en verdriet en pijn.Toen het oudercontact was , heeft die opzichter tegn mijn ouders gezegd dat ik dringend moest veranderen , en al die ouders stonden erbij van die pesters , en ik en men ouders vielen in schaamte terwijl ik gelijk had , maar je staat machteloos tegen zo een bende. Het is een trauma die ik na 5 jaar nog niet heb verwerkt. ik heb dikwijls in die tijd aan zelfmoord gedacht omdat ik bijna geen uitweg meer zag. Gelukkig is dat nooit zover gekomen. Op men andere school ben ik ook nog geplaagd geweest maar zo erg niet als daar. Ik zie plagerijen op dit moment nog altijd als pesten ik kan er niet meer omheen. Telkens als ze me plagen , het mogen grapjes zijn , ik kan hier niet meer mee om. Een hele school die tegen jou is terwijl je zelf niks van schuld treft. Ik ben er op de dag van vandaag nog altijd niet goed van. Dit blijft mij telkens achtervolgen. Ik spat in tranen uit , zeg soms dat ik et leven niet meer zie zitten , het zit me zeer diep. Zelfmoordgedachten hebben mij al dikwijls door mijn hoofd gespeeld. Ik kan niks positiefs meer zien. Een psyholoog of psyhiater zie ik ook niet zitten. Zijn er mensen die mij kunnen helpen om dit trauma langs de kant te doen zetten , of zodat ik er zo weinig mogelijk aan terug denk.Ik ben iemand die radeloos is op dit moment. Het blijft door mijn hoofd spoken.

-weet je waarom ze u pesten ?

- ik zou proberen uw zelfvetrouwen omhoog te krikken met door aan één of andere sport te doen. sport helpt altijd.

- telkens als je aan vroeger denkt ween je. Dat komt omdat zo ingebakken zit. Als je nog is aan vroeger denkt met je er direct mee stoppen en aan iets positiefs denken.


succes

Hoi Anoniem1,

Ik kan uit je verhaal niet lezen of je nu nog op het internaat zit of niet.

Ieder mens, jij ook, heeft mooie kanten aan zich, wat die persoon tot een uniek en bijzonder persoon maakt.
Ieder mens, jij ook, is gevormd door de zaken die deze persoon in het leven heeft meegemaakt.
Ieder mens, jij ook, kan groeien en ontwikkelen tot wat deze maar zou willen.

Op een internaat geldt meestal een norm die bepaald is als een soort pikorde. Deze wordt gesteld door de sterkste internen. Het zijn dan meestal de personen die het beste zijn in het manipuleren en liegen. Ik vermoed dat jij door zoals jij, als uniek persoon bent, een bedreiging vormt voor de personen die hoog in die pikorde staan. Op het moment dat er een bedreiging is, wordt deze aangepakt.
Het klinkt gek, maar pesters pakken alleen een slachtoffer als hun eigen status daarmee groter wordt. Blijkbaar ben jij voor hen zo belangrijk dat ze niks anders kunnen dan jou op te zoeken.
Ik denk, het zou me echt niks verbazen, dat er 1 en hooguit 2 personen aansturen op deze pesterijen. De rest zijn eigenlijk alleen maar volgers die bij deze 1 of 2 in de aandacht willen komen. Als je deze vindt, dan moet er best uit te komen zijn door deze personen op de goede manier aan te pakken. Je kunt daarna gaan proberen controleren wat er over jou gezegd wordt en dan kun je het ook veel eerder tegenhouden.

Ik heb 6 jaar ook intern gezeten in Maaseik. Ik herken de situatie. Ieder jaar gingen er wel een paar leerlingen weg doordat ze zich er niet veilig voelden. De eerste 2 jaar ben ik voor alles uitgemaakt. Daarna is het goed gekomen.


Het leven opgeven doordat andere personen dingen tegen je zeggen, is niet iets wat je moet doen. Daarvoor zijn er te veel mooie dingen in het leven. Het is zwaar en soms lijkt er geen andere uitweg. Je mag heel veel opgeven, maar niet het leven. Dat is de situatie niet waard.
En als zo'n opvoeder zo'n opmerkingen heeft, dan doet hij zijn werk niet goed. Op het moment dat hij zoiets zegt, had er direct door je ouders gevraagd mogen worden wat hij er al aan gedaan heeft. Hij is immers je opvoeder. Als hij zegt dat jij moet veranderen, dan zou hij misschien gelijk kunnen hebben, maar dan moet jij jou erbij helpen. En zeggen dat jij moet veranderen, dat is geen helpen, dat is afbreken.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Swalsky