Ik heb net andere verhalen gelezen van andere mensen op het forum en het is fijn om te weten dat er mensen zijn die je goed begrijpen, zelf ben ik vroeger veel gepest op de basisschool. Omdat ik 'anders' was volgens de kinderen uit mijn klas. Ik draag een bril, had niet de hipste kleding en was nogal mollig. Ookal waren er maar 3 echte pesters liep de rest van de klas lekker mee.
Mijn ouders werkten allebei en waren nooit thuis daardoor moest ik zelf naar huis en eten enz. omdat ze op een gegeven moment wisten dat er toch niemand thuis was gingen ze me ook naar huis volgen. Toen ik in groep zeven zat werd het erger, iedereen vormde cliques ging met elkaar dingen doen maar ik hoorde nergens bij. Bij gym werd het ook steeds erger, eerst gooiden ze de bal gewoon niet naar mij maar nu deden ze het juist wel. En als ik dan niet ving of goed gooide kreeg ik opmerkingen naar me geslingerd.

Na groep 8 kon ik eindelijk naar de middelbare school en ging ik verhuizen. Ik was erg blij tot ik merkte dat een van de pesters uit mijn oude klas in mijn nieuwe klas zat. Gelukkig heeft hij nooit veel mensen achter zich gekregen maar ik had ook geen vrienden. Pas op het eind van jaar 1 toen ik met andere mensen vakken ging volgen ontmoette ik vrienden, ze zijn vroeger allemaal ook gepest. Het enige probleem is dat ze nu (3 jaar later) nog steeds niet veel van mij weten omdat ik denk ik een soort muur heb opgebouwd. Zij kunnen alles uit hun verleden heel makkelijk bespreken en uiten. Ik niet. Dit is in sommige situaties wel vervelend omdat ze denken dat ik hun niet vertrouw maar dat is het niet. Er gaat een soort blokkade omhoog in mijn hersenen, ik kan het niet zeggen!

Mijn ouders stuurden me naar een vmbo-t/havo/vwo school. Hoewel ik vmbo-t advies meekreeg ben ik naar de havo/vwo klas gegaan. In de eerste kon ik het schoolwerk makkelijk bijhouden. Maar in de tweede werd het al moeilijker omdat ik toen naar de vwo klas was gegaan. Met hakken over de sloot ging ik naar de derde, in de derde werd me verteld dat ik beter havo kon gaan doen. Ik was opgelucht kon ik eindelijk doen wat ik wilde en niet mijn ouders. Maar mijn ouders werden boos, eindeloze gesprekken met mijn mentor over waarom IK nou havo moest doen. Mijn mentor vertelde of havo of blijven zitten. Mijn ouders hebben na veel verhitte gesprekken met mij toch maar besloten dat ik havo moest gaan doen. Met wiskunde hoewel ik dyscalculie heb volgens zo'n test hebben ze het formulier nooit aan school gegeven. Ze bestempelen het als 'weer geen vak waar ik geen zin in heb en daardoor slechte cijfers haal.' Daardoor heb ik nu ook nog veel problemen. Als ik nu voor de klas iets op moet lossen heb ik weer het gevoel van vroeger op de basisschool als ik de sommen niet kon oplossen, dat ze gaan lachen. Wat meestal niet zo is en als ze het doen is het omdat ik er snel een grap van maak. Zo verdraai ik het voor mezelf.

Ook heb ik dat als ik bijvoorbeeld bij hun thuis ik soms bijna jaloers word op hoe hun ouders met hun omgaan. Mijn ouders zijn er nooit voor mij geweest. Waar ik uithang en met wie kan ze niets schelen. Door de weeks werken ze en in het weekend slapen ze of gaan ze uit. Daardoor hebben ze een lijst met dingen opgehangen waarmee ik moet 'helpen'. Ik vind het zelf geen helpen, ik moet het huis draaiende houden. Wassen, strijken, schoonmaken, afwassen, hond uitlaten, kamers opruimen. Als ik iets niet heb gedaan is het over met mijn zakgeld voor zeker drie maanden, word mijn fiets ingepikt waardoor ik moet lopen naar school en ik 2 uur eerder wegmoet, schelden enzo en ze bellen mijn vriendinnen af dat ik geen zin heb.
Daardoor heb ik dus als ik bij mijn vriendinnen thuis ben en hun moeder thee zet of even gezellig komt kletsen ik een soort gevoel van binnen heb dat ik iets mis. Waarna ik me schuldig voel.
Doordat mijn ouders zo zijn ben ik alles gaan doen wat ze niet goed vonden, roken, uitgaan, met foute mensen omgaan. Gelukkig heb ik beseft dat het een soort 'schreeuw om aandacht' was en ben gestopt met roken. Maar ik heb nogsteeds als een vriendin zeurt dat haar ouders een keer nee zeiden als ze naar de film wil en ze gaat schelden dat ik bijna boos word. Zoiets heb van je ouders zijn helemaal niet zo erg! Maar het vertellen vind ik moeilijk.

bedankt voor het lezen, Laura

Hey Laura,

Ik herken heel veel in jouw verhaal, werd zelf vroeger ook zo gepest. (nu nog steeds trouwens )
Je vindt het moeilijk om je verhaal te vertellen, dat heb ik ook, maar je hebt het nu toch maar mooi even gedaan!
Applaus voor jou!
Heb je nu niet het gevoel dat er een zware druk van je schouders is?
Hehe, dat had ik tenminste toen ik mijn verhaal voor het eerst kwijt was, aan iemand die ik echt volledig vertrouw.
Het is jammer dat er niemand is die je vertrouwd, hoewel ik het volkomen begrijp. (kan zelf ook niemand meer vertrouwen, heb er nu nog maar 1, maar daar ben ik tevreden mee!)
Maar misschien is het een idee om met je mentor, vertrouwenspersoon of een andere docent op jouw school te praten.
Want erover praten helpt echt!
En dan niet alleen over het pesten, maar ook over je thuissituatie, want dat zit je volgens mij ook behoorlijk dwars.
Of als je op school niemand kunt/wilt vertrouwen, kun je ook naar de GGZ (dacht dat dat het was xD) gaan.
Ik heb daar verder geen ervaring mee, ik vertrouw die lui voor geen meter, maar dat is mijn mening. xD
Tenminste, als ik zo de verhalen hoor van een vriend van mij...

Maar er zal vast wel iemand zijn die je kunt vertrouwen, je moet alleen goed zoeken!
Ik kan je natuurlijk niet dwingen, maar ik ben er van overtuigd dat het wel beter voor je is.

Groetjes,
BlackStar

bedankt voor je reactie! Ik denk dat ik het eerst nog een keer op ga schrijven en het dan ga proberen te vertellen aan een vriendin. Ik denk dat dat zal opluchten!

Laura

Goedzo!
Je kan ook als je het moeilijk vind met haar ''face to face'' te praten, haar eerst mailen.
Ik denk dat het daarna makkelijker gaat als je het moeilijk vindt.