Hallo allemaal,

Ik durf niet te zeggen of dit onder pesten valt, maar ik moet even mijn verhaal kwijt.
Sinds september werk ik in een winkel, het leek een geschenk uit de hemel. Vlakbij, precies het aantal uren wat ik nodig heb en prima betaald.
Nu, na een half jaar wil ik alleen maar weg daar.

Ik werk met alleen maar andere vrouwen. Zij werken er allemaal al veel langer en zijn een vrij hechte groep. In het begin deden ze aardig tegen mij, tolereerden ze het als ik een fout maakte.

Na een maand of 3 kreeg ik het idee dat ze me opeens niet meer leuk vonden. Gezellig praten zat er sowieso al niet in, maar nu werd er niet meer tegen mij gesproken. Wel met elkaar. Ik heb vaak het gevoel dat zij het over mij hebben. Dat komt doordat ze zachtjes praten, giechelen en altijd aan de andere kant van de winkel samen staan te smoezen.
Eigenlijk wordt er ds niks tegen mij gezegd, behalve als ik wat fout doe. Omdat ik daar erg onzeker van word ga ik meer foutenmaken. Dit resulteert in dat ik vaak alleen maar negatieve kritiek krijg.

Ik heb het al eens bij mijn baas aangegeven, dat ik het gevoel heb niks goed te doen, omdat dat nooit gezegd wordt. Hij vind dat maar onzin, want zo zijn die meiden nou eenmaal, moet ik me niks van aantrekken!
Soms zeggen ze ook hele gemene dingen, heb ik eens een verkeerd antwoord aan de telefoon gegeven. Word er meteen gezegd dat als ik het niet aandurf, de telefoon maar moet laten rammelen.
Ik liet eens iemand te weinig betalen, omdat de computer verkeerd aansloeg. Kreeg ik meteen te horen dat ik eens op moet letten, want straks ga ik nog klanten oplichten!
Een bestelling van een klant, ligt in het magazijn. Kon het niet vinden.
Een collega gaat kijken en vind hem. Zegt ze gewoon waar die klant bijstaat: 'Ik weet niet waaar JIJ hebt gekeken, maar er lagen er nog 6!' En dan met een bepaald gezicht erbij...

Doe ik een keer weer wat fout ( wat steeds vaker gebeurt ) dan kijken de dames elkaar geirriteerd aan.
Laatst is er een grote fout gemaakt, maar niemand weet wie het heeft gedaan. Degene die het heeft gedaan houd zijn mond.
Nu zijn de verdenkingen op mij gericht, dat merk ik aan iedereen.

Wat ook vervelend is os het geroddel, ziek word ik ervan! Werk ik met collega A, wordt er over collega B gepraat, werik met B, wordt er over A gepraat.
En ze praten ook over mij, zelfs waneer ik er bij ben.

Ook worden belangrijke dingen niet aan mij verteld, zo is er opeens een nieuw iemand aangenomen. Ook nog eens op precies mijn uren en dagen, terwijl we niet echt iemand nodig hebben. Dat is lekker duidelijk dan, ik heb nu het idee dat mijn contract ( tot 1 maart ) niet word verlengd.
Ook gaat de winkel een week dicht in febr. vanwege verbouwing, is gewoon niet aan mij verteld!

De sfeer is vreselijk, voor mij, niet voor hun. Zij hebben het gezellig. Gaan samen theedrinken terwijl ik aan het werk ben en dat niet in de gaten heb.

Zaterdag kwam ik op mn werk, zegt de baas Oja, vergeten tegen je te zeggen, vanmiddag functioneringsgesprek.
Ik heb het uit kunnen stellen tot morgen, maar ik denk dat zij mijn contract niet verlengen.
Op zich ben ik daar wel blij om, doen zij het niet dan doe ik het wel. Want ik ga eraan onderdoor.
Ik heb mij gisteren ziek gemeld, ik was misselijk van de spanning. Hoofdpijn.
Mijn moeder zei dat ik naar de dokter moet en een verklaring moet vragen, dat ik stress heb. Zodat ik het op mn werk kan laten zien.

Wat zouden jullie doen?

Hoi Mila,

Als je niet afhankelijk bent van het inkomen wat je daar krijgt, zou ik er heel vlug proberen weg te komen.
Je ziek melden omdat je stress hebt, houdt alleen in dat je 100% zeker weten je contract niet verlengd krijgt. Je kunt dan daar niks veranderen, en je collega's hebben dan waarschijnlijk hun zin.

Als ik de reacties lees zoals je die krijgt van je 'collega's' (zo moet je die helaas noemen) dan zijn deze personen gewend om iemand uit te schakelen die ze weg willen hebben. Het klinkt een beetje als territoriumdrift waarbij als er iemand binnen komt, hun plekje misschien in gevaar komt. Dan is het de reactie van de zittende personen om de nieuwe mensen ze klein en zwak mogelijk te houden/maken om hun eigen plek gegarandeerd te houden. Er is gewoon een verziekte werksfeer.

Iets positiefs is, is dat jij een functioneringsgesprek krijgt. Tijdens zo'n gesprek heb je het met een werkgever hoe jij functioneert, en ook over hoe hij functioneert en hoe je collega's functioneren. Je kunt het over het functioneren van iedereen hebben, de sfeer, de omgang met elkaar, de werkwijze van het bedrijf, alles!
Als hij alleen maar met een standaard lijstje aankomt van eisen, targets of wat dan ook waaraan jij opeens aan moet gaan voldoen dan is dat geen functioneringsgesprek, maar een contract bespreking. En daarmee hoef je alleen akkoord te gaan, indien je een nieuw contact aangeboden krijgt per 1 maart.

succes met het gesprek!

Swalsky

Dankje wel!
Ik ben dus ook van plan per 1 maart weg te gaan. Ik ben 22, woon nog thuis. Hoewel het niet ideaal is kan ik een tijdje zonder inkomen.
Het geeft mij zo'n naar gevoel. Als ik ga en als ik me ziek meld. Bij beide voel ik me slecht. Ik heb mij vandaag dus ziek gemeld omdat ik er dan smorgens zo vreselijk tegenop zie dat ik er misselijk van word en hoofdpijn van krijg.
Laatst heb ik de hele weg naar mn werk toe in de auto zitten janken.
Ik heb gelukkig een fijne moeder die zegt: laat ze maar lekker in hun winkel zitten! Je hoeft je niet schuldig te voelen als je je ziek meld.
Toch doe ik dat. Ook omdat ik als ik wel weer ga meteen een paar rake reacties krijg omdat ik ziek was.
Niet eens: wat had je? ofzo.
Laatst was ik jarig en ik kwam binnen met taart, ze hebben het opgegeten maar verder niks. Geen felicitatie, niks.

Soms denk ik: ze zijn het niet waard om er moeite voor te doen. Zoek eht maar uit! Maar ik kan me moeilijk tot 1 maart ziek gaan melden. Dus ik sla me er nog fftjes doorheen en dan ben ik er vanaf.