Euhm... Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik alles neer moet zetten, omdat het al jaren geleden is dat ik via internet om hulp heb gevraagd... Mijn probleem is ook lastig omdat ik niet zeker weet of het wel pesten is (denk het niet). Maar het stoort me wel.
Ik zit op de universiteit en ben heel blij met mijn 'klas'. We doen veel samen, er wordt veel gelachen, enzovoort. Toch merk ik dat ik de laatste tijd steeds vaker geen zin heb om met mijn vrienden/'vrienden' om te gaan. Dat is begonnen toen ik me vervelend ging voelen door een tutorgesprek dat oude dingen naar boven haalde in mij. Ik kreeg behoefte om erover te praten met die klasgenoten. Maar nadat ik de eerste stap had gezet liep ik vast, omdat een van hen ineens dingen begon te zeggen als "Ooooh, ik heb zo'n ruzie met die en die" en "Ik weet niet waarom, maar ik ben al weken chagrijnig en reageer zo bot" (doe er dan wat aan...?). Ook begon ze ineens een klasgenoot te commanderen te stoppen met waar ze mee bezig was, en die klasgenoot was slechts vrolijk aan het zijn. Mja, al die kleine dingen zorgden dat er wat ergernissen ontstonden.
Voor mijn studie moet ik ook een vak volgen waarbij je veel presentaties moet geven en daar word ik om de een of andere reden altijd zenuwachtig van. Dat meisje merkte dat op en toen ging het gesprek zo:

Zij: "Je moet gewoon ademhalingsoefeningen doen, dat helpt echt."
Ik: "Nee, dan wordt het juist erger ."
Zij: "Nee joh, doe gewoon."
Ik: "Nee, dan ga ik juist hyperventileren." (tja, ik moest toch duidelijk zijn...)
Zij: "Oooh, je moet niet zo zeuren "

Mja, toen was ik wel boos, maar ik vond het ook onzin om boos te blijven en wilde gewoon normaal tegen haar doen. Maar het valt me nu ineens op dat ze sindsdien steeds kortaf doet, terwijl er eerst nooit iets was. Toen we het nog eens over zoiets hadden was het ineens:

Zij: "Stel je niet aan."
Ik: "Nee, serieus, dat is gewoon zo."
Zij: "Man, zéik niet zo!"

Ik ga hier geen hele conversaties plaatsen, maar ik denk dat het zo wat duidelijker is. Op mij komt het over alsof ze de baas wil spelen, alsof ze zich anders niet zeker voelt. Ik denk niet dat ze me echt niet gelooft over o.a. hyperventilatie, omdat ik waar zij bij was de klas uit moest lopen omdat ik er last van had. Maar dit komt ook totaal niet overeen met andere pestervaringen die ik heb gehad (die waren veel gemener en bewuster). Dus aan de ene kant ben ik bang dat het probleem onnodig erger wordt als ik het serieus ga nemen, maar aan de andere kant ben ik bang dat ze meer gaat doen als ik niks zeg. Ik denk dat vooral dat tweede een mogelijkheid is. We hebben bijvoorbeeld altijd gewoon met elkaar kunnen praten over interesses en de studie, maar toen ik vandaag in een discussie over 'meerdere studies doen' zei dat ik dat wel wilde, maar dat het teveel tijd zou kosten, was de reactie "BOEIEND "! Iemand hoeft zich echt niet in me te interesseren, maar dat was wel een heel groot contrast. Door al die plotselinge botte opmerkingen komt het op mij over alsof ze probeert me langzaam uit de groep te krijgen (hoe kinderachtig dat ook is op een universiteit).
Nu mijn vraag: Ik wil er wel wat aan doen, maar op de universiteit is die mogelijheid er niet echt, omdat je daar veel zelfstandiger bent en men zulk soort situaties niet meer verwacht. Wat zouden jullie doen? Het laten zitten, of toch met de mentor gaan praten (die er volgens mij niet echt op zit te wachten)? En hebben jullie ervaring met zoiets en enig idee hoe serieus ik het gedrag van dat meisje moet nemen?

Hey meid,

Goh eindelijk eens iemand gevonden die er ook voor uitkomt dat dit soort praktijken ook op de universiteit onder academici voorkomen (helaas te weinig erkend). Hoogopgeleiden hebben vaker een neiging tot arrogantie omdat ze zich zo geweldig voelen.
Op welke universiteit zit je?
Ik hoor er zelf ook niet bepaald bij en dit heeft mij wel vaker gefrustreerd.

Wij moeten nodig eens praten.
[zie PM voor mail en msn adres]

Overal kom je zo'n zaken tegen.Pesten is geen kenmerk van enkel kinderen. Volwassenen doen het ook, op de werkvloer op de universiteit; En hoe slimmer, hoe subtieler de pesterijen zijn : ironisch taalgebruik, negeren, ....
Natuurlijk is het een vorm van pesten wat je meemaakt en als je vroeger werd gepest , dan komt alles wat maar enigszins lijkt op pesten heel hard aan.
Ik zou het zeker aankaarten bij een mentor of zo. Op de werkvloer heb je ook aanspreekpunten om pestgedrag bespreekbaar te maken.

Bedankt voor de reacties . Ik heb het nog een tijdje aangekeken, maar ze gaat maar door, dus ik heb besloten om er toch maar met iemand over te gaan praten. Zeker omdat het ook mijn motivatie om te studeren wegneemt, terwijl ik de studie helemaal geweldig vind .
Woensdag hadden we een mentoruitje (in een restaurant met werkgroep, studentmentoren en docentmentor) en zelfs daar kon ze het niet laten... Natuurlijk was ze niet zo dom om rare opmerkingen te maken waar iedereen bij zat, maar steeds als ik opkeek zag ik haar naar mij kijken. Daar werd ik toen zo onzeker was dat ik alles wat nog op mijn bord lag heb laten liggen. Het is gewoon zo vermoeiend om het idee te hebben dat je constant moet letten op wat je doet...
Die woensdag hadden we eerst nog een kleine tussentoets gehad voor taalkunde, waar ik altijd goede cijfers voor haal. Maar door al dit gedoe had ik niet de energie gehad om te leren, waardoor ik de helft heb gegokt. Toen we het vervolgens over de toets hadden en ik tegen iemand zei dat het niet goed was gegaan door omstandigheden, kreeg ik van dat andere meisje de opmerking: "zeik niet zo, je hebt toch wel een zeven". Toen ik daarna uitlegde dat dat onwaarschijnlijk was doordat ik door problemen niet goed geleerd had, was het antwoord "nou en, dan ga je falen". Dat vond ik nogal... onbegripvol. Op dat moment heb ik dan ook besloten dat ik het zat was en dat ik zo snel mogelijk een oplossing ging bedenken. Ik ga dinsdag naar de mentor, gewoon om het even aan te kaarten. Ik verwacht niet dat hij er iets aan zal kunnen doen. Bovendien zou ik me ook wat beter voelen als ik daarna zelf met dat meisje zou gaan praten. Niet uitgebreid, maar bij de volgende opmerking eens vragen waarom ze commentaar heeft op alles wat ik doe en zeg. Als ze volwassen genoeg is zal ze daar normaal op ingaan, lijkt mij... Hopelijk lukt het deze week .

Hey Calae,
Hopelijk zal de mentor er wel wat aan kunnen doen. Want het is niet terecht dat ze dit jou zomaar laten gebeuren, als ze er weet van zullen krijgen. En als er toch niks aan gebeurt zou ik elders een klacht indienen, als ik jou was, maar ik weet niet hoe dat op jouw universiteit is georganiseerd, welke universiteit zit je?
Maar hebben de andere mensen ook niets door van wat dat meisje doet, of willen zij het niet inzien en een soort van in de doofpot doen als een samenzwering om te zwijgen, of geven ze jou ergens de schuld van?
Ik ben benieuwd..
In elk geval heel veel succes met het aankaarten ervan. Ik weet niet of een dialoog met het betreffende meisje resultaat oplevert. Misschien wil zij dan niet aan zelfreflectie doen en niet inzien, dat zij onaangenaam bezig is, maar beschouwt zij zichzelf als iemand die heel normaal en terecht bezig is.
Groetjes, Alice

Calae

Als ik je berichtjes nog eens overlees, dan kan je maar één ding concluderen : Wat een bitch is dat kind. Is die jaloers of zo tegen jou? Hopelijk is ze geen leidersfiguur, want zo'n mensen kunnen een groep meekrijgen. Wat me opvalt is dat je je gewoon laat doen. let op ik heb dat ook jarenlang laten gebeuren. Maar probeer te reageren tegen haar met een zeer zelfverzekerde air. Als je niet zelfverzekerd bent, dan fake je maar. Als ze weer iets degoutants zegt, dan kan je haar toch ook iets terugzeggen. Toen ze " Boeiend " zei, kan je toch repliceren in de trant van : " zeg, wat is de bedoeling, hiervan". Je kan vooraf ook haar zwakke punten bedenken en daar allusie op maken. Smerig? ja, maar je dan ook met een smerig mens te maken. En die moet je met dezelfde methodes klein krijgen. Ik ben zelf veel gepest geweest en zo'n gedrag die jij nu ondergaat dan laat ik me niet meer ondergaan.
Misschien nog iets om over na te denken : heb je het er al met je medestudenten over gehad, hoe staan zij tov dat meisje?
Als je de mentor zou inschakelen dan zou hij normaal gezien een bemiddelingsgesprek met jullie twee moeten voeren. Zelf sta ik in het onderwijs en bij ons ( 16 tot 20-jarigen) doen we dat.
Beide partijen spreken onder begeleiding van een neutraal persoon over hun relatie.
Hopelijk heb je iets aan mijn berichtje.
Emilia

Mwah, het is meer dat ik weinig kán doen, omdat ik wil voorkomen dat de rest van de groep alleen mijn opmerkingen hoort en dan denkt dat ík degene ben die treitert. Maar ik heb wel al verschillende opmerkingen gemaakt, zoals "wat jij daarover denkt boeit me geen zak" en toen ze ging zeuren dat iedereen al het lokaal in ging terwijl zij geen zin had (lekker bazig) heb ik gezegd dat ze dan maar in haar eentje buiten moest blijven staan. Maar op veel opmerkingen kun je geen effectieve reacties geven, omdat ze zo achterbaks zijn. Daarom loop ik ook met het idee om bij de volgende opmerking gewoon te vragen waarom ze nou eigenlijk commentaar geeft op alles wat ik doe en zeg. Ik zit alleen met het feit dat ze kan vragen waarom, want dan moet ik voorbeelden kunnen geven. Komt dat niet iets te gemaakt/vooruitgeplanned over?


Nee, want volgens mij hebben die niets door. Het valt me op dat er meerdere groepjes zijn: mensen die haar weinig spreken en dus niet veel van haar gedrag meekrijgen, mensen die net zo druk zijn als zij (maar aardiger) en mensen die meelopen en zich stoerder voordoen dan ze zijn. Helaas ben ik vooral bevriend met mensen uit dat laatste groepje (toeval hoor ). Met hun kan ik er vast niet over praten zonder dat ze zich tegen me keren, want dat lijken ze zelfs nu al wel eens te doen. Ik ga daardoor wel steeds meer om met de mensen die haar niet zo goed kennen, dus misschien kan ik het er eens met hen over hebben...


Morgen heb ik les van mijn mentor, dus dan ga ik eens vragen of ik met hem kan praten. Ik denk dat hij best bereid is om íets te doen, maar ik heb altijd het idee dat hij niet zoveel ervaring heeft met dit soort dingen. Daarom denk ik ook dat een bemiddelingsgesprek geen goede optie zal zijn. Ik zou me er niet fijn bij voelen (vaak worden pesterijen dan juist erger) en hij heeft er geen ervaring mee/zin in. Daarom zal ik hem maar gewoon inlichten en om wat tips vragen.

Wat een situatie. Ja, ik weet hoe netelig het is in een groep. Ik zie het zo vaak gebeuren rond mij en met mij vroeger : de meelopers, of de onverschilligen. Ja, de mens is niet echt een moedig dier op sociaal vlak. Ben benieuwd hoe je gesprek is geweest en of het wat geholpen heeft.

Ik hoop dat je het hier wil neerzetten. En mocht je nog geen gesprek gehad hebben, wens ik je heel veel succes.

Ik heb gisteren met mijn mentor gepraat. Hij geloofde er niet veel van, maar was verder wel oké... Hij zei ook dat als ik het zelf niet kreeg opgelost hij zich ermee zou gaan bemoeien. Maar vandaag heb ik tegen dat meisje gezegd wat me dwars zat, en ze zei dat het vooral kwam doordat ze zich stoorde aan mijn onzekerheid, die ze onterecht vond. Dus ik hoop dat dat waar is en dat het nu stopt .
Wel werd ik even later door iemand anders uitgelachen toen ik wat vroeg over haar (van die persoon die lachte) feestje (aan de hele groep, maar zij was erbij). Dus ik denk dat ik maar niet naar dat feestje ga . Waarom ze me dan wel uitnodigde... Maar ja, die vind ik niet erg genoeg. Die is zelf ook zo onzeker als maar kan en vind het nodig om hardop te zeggen dat ze op haar oude school populair was. Dus hopelijk wordt het nu allemaal weer normaal, al ging mijn mentor wel een psycholoog zoeken voor mij .

Is het wel okee dat hij er niet veel van gelooft? Dat lijkt me niet iets van openstaan voor jouw probleem, erkent hij het wel? Of zoekt hij vervolgens 'puur voor de goede orde' een psycholoog voor je? Hoort hij alleen maar, en luistert hij niet?

Verder vind ik niet dat zij haar gedrag kan rechtvaardigen door het bij jou te zoeken: ze geeft jou er de schuld van, want jij zou volgens haar onzeker zijn. Dat hoef je niet klakkeloos van haar aan te nemen, ook niet als het misschien wel zo is, dat jij wat onzeker bent. En ik wil daarmee ook zeggen, dat dit, mocht jij je in het vervolg voor jouw gevoel zelfverzekerder opstellen, geen garantie is voor aardiger gedrag van haar zijde. Misschien zal zij dan weer een andere vermeende reden zoeken, die ze ook weer aan jou toeschrijft. Zie je een patroon?

Ik neem overigens ook nooit de moeite voor zulke 'feestjes'. Misschien kan je in plaats daarvan eens iets met vriendinnen afspreken. Misschien met vrienden of vriendinnen van je middelbare school? Heb je nog vrienden overgehouden aan die tijd, of heb je het daar ook niet zo makkelijk gehad soms? Oftewel: doe iets met degelijke mensen, in wie je een oprecht vertrouwen hebt, dat zij ten alle tijden voor je op zullen komen, en niet slechts 'erbij staan en ernaar kijken.'

Neem het bovenstaande allemaal nog eens in overweging, Calae, en ik ben benieuwd naar verdere vorderingen, houd je me op de hoogte? Ik hoop in elk geval dat het je in het vervolg beter zal vergaan.

Liefs!

Calae

je mentor helpt je niet echt, hij gelooft je niet, wat is dit voor een mentor zeg. Je zei dat hij onervaren is. Wel dat is eraan te zien. Iemand komt met een probleem en hij gelooft het niet.
Kan je die mensen daar echt niet ontwijken, of gewoon een andere groep zoeken?Het lijken me echt geen toffe mensen. En dan je onzekerheid. Is dat een reden om iemand te pesten???
Hopelijk komen er vlug wat lievere mensen op je pad. Kan me inbeelden hoe je je voelt, heb het ook zo vaak meegemaakt : gepest worden en dan nog niet geholpen worden.
Gelukkig ben je ook hier op het forum.
Emilia

Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken… Aan de ene kant ben ik heel blij dat ik actie heb ondernomen en dat het goed is gegaan, maar aan de andere kant voelde ik me inderdaad wat onbegrepen. Mijn mentor zei zelf ook al ooit dat hij daar nooit zo goed raad mee wist (met zulke gesprekken) en hij heeft een idioot positieve kijk op het leven vergeleken met de meeste mensen (ik bedoel… wie denkt er nou dat het betekent dat iemand zich bij je op je gemak voelt en je aardig vindt als hij zijn middelvinger naar je op durft te steken? Dat was één van zijn uitspraken). Ik kijk heel anders tegen dat soort dingen aan en dat maakt het moeilijk serieuze gesprekken te voeren. Ik snap dat hij afstand wil houden, daar heb ik niks op tegen, maar het is wel wat apart. Toch is hij niet helemaal onbegripvol, want hij zei wel dat hij, als het serieus als pesten doorging, net zo lang tegen dat meisje zou gaan praten tot ze in huilen uitbarstte. Dat moet ik dan maar geloven, zeker? Ik concludeer hieruit dat hij op zich wel bereid is iets te doen, maar dat hij door zijn veel positievere kijk en als iemand die verderaf staat niet weet wat te doen (en hij heeft niet zoveel zin, volgens mij, dat is wel waar).

Wat dat meisje betreft… Ik heb het idee dat ze alles bewust heeft gedaan, omdat ze helemaal niet verbaasd keek toen ik vroeg waarom ze me zo behandelde. Dat vond ik wel ‘jammer’, maar zolang ze normaal doet ga ik er geen probleem van maken (al weiger ik mijn gedrag erg aan te passen, want ik heb niets vreemds gedaan). De meelopers vind ik nu iets vervelender, omdat die veel achterbakser zijn, eigenlijk. Die durven het al helemaal niet in mijn gezicht te zeggen als ik iets fout doe en dan weet ik nooit of ik me aangesproken moet voelen als iemand ineens hard gaat lachen nadat ik iets heb gezegd… En ik wil ook niet teveel ruzie met hen maken, omdat ze echt wel gezellig zijn als het goed gaat. Ik denk dat de mentor daarom ook zo onbegrijpend is: de groep is gezellig en ik praat ook leuk met ze. Maar ik ben heel gevoelig voor negatieve dingen op de een of andere manier, waardoor ik wél zie dat ze helemaal niet zó aardig zijn.

Zoals ik al zei is die mentor super onervaren en zelfs qua levenservaring duidelijk ook een groentje. Zo'n mensen zijn misschien wel tof in een groep, maar zodra er problemen zijn kunnen ze er niets doen. Dan heb je ook nog het probleem dat veel mensen allesbehalve empathisch zijn, ook veel lesgevers merken gewoon dat ze een goede groep hebben en that's it. Ook in goede groepen kan er venijn zitten. Keer op keer merk ik zelf bij die groepen dat mensen die anders zijn ( qua kledij, opvattingen) en onzekerheid uitstralen steeds " gepakt" worden. Zo'n gesprekken met dader/slachtoffer vraagt natuurlijk een kundigheid en kennis over pesten. In veel scholen zijn daar acties voor. Vaak lopen die gesprekken goed, maar soms ook niet. Ik merk dat wanneer er veel jaloezie in het spel is, dat de empathie voor het slachtoffer direct weer daalt. Ik had eens een mooi, slim en zeer communicatief meisje in mijn klas. De andere meisjes waren superjaloers op deze studente. Zeker de leidster, die troonde dan de anderen mee en ja, ze werd genegeerd, subtiele opmerkingen enz..... Na een paar maanden was dit meisje zeer onzeker geworden in de klas en blokkeerde. Dit alles door dit pestgedrag. We hebben veel geprobeerd om aan die situatie iets te doen, het lukte uiteindelijk niet omdat er teveel nijd en jaloezie in het spel was.
Soms lukt het niet wanneer het slachtoffer verder begint te provoceren, als reactie op het pesten. Soms lukt het wel.
Het valt op dat pesten zeer subjectief is : je kan van school vliegen als je een kleurige medemens pest, maar als je een rosse medestudent pest niet.

Bah, ik ben het zat . Ik heb dat meisje de kans gegeven uit te leggen waarom ze zo doet en ik ben aardig tegen haar geweest. Als ik daar alleen maar meer getreiter voor terugkrijg ga ik geen moeite meer doen haar aardig te behandelen. Het ging dus niet zo goed vandaag... Er zijn twee dingen die me zijn opgevallen:

• Ik zat met een ander meisje te praten, dat treitermens kwam erbij en vroeg alleen aan de ander hoe het ging. Ze hoeft niet geinteresseerd in me te zijn, maar het gebeurt vaker en zoiets doe je niet onbewust.
• Tijdens een les waarin we minstens vier plaatsen van elkaar verwijderd zaten, had ze in de pauze ineens de behoefte om me (zeer) luidruchtig af te kraken, zonder naam te noemen, natuurlijk. Ik kan geen oorzaak aanwijzen, want ik had toen al minstens vijf minuten niets gezegd en al helemaal niet iets dat zij kon horen.

Ik vind dit niet meer te verdedigen met "ik erger me aan je onzekerheid"... Morgen moet ik de mentor nog wat dingen vragen en heb updaten over het gesprekje dat ik met dat meisje heb gevoerd vorige week, dus dan zal ik dit maar vertellen. Hopelijk gelooft hij het dan wel, want op de rest van de groep hoef ik blijkbaar niet te rekenen. Niemand zei er wat van...

Hoi Calae,
Nou, de rest van de groep, dat lijken mij dan ook geen oprechte vrienden en vriendinnen voor je te zijn. Ze zeiden er niet eens wat van, maar dergelijk gedrag kan ze niet ontgaan zijn. Ze houden zich blind.
Je moet inderdaad niet geloven dat het aan onzekerheid zou liggen. Want ze moet maar iets verzinnen om haar gedrag goed te praten en zo geoorloofd te laten zijn.
Het is een kwestie om, ook je mentor, uit deze gedachtenspiraal te krijgen. Hij zou je moeten helpen, dus maak dat goed duidelijk, en investeer maar geen tijd en moeite meer in dit meisje. Ik weet het niet hoor, maar zijn er ook andere studenten of mensen die je spreekt, buiten jouw eigen studie om? Andere leuke studiegenootjes.. vriendinnen.. of sta je er wat dat betreft ook een beetje alleen voor, zodat je met niemand er echt over praat, behalve op dit forum?
Ze maakt zich echt schuldig aan denigrerend gedrag, en ik denk dat zij dit doet om haar eigen ego te strelen, om haar eigen onzekerheden zo op een foutieve manier proberen weg te werken.
Blijf ons maar op de hoogte houden.
Liefs!

Ja, je moet duidelijk "iets" hebben dat haar irriteert en waarschijnlijk is er een vorm van jaloezie in het spel. Ik hoop dat je gesprek met de mentor toch nog iets opgeleverd heeft. Veel sterkte hoor. Voor veel mensen ( die zelf zo'n dingen niet meemaken) is dit allemaal niet erg, maar ik weet uit ervaring dat zo'n gedrag van dit meisje zeer akelig is en je een zeer slecht gevoel geeft. Blijf hier maar posten, hopelijk neemt het wat van dit akelig gevoel weg. Sterkte!

Bedankt voor de reacties .


Ja, dat begint me nu inderdaad op te vallen. In het begin dacht ik nog dat ze niks zagen, maar volgens mij hebben ze bijna massaal besloten zich aan me te gaan ergeren. De rest doet nog wel normaal, maar ik merk wel steeds vaker dat ze precies op een moment dat ik iets 'fout' doe, naar elkaar gaan kijken en gniffelen. Daarom heb ik vanmiddag maar het gezamenlijke tussenuur alleen in de kantine gespendeerd. Ik had gewoon echt geen zin meer in hun gezelschap en het doet gigantisch veel pijn als mensen waar je eerst goed mee op kon schieten zo gaan doen... Eens zien hoe het vanaf morgen gaat, als dat meisje een week in Schotland zit.

Er zijn me weer een aantal dingen opgevallen. Ze weigert nog steeds mij te vragen hoe het gaat als er minstens één ander persoon bij is en ze ergert zich nu letterlijk aan alles wat ik doe. Dat is echt te merken aan hoe ze naar me kijkt - zelfs als ik alleen maar aan kom lopen. Gisteren had ik een presentatie, en steeds als ik haar kant opkeek zag ik dat ze ontzéttend chagrijnig zat te kijken (en ze stelde in de vragenronde een heel vreemde ik-wil-je-klem-zetten-vraag. Die was gelukkig zo dom dat ik hem makkelijk kon beantwoorden). Doordat ze constant zo doet, is het onmogelijk een reden aan te wijzen. Dat hoeft opzich ook niet, maar ze geeft nu wel de indruk dat ze het gewoon om het irriteren doet en niet meer om een 'goede' reden. Dan is dat soort gedrag heel moeilijk te voorkomen...

Ik heb gisteren aan mijn mentor verteld wat er maandag gebeurd is, en die zei dat ik het dus blijkbaar toch allemaal goed ingeschat had en dat hij haar aardiger had ingeschat. Dus hij gelooft me nu wel. Hij zei wel weer dat er niks aan te doen was... Dat is aan de ene kant zo (ik denk dat het alleen maar erger wordt als hij haar op het matje gaat roepen), maar het is toch wel jammer... Nu was het "je moet het toch maar proberen te accepteren" .

Hoi Calae,

Die mensen zijn ook niet dom, maar uiteindelijk ook niet verstandig en niet erg aardig om niet voor je op te komen of je er actief bij te betrekken. 'De samenzwering om te zwijgen'.
Wat een achterbaks gedoe. Zijn het alleen meiden of al evenveel mannen, die andere mensen behalve dat meisje? Ik vind het niet normaal dat ze zo doen als je iets 'fout' zou doen. En dat 'fout', dat is dan ook nog eens naar hun definitie 'niet naar de groepsnorm'. Dat hoeft, in wezen, niet eens altijd fout te zijn. Maar wat ze dan vergeten, is dat er meerdere manieren van het 'juist' doen naast elkaar moeten kunnen bestaan. Ook de niet-meerderheid of niet-mainstream manieren.

Ikzelf voldoe totaal niet aan de groepsnorm op de uni, maar ik ben beslist geen slechte student qua prestaties. Dit sneeuwt wel eens onder door gebrek aan erkenning daarvan door anderen. Afwijken van de groepsnorm, niet expres, daarmee is voor mij moeilijker in de groep te komen dan wanneer ik dat wel zou doen, maar dan zou ik wel veel ongelukkiger worden. En nee, ook voor mij ziet de ideale studententijd er niet uit zoals deze nu is. Met die jaargenoten van mij praat ik alleen over.. koetjes... kalfjes, meer niet, geen diepgang, alleen oppervlakkig, nooit mijn persoonlijke problemen. Had het fijn gevonden als dat had gekund, maar gelukkig heb ik elders in andere jaargangen vrienden, maar ook oude vrienden van middelbare school nog, en een lieve vriend, met wie ik over zulke dingen kan praten.

En volgens mij doe jij het beter dan zij, want zij hebben blijkbaar weinig inlevingsvermogen, of tonen dat niet om hun eigen hachje te redden - voor het moment.
Ik kan me ook voorstellen dat het pijnlijk is om in je eentje in de kantine te gaan zitten de hele tijd. Ik weet hoe dat voelt. Is er een andere studie, of een ander leerjaar, waaruit je ook mensen kent, zodat je met hen kan optrekken, in elk geval in tussenuren en pauzes? Je bent deze mensen immers niets verplicht, en je hoeft vervolgens ook geen verantwoording af te leggen over waar je dan wel uithing in de pauze. Het is duidelijk dat jij niet gediend bent van hun gedrag.

Goh, eindelijk, je mentor begreep nu dat je niet maar wat aan het raaskallen was voorheen. Maar dat weet je zelf het best, of je raaskalt of niet, en in zulke situaties, waarin je niet wordt geloofd, moet je je vooral niks laten aanpraten. Je zou immers niet zomaar naar de mentor stappen en zo een verhaal ophangen, als er niks aan de hand is.

Zo zie je wel, dat dat meisje zichzelf alleen maar voor het lapje gaat houden, als die acties om jou de mond te snoeren / te 'dissen' na je presentatie bijvoorbeeld, mislukken. Dan is het duidelijk dat ze dat alleen doet omwille van het kwellen van jou. Geen enkele 'reden' van haar kant rechtvaardigt dit gedrag.

Ik zou zeggen, houd een dagboek bij in de tijd dat dat meisje weg is, en dat kan je best hier posten. Ga hiermee door als ze weer terug is. Probeer ook goed te beschrijven hoe de andere mensen voor je zijn wanneer zij er niet is, en wanneer ze er wel is. Kijk of daarin verschillen zijn, en zo ja, dan kan je echt niet op die mensen aan (wat ik nu ook al niet vertrouw, als ik jouw verhaal zo lees).
Wanneer het vervolgens aanhoudt als zij terug is, ga dan weer naar de mentor.
En als hij zich nog eens zo quasi machteloos toont, probeer eens of je een klachtenbrief kan schrijven naar de opleidingscommissie van jouw opleiding, over a) de voor jou teleurstellende gang van zaken m.b.t. dat meisje en de mensen er omheen en de zeer matige houding van je mentor en c) dat je niet je hele studietijd zo tracht te 'moeten uitzitten', want het moet vooral een leuke tijd worden.. In welk jaar zit je nu?

Liefs!

He,

Nog maar een update. Dat meisje ging donderdag naar Schotland, dus woensdag heb ik voor het laatst last van haar gehad. Ze zei nog steeds niks aardigs tegen me en er was nog iets vreemds. Op de een of andere manier kwam het gesprek op sociale vaardigheden, waarop dat meisje over iemand begon die blijkbaar "wereldvreemd was" en "misschien fobieën had", omdat diegene nooit wist hoe te reageren. Daarop zei een andere studiegenoot dat hij wist wie ze bedoelde (ze had dus geen naam genoemd). Nu weet ik niet of ze mij bedoelde, want ik weet dat die jongen zich soms wat lastiggevallen voelt door een ander meisje, dat steeds al haar problemen aan hem vertelt zonder dat ze elkaar echt kennen. Zij kan dus best het onderwerp geweest zijn, maar toch vond ik het wat vreemd (o.a. doordat ze geen naam noemden)...
Donderdag, toen ze er niet was, voelde ik me meteen een stuk beter en naar mijn idee was het veel gezelliger. Ik ga het volgende week eens in de gaten houden. Het viel me die dag ook ineens op dat iedereen veel meer leek te praten. Normaal neemt zij meteen het woord en stopt ze niet meer, met als gevolg dat wij allemaal moeten horen wat zij heeft meegemaakt in het weekend... Nou kan dat best boeiend zijn, maar niet als iemand het er constant over heeft en namen noemt die niemand kent... Dit geeft me de indruk dat ze een belachelijk grote behoefte aan aandacht heeft, óf dat ze zichzelf heel goed vindt (ze zei bijvoorbeeld ook: "ik kan het echt niet uitstaan als iemand anders van mij wint bij de sollicitaties naar een plek in het buitenland. Dat zou gewoon zo oneerlijk zijn"). Wat ook interessant is, is dat ze me altijd afkapt als ík over prestaties begin, terwijl ze dat niet doet bij een jongen die altijd zeurt als hij geen negen heeft (ik ben best tevreden met minder dan een negen...). Dat vind ik ook nogal verdacht en het is nog een reden om te denken dat ze helemaal geen goede reden heeft om mij te irriteren, maar dat ze me gewoon vervelend vindt...

Tot zo ver mijn analyse .

Hoi Calae,

Merkwaardig, dat je nu al enige verandering waarneemt.
Het is heel achterbaks en laf dat ze geen namen durfden te noemen terwijl ze toch zeer openlijk over iemand aan het roddelen waren. Ik denk, dat dat meisje, maar ook de anderen, nog het meest aan hun eigen sociale vaardigheden te verbeteren hebben, en niet jij. Zij hebben gebrek aan inlevingsvermogen, en roddelen honderduit. Ook als het in dit geval misschien (?) eens niet over jou ging.
Bovendien klinkt het erg arrogant en zelfzuchtig als ze zegt dat ze het niet kan uitstaan als iemand anders van haar wint bij de sollicitaties naar een buitenlandplek. Zij is jaloers op mensen die haar positie in gevaar brengen - bijvoorbeeld door goede studieprestaties, want die zouden haar wel eens van die buitenlandplek kunnen afhouden, zou ze denken. Dat betekent dat ze, als het er eens op aankomt, anderen, wie dan ook, niets gunt, als zij zelf maar krijgt wat ze wil. Dat is waarschijnlijk niet alleen voor de buitenlandplek zo, maar ook voor andere van zulke situaties.
Ze heeft geen gegronde reden, maar ze heeft, lijkt mij, heel veel behoefte om haar ego te boosten, en daar zo veel voor over, dat iedereen maar naar haar pijpen moet dansen en de mensen die haar wat minder aanstaan vooral de dupe hiervan moeten worden - she doesn't care.

Nogmaals, goed dat je hierover schrijft, blijf dat vooral doen, ook wanneer zij er even niet is. Ga door, en als het maar aan blijft houden en de mentor zich als een lulletje rozenwater blijft opstellen, dien dan een klacht in bij de opleidingscommissie, waarin je het gehele verloop uitgebreid en duidelijk uiteenzet, en ook hoe dit je doet voelen.

Liefs!

Nog maar even een update. Ik heb deze week maar twee dagen college gehad, dus er is niet zo veel gebeurd. Wel vond ik het nog steeds gezelliger zonder dat meisje. Ik heb het er nog eens met mijn mentor over gehad, maar die zegt nog steeds dat ik het gewoon moet negeren. Dat is allemaal vast goed bedoeld, maar toch...
Wat er daarna gebeurde verbaasde me eigenlijk vooral. Eén van mijn medestudenten was buiten het lokaal op de gang gaan zitten, want die moest nog tot 10 uur blijven voor een workshop en had niks te doen, dus ging daar maar op de laptop. Dus ik dacht: ik grijp die kans gewoon om even sociaal te doen, nu het nog 'toegestaan' wordt. En toen vroeg ze me ineens of ik me wel thuisvoelde in de groep, omdat ze zich zelf niet prettig voelde, en ik er altijd zo stil bij zat en net voor de zoveelste keer met de mentor had staan praten. Dus ik heb haar dit hele verhaal verteld en ze nam het niet zo serieus, maar deed er verder wel aardig over en vroeg nog wat meer dingen. Dat was dus wel een goed gesprek (ben er nog steeds verbaasd over ). Volgens mij is het wel zo dat ze alleen zo doet als er niemand anders bij is (ze heeft wel vaker kleine dingetjes gevraagd over of het goed ging, maar is heel anders in de groep), maar ik ben benieuwd of dit gesprek goede gevolgen gaat hebben. Ik vind het ergens wat ongemakkelijk, omdat ze (toen ze zei dat ze de indruk had dat sommigen haar niet mochten) zei dat ze zich wel erg geaccepteerd voelde in de vriendengroep van dat treiterende meisje, alleen niet bij een paar andere mensen (waar we nooit mee omgaan). Ik ben dus wel zenuwachtig voor volgende week, maar aan de andere kant is het natuurlijk goed dat iemand anders dan de mentor er nu ook van weet...

Hoi Calae,

Het lijkt dat het treiterende meisje zo manipulatief is, dat ze in staat is een hele groep te beinvloeden, mede door alom aanwezig en zeer luid haar belevenissen te verkondigen, met de bedoeling dat zo veel mogelijk mensen daarnaar luisteren - en dat ze bij zo veel mogelijk mensen geliefd is zodat ze haar gedrag tegen jou kan voortzetten zonder dat er een ander iets van zal zeggen. Hiermee versterkt ze de samenzwering om te zwijgen.
Ik weet het niet zeker, aangezien ik uberhaupt geen individuen ken verder van de groep, maar misschien is het meisje tegen wie jij nu je verhaal hebt gedaan ook in staat om niet in te grijpen straks, wanneer het treiterende meisje weer terug is gekomen. Anderzijds vroeg zij ook of jij je wel thuisvoelde in de groep, en moeten haar enige signalen opgevallen zijn, terwijl ze daar in de groep zelf niks van heeft gezegd, en alleen in dit een op een gesprek. Je denkt dat ze het uiteindelijk niet zo serieus nam, waaruit bleek dat? Dan heeft ze dus niet het volledige begrip voor jouw situatie. Ga haar vooralsnog niet vertrouwen, ook niet als dat treiterende meisje weer terug is, want misschien was dit juist een manoeuvre om jou uit de tent te lokken. Als ze zich zo op haar gemak voelt in de groep van het treiterende meisje, maar niet bij de rest, kan zij ook eenvoudig informatie met dit groepje uitwisselen, informatie waarvan jij juist niet wil dat deze bij het treiterende meisje terechtkomt.
Ik kan heel goed begrijpen dat je ook op de universiteit zelf iemand wil hebben bij wie je je hart kan luchten. Je doet dat nu wel hier, maar ik begrijp de behoefte om iemand face to face hierover te kunnen spreken op de universiteit zelf heel goed. Maar pas op dat je, omdat je maar niemand kan vinden, dat niet doet naar iemand die toch niet helemaal te vertrouwen lijkt. Liever zie ik je dan hier wat harder je hart luchten dan daar, en hopelijk heb je wel ook andere mensen buiten je universiteit om.
Ik krop, moet ik zeggen, ook regelmatig veel op binnen mijn jaargroep van mijn studie. Heel veel zelfs. Maar ik ga niet mijn hart bij ze luchten. 1, ze zullen het niet begrijpen; 2, zij maken zelf deel uit van de groep; 3, het kan bij anderen in de groep terechtkomen via doorvertellen en daar heb ik helemaal geen baat bij. Kortom, bij mij weet niemand uit de groep zelf precies hoe ik me voel (en tsja mijn groep bestaat uit ca. 15 personen en is daarmee waarschijnlijk kleiner en er zijn ook minder kliekjes maar wel veel controle op eenieder in de groep, het is heel oordelend allemaal, er heerst zeker een groepsnorm, waaraan ik niet voldoe, hoewel niemand echt de moeite neemt om me echt te leren kennen, is er wel al een oordeel.)
Voor het luchten van mijn hart heb ik enkele mensen in andere jaren en mijn vriend. Op opleidingsenquetes vul ik wel steevast in hoe ik me voel. Dat mag jij ook doen - zelfs als het om vakevaluatieformulieren gaat, mag je in de overige opmerkingen heus iets hierover vermelden. En doe dit consequent zo lang als het gaande is. Want ook deze formulieren komen bij de opleidingscommissie terecht, of werkt het niet zo bij jouw universiteit?
De mentor zou de rol van vertrouwenspersoon dan ook moeten vervullen. Houd me ook op de hoogte van eventuele vervolggesprekken met je mentor, hij moet op een gegeven moment toch eens bij de realiteit komen dat dit meisje je studententijd aan het verknallen is, en dat ook jij een fijne studententijd wil hebben. Zo nee, blijf ik erbij dat je een klachtenbrief stuurt naar je opleidingscommissie.

Liefs!

Zucht... Ik was gisteren emotioneel al niet helemaal in orde door iets anders en dat meisje heeft het alleen maar erger gemaakt... We zaten in een tussenuur in de kantine, en ineens merkte dat meisje waar ik alles aan verteld had op dat ik er zo depressief bij zat. Vervolgens vroeg iemand anders er ook naar en toen heb ik maar gezegd dat ik het liever niet wilde vertellen. Het was dus heel duidelijk voor de groep dat ik me rot voelde en een paar waren ook oprecht bezorgd. Maar na een tijdje gebeurde er iets: dat meisje aan wie ik dat verhaal had verteld maakte als grapje één of andere opmerking naar dat andere meisje, waarop die (ook als grapje) zei: "Oh, waarom maak je zo'n bitchy opmerkingen tegen me" en vervolgens dramatisch ging doen. Nu is dat opzich niet zo erg, maar vervolgens keek ze met zo'n blik naar diegene van 'ik doel ergens op, snap de grap dan', waarop die ander zei "ja, ik vat het". Nu zit ik met het volgende: of dat meisje aan wie ik het verteld heb heeft alles aan die ander doorverteld, of dat meisje heeft zelf aan de groep lopen vertellen dat ik haar gevraagd had waarom ze vervelende opmerkingen maakte. Zelf denk ik het tweede, want toen dat meisje die grap maakte kreeg ik het idee dat die ander het helemaal niet zo grappig vond. Het kan ook zo zijn dat ze bang was dat ik het zou horen en dat ze niet wilde dat ik zou weten dat ze het had doorverteld, maar ze vroeg meerdere keren of het goed met me ging. Ik denk daarom dat het waarschijnlijker is dat dat ***kind het aan haar/de groep heeft lopen vertellen... Uitermate zwak, vind ik.

Waar het nu dus om gaat is dat ik niet meer weet wie ik moet vertrouwen. De kans is klein dat dat meisje aan wie ik het had verteld het heeft doorverteld, maar toch... En dat meisje dat die opmerkingen maakt vind ik steeds triester worden. Aan de ene kant denk ik: ze dacht waarschijnlijk dat ik me rot voelde door haar en wilde met zo'n opmerking laten blijken dat dat niet nodig was, maar aan de andere kant vind ik het dan niet logisch dat ze zo graag een reactie op die opmerking wilde. Dus ik zie het meer als een gemeende steek. En die was op dat moment heel erg slecht geplaatst, omdat ik dus duidelijk al ergens mee zat. Blijkbaar boeit het haar dus niets hoeveel schade ze doet/dat ze meer schade aanricht. Veel egoïstischere mensen ken ik niet...

Ik weet nu echt niet meer wat ik er mee moet .

Hey Calae,
Ik twijfel aan alle oprechtheid. Niemand grijpt in, en men begrijpt die grap heus wel. Natuurlijk was deze bedoeld om jou verder te provoceren. Het is haar doel om je zo hard mogelijk te kwetsen en zo haar eigen ego te strelen. Hopelijk leidt dit weldra tot haar eigen val (en moge ze hier de andere egoïstische personen om haar heen in meesleuren).
Als dit doorgaat, ga naar de mentor, als die zegt niks te zullen of kunnen doen, schrijf een klachtenbrief. Bij dat laatste wil ik je eventueel wel helpen. Blijf me in elk geval op de hoogte houden.
Liefs! En houd je sterk, jij durft tenminste je hoofd boven het maaiveld uit te steken, de andere schijtlaarzen durven dat nog niet eens en moeten nog heel veel leren, of zijn te lui en lopen blind achter elkaars reet aan. Groepsnormfundamentalisme, zo heb ik dat verschijnsel zelf gedefinieerd.

Vervelende situatie waar je in zit. Ik kan misschien wat tips geven waardoor je je misschien wat beter voelt. Als je het gevoel hebt expres genegeerd te worden, kun je aan de betreffende persoon vragen wat zij gister heeft gedaan waardoor ze jou helemaal niet meer ziet en hoort. Het gesprek zal ongeveer zo gaan:

- Wat heb jij gisteren gedaan dat je mij helemaal niet meer ziet en hoort?
*Hoezo?
- Ik zit hier al een tijdje en je hebt helemaal niets gevraagd, terwijl je de ander wel veel vraagt. (bv)
* Dat is niet zo, dat zie je verkeerd. Het is niet zo bedoeld.
- Hoezo niet zo bedoeld? Het is wel zo bedoeld. Hoe kun je bij 2 mensen zitten en dan alleen tegen 1 praten? Dat kan alleen maar expres zijn. Want hoe kun je mij hier niet zien zitten? Zo komt het over alsof ik helemaal niets ben.
* nee dat is niet zo. Doe niet zo kinderachtig. (oid)
- Het is niet kinderachtig. Jij behandelt mij alsof ik niets ben. Er zijn maar 2 soorten mensen die zoiets kunnen doen zonder dat het expres is namelijk kinderen tot 10 jaar en mensen met een verstandelijke handicapt. De rest is expres.

Dan kun je aangeven dat je met respect met elkaar om wil gaan. En dat dit de laatste keer was dat ze zo tegen jou heeft gedaan en dat jullie anders klaar met elkaar zijn.

Het ziet er raar uit, maar je hoeft het maar 1 keer te zeggen en mensen houden dan wel op. En mochten ze dat niet doen, dan ben je er klaar mee. Ga dan liever met mensen om die wel aardig voor je zijn. Mocht het gebeuren dat ze iedereen tegen je op wil zetten, dan weer benadrukken dat dit onmenselijk is en alleen kan gebeuren door kinderen en verstandelijk gehandicapten.

Het is niet fijn om je slachtoffer van iemand te voelen. Kom voor jezelf op. Echt dat is belangrijk.

Veel succes met alles.

Zoals ik het zie, moet je je niet zo aanstellen. Dit is geen pesten. Misschien dat ze een beetje vervelend doet maar dit is echt geen pesten. Na je verhaal gelezen te hebben kom je bij mij over als iemand die overal over klaagt en vreselijk bijdehand is.

Jerry

Zo, Jerry, heb je echt alle posts gelezen? Zou je dat zelf prettig vinden als je dit overkomt?
Het is wel degelijk pesten, maar niet alle pesten hoeft rechtstreeks te zijn. Achterbaksheid en roddelen kunnen al even kwetsend zijn. Daar is het in dit geval ook duidelijk op uit. Dit gaat verder dan alleen plagen. En ja, dat kan ook op de universiteit gebeuren; dat kan overal gebeuren, niet alleen maar op school, maar ook op de universiteit of op werk (mobbing heet dat laatste dan).
Toon een beetje respect, wil je??

Calae, hoe gaat het nu met jou?
Je bent tot nog toe in elk geval gepest, dat is me duidelijk, maar gaat het nu wat beter met je?
En je stelt je absoluut niet aan hoor! Jij weet zelf het best hoe het je kwetst ... anders was je ook niet dit topic gaan posten.
Bijdehand... kom op... dat pestmens op jouw uni is juist degene die altijd en overal wil tonen hoe bijdehand, en hoe populair ze wel is, ten koste van (o.a.?) jou.

Als je liever verder praat zonder dat je van die vervelende interventies krijgt dat je je maar aanstelt,
PM'en mag ook hoor ;-)

Liefs!

Dat is wel degelijk pesten. Vroeger, toen mij dit overkwam, dan dacht ik ook van mezelf, stel je niet zo aan. Maar Calea is veel assertiever dan ik en wil er iets aan doen. Want ja het is en blijft pesten : subtiel en herhaaldelijk negeren van een persoon is pesten en is op den duur nefast voor je zelfvertrouwen. Enkel mensen die dit zelf hebben ervaren of mensen met empathie kunnen dit snappen.

Het maakt niet uit wat het is. Mijn punt is dat ik wat er gebeurt zeer vervelend vind.

De situatie is niet bepaald verbeterd in de afgelopen weken... Ik ben onverwacht niet uitgenodigd op een feestje van een andere student uit mijn werkgroep, terwijl de rest dat wel was, voor zover ik weet. Dat vond en vind ik nog steeds best wel pijnlijk, destemeer omdat hij me echt irritant schijnt te vinden zonder duidelijke reden. Als we met een paar mensen zijn doet hij gewoon tegen me, maar zodra ik alleen iets tegen hem zeg krijg ik alleen maar korte, geirriteerde reacties van hem. Ik snap dat niet iedereen me aardig kan vinden, maar weeral is hier sprake van een plotselinge verandering.

Wat dat meisje betreft: die heeft het nu compleet verpest voor zichzelf. Van mij hoeft ze het niet meer goed te praten, mocht ze dat ooit willen... Dat ze me niet uitnodigt op haar feest kan me niet boeien, maar dat ze dan zo nodig met een gemene (wat een vreemd woord >.<) blik naar me moet gaan kijken als iemand nietsvermoedend vraagt of ik ook kom... Normaal zou ik het vast minder hard opvatten, zo'n blik, maar het was precies vlak voor een tentamen en dan wil ik dat gewoon niet aan mijn hoofd hebben.

Mede door het feit dat ik nu bij meer mensen merk dat het gedrag van dat meisje effect heeft op de sfeer, denk ik erover na om volgend jaar een andere werkgroep de kiezen dan mijn huidige. Aan de andere kant durf ik het niet, omdat ik bang ben dat alle mensen in die nieuwe werkgroep elkaar al kennen en me net zo gaan behandelen . Ik probeer er nu achter te komen in welke groep de mensen van mijn huidige werkgroep zich samen willen inschrijven en ik heb ook iemand anders gemaild die ik van de studie ken. Dan kan ik misschien een betere beslissing maken, als ik weet wie van mijn huidige groep bij elkaar blijven en in welke groep de mensen die ik wel mag/die dat meisje niet kennen zich willen inschrijven. Toch blijft het moeilijk: kiezen voor deze groep waarin ik al mensen ken en waarin het soms heel gezellig is, of kiezen voor een andere (onbekende) groep waarin dat meisje en de meelopers niet zitten.

In de week na de tentamens ben ik trouwens tot een conclusie gekomen: volgens mij vinden sommige (werkgroep)mensen me onboeiend doordat ik wat minder goede sociale vaardigheden heb en veel over de studie praat. Toen bedacht ik me dat dat waarschijnlijk komt door andere mensen zoals zij (uit het verleden). Mensen praten vaak over wat hen het meest bezighoudt. Bij mijn medestudenten is dat hun sociale leven. Ik ben echter vroeger gepest, waardoor ik minder sociale activiteiten heb kunnen ondernemen en nu nog steeds minder met andere mensen durf te doen. Hierdoor praat ik meer over datgene wat hun tweede grote 'activiteit' is, de studie. Ik kan me indenken dat zij dit vervelend vinden, omdat zij hun sociale leven als een bevrijding van de studie zien. Misschien is het bij mij door het verleden precies andersom. Maar hier loopt het contact dus dood: zij vinden mij vervelend omdat ik veel meer over de studie praat dan over mijn sociale leven en omdat ik sociaal minder sterk ben. Maar doordat ze dat mérkbaar vervelend vinden, geven ze me niet genoeg kans om dat te veranderen. Zo spreken ze zichzelf onbewust tegen: ze willen dat ik socialer doe/kundiger wordt in (populair?) sociaal gedrag, maar doordat ze me niet helemaal accepteren is dat niet mogelijk... Hoe kan ik dit oplossen? Is dat eigenlijk wel mogelijk?

Alles hangt af van de soort groep waarin je zit. Ik ken een meisje en die is in een groep een outsider omdat ze juist niet steeds wil praten over de studie. Daardoor wordt ze ook genegeerd. Het is allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar zoek een groep die op je gelijkt. In de ene groep is men een outsider , in de andere is men populair, in nog een andere is men gewoon mee met de groep. Het ligt gewoon aan de groep en niet aan jou.

Het is duidelijk dat je je een fijne studententijd anders voorstelt dan dit. 'De studententijd zou de leukste tijd van je leven moeten zijn', ook voor mij een mythe. Ik zit maar met weinig mensen in mijn jaar, en als er iets is dan nodigt iedereen iedereen uit, al is het maar omdat ze er niet 1 iemand niet uitnodigen. Maar vervolgens toen ik eens initiatief nam werd het de grond in gestampt op het laatste moment, en was er van alles niet goed, en kwam er uiteindelijk niemand opdagen. Dat was vernederend. Uit zelfrespect hoef je vervolgens echt niet te gaan, en ik heb ook niet zo veel met die mensen, maar goed, dan ben je tenminste uitgenodigd. Ik zou als het zo moet gaan niet eens meer willen gaan. En ik heb geen behoefte aan dat vernederende gevoel, daar ben ik misschien te trots voor en dat gun ik mezelf niet, dus ik ben daarna ook nooit meer naar die dingen gegaan, als er weer zoiets met de jaargang was (is overigens maar een ruim dozijn mensen). Het was leuk geweest als dat wel allemaal fijn was verlopen, maar dat is niet zo gegaan. Ik droom daar dan ook niet van. Ik zit met hen op de studie en verder niets. En ik ben met andere mensen heel leuk in contact gekomen: enkele van andere jaargangen of andere studies, en ook buiten de uni om heb ik mijn vriend leren kennen. Deze mensen zijn door voldoende verstand, inlevingsvermogen en vooral voor zichzelf nadenken niet vatbaar voor het [olievlek effect].

Ik heb het idee dat er bij jou ook veel mensen zo dwaas zijn om voor het gemak van alles van anderen aan te nemen [olievlek effect]. Dat toont weinig verstand, en met dat gegeven van dat ze liever sociaal doen en feesten dan over de studie praten, lijken ze haast niet op de academie thuis te horen. Ze willen sociaal doen en feesten, maar sluiten jou daarvoor uit, dus ontnemen je indirect ook een beetje de mogelijkheid om het over iets niet-studiegerelateerds te hebben met hen, iets anders dat jij deelt met hen, mocht je dat willen. Maar ik geloof dat jij alleen de studie met ze deelt. Met zulke mensen zou ik vooral niet meer dan dat willen delen..

En die blik, ja die is natuurlijk gemeen bedoeld, en ze weet heel goed dat het op zo een spanningsmoment vlak voor een tentamen harder kan aankomen. Toon je vooral de sterkere mocht ze ooit met hangende pootjes bij je aankomen, maar de sterkere ben je nu al. Zij kan namelijk niets voor zichzelf doen ten koste van een ander. En die meelopers, sorry om te zeggen, die werken net zo, maar dan minder expliciet.

Als ik jou zou zijn, dan zou ik absoluut een andere werkgroep kiezen. Daarvoor hoef jij je niet te schamen, en zet je over de angst heen. Er bestaat een kans dat die olievlek het daar ook bereikt, maar dat hoeft niet, en allicht tref je daar wel mensen met een beetje verstand. Echt, sociaal verstand, verstand qua inlevingsvermogen. Kan je nog zo sociaal, populair, jolig en feestig zijn qua type, maar dan kan je nog steeds apatisch, egoistisch en egocentrisch zijn, hoewel dat stomme meisje denkt dat dit elkaar kan uitsluiten. Zij is een grote aso en hoe veel feestjes ze ook bezoekt, dat heeft er echt werkelijk niks mee te maken.

Uiteraard, in de nieuwe groep ken je minder mensen, maar allicht kan je daar andere mensen op een positievere manier leren kennen. Wat is er prettig aan mensen kennen op een negatieve manier, en daar niet aan trachten te ontkomen, hoewel je misschien wel de kans daartoe hebt, maar dat niet doet omdat je een zekere angst voelt om nieuwe mensen te moeten leren kennen? Natuurlijk had je liefst vanaf het begin van je studie leuke mensen om je heen gehad. Dat heb ik ook niet, wat studiejaargang betreft, en voor mij is er nooit de mogelijkheid tot een andere werkgroep geweest. Als je niet tracht te switchen ontneem je jezelf misschien de mogelijkheid nieuwe mensen te leren kennen die wel verstandig voor zichzelf kunnen nadenken en nooit ten koste van een ander. Welke mensen hebben de regie over zo een werkgroep? Centrale contactpersonen van de universiteit? Ik heb nooit in werkgroepen gestudeerd, vandaar. Contacteer in elk geval ook deze mensen. Informeer ze volledig over jouw situatie. Neem eventueel stukken over van dit forum. Want ik heb het idee dat die gezelligheid waar jij het over hebt vaak een oppervlakkig karakter heeft of continu onder druk staat en als een heel dun glas kapot barst zodra meisje of een van haar meelopers er zijn.

..Minder sociale vaardigheden. Je lijkt me best sociaal, maar laat je vooral niet aanpraten dat je die vaardigheden wat minder hebt. Sociaal 'anders' kan je ook zijn, maar omdat je partypartygehalte dan lager is, hebben veel mensen al moeite met je. Klinkt heel banaal, en dat is het ook. Maar zoals ik al eerder zei, heeft dat partygehalte niet te betekenen dat je gezelliger bent, of daadwerkelijk socialer, of juist alleen maar egoistischer, vaak in de spotlights willen staan (letterlijk en figuurlijk), veel aandacht nodig hebben ten koste van anderen. En dat jij graag over je studie praat doet me wel vermoeden dat je zeker later een goede zal zijn in jouw vakgebied. Het ligt niet aan het jou aangeprate falen, het ligt aan mensen met gebrek aan inlevingsvermogen en respect voor mensen die niet precies hetzelfde trachten te zijn als zij. Probeer dat vooral ook niet te doen, want dat maakt je nog ongelukkiger. Een sociaal leven zegt niet veel over hoe sociaal je zelf bent, hier gaat het om hoe je het interpreteert, dat sociale! Jolig, oppervlakkig, zuipen, hoe banaal, zou ik zeggen. Jij durft inhoud te tonen.

Er zit dus veel hypocrisie in hen, die ze proberen af te wenden op jou omdat jij nou net niet precies doet zoals zij. Deze mensen zijn je niet waard, deze mensen gedragen zich onbehoorlijk en onrechtvaardig naar jou: echt naar een andere werkgroep, zou ik zeggen. En je daarvan niet de schuld geven, want dan hebben zij alsnog hun gelijk.
Veel succes met contacteren van mensen, informeren, en een andere werkgroep vinden. Doe geen moeite voor hen, breek met hen.
Hoe lang duurt je studiejaar nog? Bijna afgelopen?

Ik zit in de laatste week van mijn bachelor. Druk aan thesis en presentaties.... vandaar dat ik niet zo vaak heb gereageerd.


Liefs!

Dit is hoe ik afscheid neem van mijn bacheloropleiding.

NOSTALGEERWAARDIGHEID

Bye bye bachelor!

Het is alsof ik op het spoor lig, precies tussen de rails in. De trein raast over de rails en laat mij onberoerd, maar niet onaangedaan.
Hij is voorbij, maar heeft nog eens volledig in een noodvaart de revue gepasseerd.

Het is voorbij. De bachelor is afgesloten. Hetgeen er drie jaar lang onlosmakelijk was in mijn leven, is nu afgesloten. Het is tijd voor de volgende fase.
Onlosmakelijk in mijn leven, drie jaar lang. Soms drastisch op de voorgrond, soms sluimerend op de achtergrond, maar altijd aanwezig. Ik heb nooit overwogen om mijn opleiding voortijdig af te breken om het soms jammer genoeg groezelige sociale aspect dat me ten deel viel, want naar inhoud was mijn opleiding vaak voldoende interessant. Daar gaat het om, want dat is in het belang van een eigen toekomst. Ik had het natuurlijk graag in veel sociale aspecten anders willen zien gaan dan het is gegaan.
Men zegt wel eens dat de studententijd de leukste tijd van het leven is, moet zijn of zou zijn. Tot dusver lijkt dat niet meer dan een mythe. Ik denk dat dat iets te maken heeft met de nostalgeerwaardigheid ervan. Dat is geen woord dat je in het woordenboek zal vinden, hoogstens in mijn terminologie, maar de definitie spreekt voor zich. Voor datgene waar nog geen woord voor bestaat, mag wel een woord worden bedacht.

Ik leerde groepen mensen kennen met groepsnormen waaraan ik niet voldeed. Intomen en aanpassen, wat ik weigerde, maar wel goed genoeg om voor een karretje te spannen als er in samenwerkingsverband een cijfer gehaald moest worden, wat dan niet eens in dank werd afgenomen. Praten over niet-studiegerelateerde zaken waarover ik niks te vertellen had. Ik bleef stil. Als ik iets zei, dan was ik vaak de dooddoener. Nee, dat was niks voor mij, die groepsnormen. Niet in mijn jaar en al helemaal niet in de studievereniging, waar ik weinig dankbaarheid heb kunnen aantreffen voor mijn activiteiten als bestuurslid voor een jaar. Daar werd ik geschoffeerd, wat me motiveerde om na afronden van het bestuursjaar met de vereniging te breken. En ik hoef ook geen alumnus of reünist te worden om die nostalgie van de studievereniging, die nooit nostalgeerwaardig was, opnieuw te beleven in abjecte reünies. Ik ben lid op papier, ontvang wat korting op boeken, maar meer niet. Hun groep is gesloten, het is erbij horen of er helemaal buiten vallen. Dat is de mores aldaar, het ongeschrevene. Ik ben meer dan eens afgedaan als egocentrisch, egoïstisch, autistisch, gesloten, ongezellig. Je moet jezelf wel ontzettend sociaal achten om dat te zeggen, of misschien worden zo eigenschappen die personen in kwestie zelf hebben simpelweg afgeschoven op een ander die niet precies volgens dezelfde code is. Ja, wat ben je dan toch ontzettend sociaal, aardig en gezellig. (Donder toch op, ga in je eigen gesloten, egoïstische groep leven vol met groepsnormfundamentalisten, gezellig zuipen op die o zo open 'barrals' als zijnde de sociaalste wezens der Aarde, in dat ontzettend gezellige yuppenhok in dat kille yuppengebouw, elkaar erelidmaatschappen toebedelend. Trek dan wel een uniform aan want enige uniciteit is ver te zoeken in de kudde. Als ik jullie als producten met een barcode langs de scan van de kassa zou moeten halen, zouden jullie allemaal hetzelfde product zijn: het goedkoopste biertje. Ook zonder een uniform of productbarcode waren beoogde o zo gezellige, aardige en sociale personen herkenbaar aan een hoofd dat dusdanig omhoog gekanteld was dat het lijf bijna achterover viel (en dat ook vast nog eens zal doen), en indien aanwezig bij een van mijn presentaties voor de studie fluisterden ze met sarcastische blikken in de oren van naastgezetenen aan welke codes ik allemaal niet voldeed. Het hoofd mocht dan wel naar boven gekanteld staan, maar er was geen enkele grond daarvoor: het ging allemaal om banale oppervlakkigheden, zeer vergankelijk en snel slijtend met de tijd. De inhoud was ver te zoeken. Wat een academici! In het begin leken ze bijna aardig..

"Lost the friends that I needed losing found others on the way"
Dougie MacLean

Ik heb ook fijne mensen leren kennen, allemaal voor zichzelf sprekende mensen, zich niet tot enige groep verplicht voelende mensen. Ik pikte allemaal invididuutjes op, her en der, met wie ik bevriend ben geraakt. Zij vormen onderling geen groep, maar hebben wel allemaal zeer waardevolle en unieke karakters. De met hen gedeelde momentopnamen uit mijn leven zijn nostalgeerwaardig, en ik hoop dat er nog veel van zulke momenten met hen zullen komen. Zij hebben tenminste geen vooroordelen, en voor hen mag ik mezelf zijn in al mijn aspecten die door de groepen op de universiteit heel bevooroordeeld als raar zouden worden afgedaan. Want alleen die individuen hebben de moeite genomen om mijn kern te benaderen of ze zijn tot mijn kern doorgedrongen, zonder me voortijdig af te doen als zijnde niet goed genoeg of te onaangepast als iemand die nou eenmaal niet in de op de universiteit aanwezige groepen past. Ze geven om mij en ik geef om hen. Ongeacht levensovertuiging, geaardheid, muzieksmaak, kledingstijl. Ongeacht innerlijkheden of uiterlijkheden.

Dit is waar ik nu ben.
De achtbaan gaat verder; the show must go on.
Ik geef niet mijn toekomst, of mijn geluk in het zijn van mezelf op, omwille van anderen die het uiteindelijk toch niet waard zijn. Ik kom er wel, mede dankzij alle mensen die me waarderen.

Mwah, sociaal? Ik weet het zelf nooit. Volgens mij ben ik het best wel, maar wordt het grotendeels onderdrukt door pestervaringen. Ik heb wel steeds minder moeite met kennismaken met mensen, tenzij ze veel ouder zijn. Hopelijk werkt dit volgend studiejaar in mijn voordeel []. Persoonlijk vind ik dat ik heel gezellig kan zijn . Op de studentenvereniging spreek ik bijvoorbeeld vaak genoeg mensen die ik daarvoor nooit gezien of gesproken had en dat is áltijd gezellig. Het is me echter opgevallen dat de mensen daar (het is een koor/orkest) veel opener zijn naar andere persoonlijkheden toe, dus vermoed ik dat het inderdaad niet altijd aan mij ligt als het ergens anders fout gaat.

Ik hoop toch nog wat van mijn studententijd te kunnen maken. Ik heb geen behoefte aan bier drinken en stoer doen, maar vrienden maken die je na de studie nog spreekt... Ja, daar heb ik wel behoefte aan. Hopelijk zit ik niet bij mensen van mijn vorige werkgroep volgend jaar. Ik heb er geprobeerd achter te komen door iemand uit de groep te mailen die wel altijd aardig deed, maar die blijft maar beweren dat iedereen zich in heeft geschreven bij werkgroep 4 - een groep die bij 2/3 van de vakken niet eens bestaat. Of ik zie iets over het hoofd, of zij, of ze moeten me echt niet (dat meisje weet natuurlijk niet dat ik die vraag alleen maar stelde zodat ik me in een andere werkgroep in kon schrijven). Dit is nogal frustrerend, want ik dacht dat zij me wel mocht. Nu weet ik niet meer wat ik moet denken. Ik kan alleen maar hopen dat ik volgend jaar in een leuke werkgroep zal zitten... Gelukkig is niemand van mijn oude groep van plan dezelfde minor te gaan volgen, dat is al iets.

Bedenk ook dat veel van wat je doet in reactie kan zijn op negatief gedrag van anderen naar jou toe. Je zegt dat zelf al bijna: want je hebt naar eigen zeggen iets van je onderdrukt door de pestervaringen. Het is fijn om te horen van je studentenvereniging. En inderdaad, je moet het niet maar allemaal aan jezelf gaan wijten. Dat is slecht voor je zelfbeeld.
Weet je al meer van de werkgroepen? En dat laatste is heel fijn voor je, dat niemand van die oude vervelende groep ook die minor gaat doen. Je hebt niet een minor gekozen alleen maar daarom he, maar ook omdat je die echt het leukst vindt hoop ik?

Ik was pas weer eens op dit forum en toen bedacht ik me dat ik nooit meer iets heb laten horen over de situatie... Het gaat nu wat beter. Ik trek nauwelijks meer met die mensen op en meer met andere mensen. Heb wel al in beide semesters twee werkgroepen foutgegokt, maar gelukkig zaten er ook steeds dezelfde aardige mensen in die groepen. Bij de vakken van mijn minor heb ik fantastische mensen leren kennen. Allemaal sociaal en oprecht geinteresseerd in wat je vertelt - misschien is dat omdat iedereen daar zo gek op talen is. Dat zou bij mijn hoofdstudie (Engels) ook kunnen, maar de mensen die ik van Engels ken praten er minder graag over en dan is het lastiger om iets te vinden wat meerdere mensen interesseert. Ik trek nu dus met andere mensen op. Ik heb bij mijn hoofdstudie een groepje van 3 meisjes gevonden en via hen heb ik er nog twee leren kennen. Ik weet alleen nog steeds niet of ze me wel in hun groep willen hebben. Ze zeggen wel vaak blij gedag als ik ze tegenkom en ze praten leuk tegen me, maar soms lijkt het net alsof ze elkaar blikken toewerpen. Ik heb geen idee of ik me echt onzeker moet voelen of of ik het me slechts verbeelt. Lastig, zoiets, als je gewend ben constant te moeten letten op wat je doet...

Dat meisje negeert me nog steeds. Als ik wel bij die mensen zit probeer ik gewoon mee te praten en niet op haar te letten. Een aantal keer is er zelfs een normale reactie uit haar gekomen. Ze negeert me verder wel nog, zoals ik al zei. Als we elkaar doen we net alsof we elkaar niet zien. Ik heb er gewoon geen zin in om te doen alsof er nooit iets is gebeurt, vooral omdat ik nog merk dat zij mij nog steed niet mag. Het doet soms nog wel pijn, vooral als ik aan vorig jaar terugdenk. Dan is het net alsof er een groot gat in mijn maag ontstaat en dat gevoel is zo rot... Ik weet niet hoe ik dat kwijt kan raken.
Ik denk trouwens dat ik een idee heb wat haar motiveert zo te doen. Nou ja, een dele zal wel gewoon "niet moeten" zijn, maar het viel me laatst op dat zei soms ook onzeker is. Ze wilde bijvoorbeeld heel graag de opstellen van anderen bekijken om te zien of ze het goed had gedaan. Mja, misschien moet ik uit één ding geen conclusie trekken.

Ik had hier verteld dat er volgend jaar mensen naar het buitenland konden gaan. Zelf was ik wel uitgenodigd, maar omdat ik dit semester wat gezondheidsproblemen had gingen mijn cijfers omlaag en ben ik toch niet door de selectie gekomen. Het stelt me wel gerust dat de man die dat allemaal regelt het interview goed vond gaan - niet iedereen vind me dus raar of vervelend als ik met ze praat . Dat meisje gaat zeer waarschijnlijk wel. Eerst baalde ik daarvan, maar het is natuurlijk vooral fijn als ze volgend jaar ergens anders zit.

Ik ga dit semester hard proberen mijn vrienden te behouden, bepaalde mensen te ontwijken en me te concentreren op huiswerk .