Ik ben zelf leraar in opleiding en vroeger gepest. Mijn medestudenten zijn aan hun tweede carriere begonnen, dus je zou wel wat levenservaring en inzicht mogen verwachten.
Het tegendeel bleek waar na het bekijken van een filmpje, waarin volwassenen die vroeger werden gepest praatten over de gevolgen ervan.
Een paar reacties van mijn medestudenten:
"Het probleem ligt bij de ouders van het kind dat gepest wordt: ze hadden hun kind meer zelfvertrouwen mee moeten geven. Als leraar heb je daar geen invloed op."
"Oh, werd jij ook gepest? Maar daar heb je nu toch geen last meer van?!"
Van aanstaande leraren (met eigen kinderen) had ik meer verwacht. En hoewel de leraar erg zijn best deed om het belang van ingrijpen - in het gedrag van de pester - te benadrukken, betreur ik het feit dat hij het had over 'zwakke kinderen', wanneer hij over de gepeste sprak. Ondanks het pesten ben ik opgekrabbeld en functioneer ik nu goed. De pester, daarentegen, koos voor de gemakkelijke weg. Wie is er dan sterk?
Ik ben sterk geneigd zelf voor de klas te gaan staan en het volgende te vertellen:
Pesten ontstaat omdat de pester daar behoefte aan heeft en de kans krijgt te pesten.
Is het teveel gevraag om van een leraar te verwachten dat hij zorgt voor veiligheid binnen de groep? Is het teveel gevraagd om van een leraar te verwachten dat hij ingrijpt wanneer er gepest wordt? Is het onwetendheid, gebrek aan capaciteit of moedwillig de ogen sluiten voor.. als een leraar faalt in het pestbeleid?
Het is een feit dat een leraar niet alles ziet, maar dat een leraar niets merkt, acht ik onmogelijk.
Al geef je een kind nog zoveel zelfvertrouwen mee: één kind kan zich nooit weren tegen een groep.
Ik denk dat de gevolgen van het pesten voor mij de volgende zijn:
- Onzekerheid over vriendschappen;
- Altijd denken dat de 'schuld' bij mij ligt;
- Bang zijn iets fout te doen;
- En ongetwijfeld meer..
Voor anderen kan ik niet spreken, maar er zijn legio aan gevolgen mogelijk.
Als ik er als ouder achter kom dat mijn kind structureel gepest wordt, zou ik:
- De school verantwoordelijk houden;
- Mijn kind onmiddelijk van school halen;
- Het kind aansporen te praten met me;
- En het aansporen in de klas zoveel mogelijk medestanders te vinden, vriendjes te maken dus, want alleen met medestanders kun je klappen opvangen.
Binnenkort maak ik kennis met het pestprotocol. Mooi dat dat er is, maar ik ben huiverig voor de praktijk. Het succes van een protocol valt of staat bij de uitvoering ervan. Alle leraren zullen hetzelfde beleid moeten voeren, anders prikken kinderen er feilloos doorheen.
Het is te hopen dat de lerarenopleiding nog veel aandacht besteedt aan pesten, want de onwetendheid onder mijn medestudenten is groot..
Was ik nu zo naief om te denken dat volwassenen wel beter zouden weten?! (kijk, daar heb je die onzekerheid weer
)