Terugkijkend was het een periode van een jaar of 5, mischien 6. De laatste jaren van de lagere school & de eerste jaren van de middelbare school. De pesters op beide scholen waren verschilend, maar de situatie hetzelfde: 1 pester, een paar meelopers en 1 slachtoffer (ikke). En een heleboel wegkijkers waaronder mensen waarvan ik ooit dacht dat het vrienden waren, en die me als een baksteen hebben laten vallen toen ik gepest werd.

Inmiddels is het een jaar of 25 geleden dat ik voor het laatst geconfronteerd werd met de pesters/pesten. Beide "hoofdpesters" lijken volgens internetinfo redelijk geslaagde mensen in het leven, maar zouden ze zich herinneren ... ? Ik denk van mezelf dat ik in principe een normaal, mogelijk wat te zachtaardig mens ben. Problemen met anderen ga ik liever uit de weg en soms reageer ik door problemen te negeren en te hopen dat ze zichzelf oplossen (wat meestal niet werkt). In mijn school/slachtoffer-tijd heb ik geprobeerd wat aan mijn situatie te doen, eerst zelf (het was mijn probleem ...), later door het aan leraren te vertellen. Daarop werd ik tegenover de pester aan een tafeltje gezet en moest de pester oprecht beloven het niet meer te doen. 5 minuten later kreeg ik het dan dubbel terug van de pester, en als je dat een paar keer meemaakt haal je het wel uit je hoofd om nog eens een leraar erbij te halen. Had ik meer kunnen doen? Indertijd ervoer ik leraren als harde, arrogante mensen die soms alleen met sarcasme een scheintje van orde konden handhaven en niet wisten wat achter hun rug gebeurde.

Jarenlang was ik als eerste de klas uit en fietste ik harder dan alle anderen zodat ik buiten schooltijd veilig was. Thuis zei ik dat het "goed" ging op school, zonder verder commentaar. Ik richtte mijn belangstelling op zaken die de pesters onmogelijk kon interesseren zodat hobbies veilig waren (maar wel iets om mee gepest te worden). Gek genoeg heb ik jarenlang op zelfverdediging gezeten (omdat mijn ouders dachten dat dat wel goed was voor iemand met zo'n lief karakter en het goed moest zijn voor lichamelijke ontwikkeling), maar heb daar nooit iets aan gehad wanneer het om pesten ging. De gedachte dat ik elk moment een einde aan mijn leven kon maken, hield me op de been. Schoolresultaten gingen bedroevend achteruit. Antwoord van de school: bijlessen na schooltijd - wat mijn wegwezen-strategie aardig in de weg zat. Ik kon er niet meer van opaan dat ik eerder weg was als de pesters, mischien hingen ze nog ergens rond? Met die bijkomende angst hielpen die bijlessen natuurlijk averechts - uiteindelijk ben ik van gymnasium rechtstreeks naar de mavo gestuurd, de schoolkeuzetest moest fout zijn geweest ... Uiteindelijk heb ik via een omweg toch nog een universitaire opleiding gedaan ... De verandering van omgeving (weg van de pesters) heeft me uiteindelijk gered, heel langzaamaan durfde ik te accepteren dat het leven minder bedreigend was. Maar bepaalde typen mensen herinneren me aan de pesters van toen en ga ik nog altijd uit de weg. Kleine dingetjes: ik zal nooit de muziek waarderen van een artiest die dezelfde stand van ogen heeft als een van de pesters ...

Als ik verhalen van jullie lees herken ik veel. Van mezelf weet ik dat anderen vaak niet door hebben wanneer ik me aan iemand erger, en dan, wanneer niemand het meer verwacht, explodeer ik ineens. Kennelijk uit ik gevoelens (te) laat, maar of dat oorzaak of gevolg van pesten is, of er totaal niets mee te maken heeft, is lastig te zeggen. Mischien ben ik gewoon een wat minder sociaal vaardig mens. Ik ben recht door zee, zo recht dat ik geregeld dwars door gevoelens van anderen heen ga, en me dat pas achteraf, te laat, realiseer. Dat roept nog wel eens aversie op, waarna ik het gevoel heb dat anderen hun uiterste best doen mijn kleinste tekortkomingen te zoeken. Tekortkomingen die ik overigens als eerste toegeef, en waar ik voor mezelf steeds nog ergere tekortkomingen aan kan toevoegen. En vaak gaat dat dan om kleine dingetjes die de meeste mensen helemaal niet als een tekortkoming zouden zien.

Het zit erg diep. Herinneringen komen af en toe boven, het meest na recente negatieve ervaringen die niets met dat pesten te maken hoeven te hebben. Als ik me ergens niet lekker bij voel is dat een trigger om nare ervaringen uit het verleden naar boven te halen. Ik zei hiervoor dat ik mogelijk te zachtaardig ben, maar ik voel een zeer diepe haat jegens die twee pesters. Als ik ooit in de positie zou staan dat ik ze iets aan zou kunnen doen ... dan zou ik rationeel willen besluiten me daar niet toe te verlagen maar de verleiding zou zeer groot zijn. En dan zu ik me toch zo veel beter voelen als die twee ... Terwijl in feite mijn huidige gedachte steeds weer is of ik wel goed genoeg mens ben om het leven waard te zijn ...

Ik heb een vraag aan jullie, mochten jullie dit herkennen. Zijn er manieren om - als gedachten en gevoelens uit het verleden bovenkomen in het diepst van de nacht, deze gedachten tijdelijk van je af te zetten om te kunnen slapen? Ik heb een baan waar ik voor de volle 100% alert moet zijn en ben bang voor slapeloze nachten en daaropvolgende slaperige dagen.

Op internet kom ik van alles tegen om pesten op school aan te pakken, maar hoe pak je jezelf aan, 25 jaar later? Therapie voelt als iets voor zwakkelingen en ik ben niet zwak, want ik heb het allemaal doorstaan en overleefd! Ik heb een diepgewortelde weerstand tegen alles wat naar therapie ruikt, maakt het ook niet makkelijker he?

Hallo Blaadjeindewind,

Welkom op Pestforum!

Wat een leuke username heb je trouwens.

Ik heb je verhaal gelezen en ik herken heel veel dingen. B.v. het recht-door-zee zijn, dat ben ik namelijk zelf ook. Er is alleen 1 klein verschil: ben je recht-door-zee omdat je zegt wat je denkt of ben je hard in je opmerkingen en uitingen als je het gevoel krijgt dat iemand je kwetst ? Het 1ste is namelijk helemaal geen slechte eigenschap. Een aantal mensen kunnen er gewoon niet mee overweg, omdat die de waarheid liever verpakt zien in mooie woordjes dan in duidelijke taal. Als op jou het 2e van toepassing is, kan ik je vertellen dat dat een verdedigingsmechanisme is wat je over hebt gehouden aan het pesten. Puur om jezelf te beschermen tegen het mogelijk gekwetst worden.

De nare ervaringen die naar boven komen als je je niet gelukkig voelt, is voor vele ook heel herkenbaar. Het werkt alleen averechts, omdat je je nog rotter gaat voelen en je schiet er niks mee op om steeds maar weer het verleden op te rakelen. Beter is het om jezelf op zo'n moment weer onder controle te krijgen en jezelf er toe aan te zetten iets positiefs te gaan doen, iets waar je gelukkig van wordt.

Ik vind het heel erg jammer, dat ondanks dat je hebt geprobeerd het pesten op school zelf op te lossen ook met hulp van de leraren, dat men dit destijds niet goed heeft aangepakt. Als er toen gelijk op een goede manier op in was gespeeld, had je nu hoogstwaarschijnlijk je verhaal hier niet geplaatst.

Wat je zei over therapie, daar ben ik het absoluut niet mee eens. Ik heb destijds het pesten ook zelf opgelost, zonder hulp van mijn ouders. Nooit geen therapie gehad, totdat ik jaren later tijdens een vakantie in het buitenland, niet goed werd. Terug in Nederland in situaties met stress, hetzelfde verhaal. Ben uiteindelijk naar mijn huisarts gegaan, die mij doorverwees naar een psycholoog.
Het is namelijk niet zo, dat je zwak bent als je therapie krijgt, het geeft juist aan dat je heel moedig bent. Het is makkelijker om geen therapie te volgen dan wel. Voor de meeste mensen is de drempel zeer hoog om therapie te zoeken. Waarom: omdat ze bang zijn geconfronteerd te worden met alles wat er vroeger gebeurd is. En erover praten met iemand die ze niet kennen. Want vaak hebben ze er niet eens over gepraat met iemand die ze heel dierbaar is en voor de volle 100% vertrouwen. Als je therapie zoekt geef je hiermee aan, ik wil graag geholpen worden, want alleen kom ik er niet uit. En als je die drempel over durft ben je al halverwege.
Gezien alles wat ik van je gelezen heb, raad ik je ook echt therapie aan. Tijdens therapie leer je b.v. ook wat je kunt doen tegen negatieve gedachten die omhoog komen en jou dat rotgevoel geven. Dus ook om 's nachts rustig te kunnen slapen. De enige tip die ik je daar alleen nog voor kan geven is, zorg dat je een leuk boek op je nachtkastje heb liggen. Dat wil vaak ook wel helpen.

Heel veel sterkte en succes

Boogschutter

Leuk dat ik dit onderwerp aantrof. Ik zie namelijk veel verhalen op pestforums als deze die vrij relevant zijn. Ik ben onderhand tegen de 40 maar ervaar nog regelmatig de gevolgen van jarenlange pesterijen, zij het in veel mindere mate als toen.
Ook ik zou graag mijn verhaal willen vertellen in de hoop dat anderen er door bemoedigd worden.

De pesterijen waaronder ik gebukt ging, vonden veel plaats op de basisschool. Toenertijd had je geen groepen maar klassen. Klas 1 t/m 6 was het toen. Het begon ergens in de 4e klas toen twee jongens uit een hogere klas mij zowat iedere dag achtervolgden op mijn weg naar huis. Ik woonde namelijk vlakbij dus ging altijd lopend naar school en naar huis. En het toeval wilde ook nog dat deze jongens in de buurt woonden dus kwam ze haast altijd tegen als ik naar huis ging. Ik zag ze dan 20 meter voor mij lopen en bleef een beetje op afstand in de hoop dat ze mij niet zouden zien. Maar dat was vaak niet zo. Eén van hen zag ik dan over zijn schouder achterom kijken toen er een lichte grijns verscheen op zijn gezicht, zo van 'Kijk, daar heb je hem'.
In die tijd kon ik mooi tekenen en mijn klasgenootjes bewonderde mij om mijn talent. Helaas ging dat ook als een lopend vuurtje door de school en kwamen ook hen dat te weten. Dus zij minderde vaart en al snel hielden ze mij aan. 'Hey, ik heb gehoord dat je goed kan tekenen. Weet je wat? Als jij morgen ons een mooie tekening geeft plus een kwartje dan slaan we je niet in elkaar. Okay?' zei één van hen. Terwijl hij dat zei, verscheen weer die gemene grijns. Hierna rende ik naar huis en thuisgekomen wierp ik mij huilend op bed. Dit was niet slechts 1 incident maar het gebeurde bijna iedere dag. Elke dag was weer die angst dat ik ze tegen zou komen. Een enkele keer nam ik een omweg waardoor ik ze niet tegenkwam. Of ik bleef extra lang op school om mijn pestkoppen de tijd te geven thuis te komen zodat ik ze niet tegen zou komen.
Aan de leraar vertelde ik het nooit omdat dit vaak buiten schooltijd gebeurde en ik meende dat hij daar toch niets aan kon doen. Uiteindelijk na het zoveelste incident vertelde ik het mijn moeder die via via achter het adres en telefoonnummer kwam van de ouders van mijn pestkop. Ze belde dus zijn ouders op, vertelde het verhaal en eigenlijk zijn ze sindsdien gestopt. Maar niet zonder een laatste natrap van mijn pestkop. 'Gaat ie janken!' zei hij toen ik 'm na schooltijd tegenkwam op het schoolplein.
Naast deze twee jongens kreeg ik te maken met nog een paar pestkoppen, ook buiten schooltijd en soms ook in de nabijheid van mijn ouderlijk huis. Een enkele keer rolde ik over de grond met 1 van hen terwijl een klein groepje zich erom heen schaarde. Ik hoorde ze mijn pestkop aanmoedigen 'Ja, schop hem! Schop die slappeling!' Zo werd ik ook regelmatig getackeld of in de bosjes geduwd, of bedreigd.
Op een gegeven moment vroeg ik me steeds af 'Ben ik een soort magneet voor pestkoppen of zo? Waarom word ik zo gepest? Wat is er mis aan mij dat ik zo gepest word? Waarom moeten ze steeds mij hebben?' Vragen die veel pestslachtoffers zich vandaag de dag nog steeds stellen. Wat dat betreft zijn de tijden niet veranderd.
Alles veranderde voor een groot deel toen ik naar de middelbare school ging. Mijn ergste pestkoppen gingen naar een andere school dus dat was voor mij een opluchting. Echter, op de middelbare school kreeg ik te maken met nieuwe pestkoppen. Hun motivatie was niet zozeer het genot van 'macht hebben' maar omdat ik nooit wat terugdeed. Na schooltijd (ja, weer na schooltijd) kwamen ze dan naast mij fietsen. Eén links en één rechts. Om hun beurt schopten ze dan tegen mijn schooltas die onder de snelbinders van mijn fiets zat. Net zo lang totdat deze ernaast bungelde. Of gewoon terwijl ik m'n tas onder de snelbinders wilde doen op het schoolplein, trapten ze tegen mijn fiets die dan tegen de grond kletterde. Totdat het winter werd en 1 van hen een sneeuwbal naar mij wierp op weg naar een noodgebouw. Ik zette mijn tas neer, maakte een flinke sneeuwbal en wierp 'm naar zijn hoofd. Ik miste, maar we kregen er wel lol in. Vanaf dat moment ben ik niet meer gepest. Bizar, maar waar.
Eind goed, al goed, zou je denken. Maar toen zat ik met een enorm minderwaardigheidscomplex, diepe emotionele pijn en een groot wantrouwen naar mensen toe. Ik raakte in een sociaal isolement en kreeg vreemde waanbeelden. Dat de hele wereld tegen mij was, dat het 1 complot was om mij kapot te maken. Ik had in de tijd dat ik gepest werd, uiteraard veel zelfmoordgedachten. Maar ik ervoer sterk dat er een 'boze macht' was die mij wilde aanzetten tot zelfmoord. Die er plezier in zou hebben als ik daadwerkelijk mijzelf van kant zou maken. Dit maakte mij op een gezonde manier boos. 'Mooi niet! Mij krijg je niet klein! Ik ga jou dat 'pleziertje' niet gunnen!' Deze 'rebellerende' gedachte heeft mij er altijd van weerhouden zelfmoord te plegen en er voor gezorgd dat ik vandaag de dag nog steeds leef.
Hoe ik hulp zocht in die tijd? Dat was erg moeilijk omdat internet toen niet bestond. Aan de ene kant positief omdat je dan geen last hebt van cyberpesten maar aan de andere kant ook een groot gemis omdat je dan moeilijk lotgenoten kan vinden met wie je erover kan praten.
Ik heb uiteindelijk kracht gevonden in mijn geloof in God. De manier waarop Hij tegen mij aankijkt, hoe Hij over mij denkt, wat Hij over mij zegt is een en al positiviteit en bevat geen millimeter negatieviteit of kwade bedoelingen. Hoe meer ik Zijn woorden ging indrinken, hoe meer ik positief begon te denken over mijzelf en de mensen om mij heen. Zo ben ik er eigenlijk uit gekomen. Iemand heeft wel 's tegen mij gezegd: 'Iemand die met veel negatieve woorden is opgegroeid, moet vaak twee keer zoveel positieve woorden horen om al het negatieve op te heffen'. En zo heb ik dat ook ervaren. Jaren later was ik toch boos op God. Mensen vertelden mij dat God van mij hield en zo. Maar dan werd ik dus boos en dacht van 'Waarom heeft U mij toen laten lijden, laten kreperen?' Uiteindelijk zag ik in mijn gedachten Jezus aan het kruis hangen, vol intense pijn, verdriet en bittere smart. Onderhand bespuugde en bespotte ze Hem. Toen was het alsof Hij tegen mij zei 'Dit is jouw pijn, Ik begrijp je en Ik draag het in jouw plaats'. Begrijp me asjeblieft niet verkeerd... dit is mijn persoonlijke ervaring en ben er niet op uit om mensen te bekeren of zo. Hoe anderen er over denken maakt mij niet uit. Maar ik wil enkel mensen bemoedigen, een hart onder de riem steken met mijn verhaal.

Als ik die verhalen lees, dat mensen na al die jaren nog last hebben van hun vroegere pesten heb ik een dubbel gevoel : enerzijds ben ik opgelucht dat ik niet alleen de gevolgen draag van pesten, ook al is dit al jarenlang gebeurd. Anderzijds voel ik kwaadheid naar de daders, die komen er allemaal goed vanaf. Ik ben niet alleen kwaad op de daders, maar ook op de talloze meelopers, de leraars die oogluikend het pesten toelieten en er onverschillig bij bleven, meer nog die ermee mee deden uit angst om door de leiders van de klas geboycot te worden. Later heb ik als volwassene ook pesten op de werkvloer meegemaakt en ja ik heb een heel slecht beeld van de mensheid. Er zijn amper mensen die de moed hebben om op te komen voor de zwakkere als het geen voordeel geeft of als het voor henzelf gevaarlijk kan worden.
Door al die ervaringen ben ik super achterdochtig naar mensen toe, wantrouw ik de mensen en haat ik dominantie en macht. Maar ik draag een masker en de meeste mensen weten niet hoe negatief ik over de "mensheid" denk : Ik lach, ik ben vriendelijk, noem me maar hypocriet, maar om mijn echte gevoelens te tonen is het te gevaarlijk, ik wil niet weeral in de verdomhoek vallen, zoals vroeger. Als ik mijn echte negatieve gevoelens toon, dan isoleer ik mezelf weer. Op die manier kan ik die gevoelens natuurlijk niet verwerken, maar dan is het zo.
Ik haat alles wat met macht te maken heeft en dan vooral arrogante macht : mensen die zomaar met een pennestreek over andere mensen kunnen beslissen, mensen die zomaar hun ding doen, zonder zich zorgen te maken over de gevolgen voor andere mensen.
Iemand een idee hoe ik mijn negatieve gevoelens op een veilige manier kan verwerken? Eveneens veel steun gewenst aan mijn lotgenoten.

Hallo allemaal,

Ik ben Marina,
Ben 47 jaar.
Nu pas wil ik het vertellen mijn verhaal.

Mijn verhaal begin ik bij het begin.
Ik ben opgegroeid in Grave (Noord-Brabant)
Mijn vader was beroeps militair, dus toen acht jaar was ben ik verhuist naar Deventer.
Daar begon het al, naar drie maanden heimwee ging ik in Deventer naar school.
Ik kwam op school als een buitenstaander, dus voelde mijn daar echt niet op mijn gemak.
Als we buiten aan het spelen waren werd ik uitgescholden voor vlooien vanger,
en dat ging een hele poos door tot mijn broertje iemand van de vijfde klas een tand door zijn lip sloeg.
Maar toch voelde ik me niet prettig, ik pas me overal moeilijk aan .
Zoals een militair gezin blijf je op niet op één plaats, dus naar vier jaar ging ik weer verhuizen naar Gouda, daar kwam weer in de zesde klas terug.
Toen ben ik met mijn 13e naar de middelbare school gegaan.
Daar begon de ellende ik heb op de huishoudschool gezetten (helaas achter af), want ik heb geen fijne schooltijd gehad.
Het begon toen ik in de eerste ben blijven zitten,ik kwam in een klas te zitten bij heel veel familie van elkaar plus mee lopers.
Het waren allemaal meiden die van gereformeerde afkomst.
Normaal doe je over je middelbare school tijd vier jaar ik heb echt alle klassen dubbel gezien.
Ik was voor hun een pispaal, als we bij elkaar stonden hebben ze aan mijn haren getrokken tot ik op mijn knieën moest gaan zitten ,dan hadden ze mijn haar zo verkeer vast dat het zeer deed.
Ze hebben mij in de rozen struiken gegooid dat ik met een kapotte broek naar huis ging en dan zei mijn moeder hoe kom je daar weer aan, dan zei ik ooo ik ben ergens blijven hangen maar elke dag trokken ze ook aan mijn haar.
Ze hebben me met een grote boeren klomp op mijn rechter grote teen getrapt, dus je kan na gaan dat ik er nu nog last van hebt en dan wordt ik er weer herinnert aan die tijd.
Ze hebben mijn banden van mijn fiets leeg laten lopen, terwijl ik ze weer aan het op pompen was lieten ze ze weer leeg lopen en dan ging ik maar weer lopen naar huis met twee legen banden.
Kwam ik thuis zei mijn moeder hoe komt dat nu weer, toen zei ik ze stond leeg (ik woonde niet ver van school).
Ik heb het nu toen ik zestien was. Ben met 19 jaar er af gegaan.
Als ik thuis kwam zetten ik die knop om en ging leuker dingen doen.
Ik heb nooit iets aan mijn ouders verteld wat er met mij gebeurde was, want in de jaren 70/80 was het heel anders als tegenwoordig. (want als je ouders toen naar school gingen werd het van kwaad tot erger).
In mijn derde klas middelbare klas kreeg ik een broertje of zusje van de ziekte van pheiffer ik lag drie maanden plat. Na die drie maanden kwam ik weer op school en weer gingen ze proberen aan mijn haren te trekken, en toen ging er een knop om en heb ze met de vlakke hand in hun gezicht geslagen ik was het spuug zat.
Toen ze van school gingen heb ik het pas aan mijn ouders vertelt, maar voor mijn was het te laat en mijn moeder heeft toen een brief aan de directeur geschreven dat het voor mij te laat was maar dat ze er alert er op moesten zijn.
Maar ik werd toen heel agressief ik ging van mijn af slaan.

Maar nu ik ouder wordt blijft het maar in mijn hoofd zitten en wordt er steeds weer aan herinnert.
Ik voel me dom en verlaag me heel erg en daar kan andere mij niet op andere gedachte brengen,
want als je nou kijkt hoe ze nu begeleid worden had ik veel verder gekomen dat ik nu ben.
Ik kan nog steeds heel verdrietig zijn en boos dan kom ik ze tegen die pesters krijgen ze een rood hoofd als ze mij zien, want ik kom ze nog weleens tegen en dan steek ik mijn hoofd in de lucht en kijkt ze alleen maar aan, maar het liefst zou ik ze klap in het gezicht willen geven.
Ik heb ook zo'n kop ik verlaag me niet voor jullie ik zal jullie laten voelen.
Maar kom ik thuis ben ik niets meer een hoopje ellende.
Het ergst vind ik dat ik tot nu toe niet hebt kunnen verwerken omdat er bij mij zoveel woede in mij zitten verdriet en het blijft maar in mijn hoofd malen, dat zowel geestelijk en lichamelijk bent gepest.

Groetjes Marina.

Marina

Dat is duidelijk ook nog niet verwerkt. Je woede blijft er maar in steken.Volg je geen therapie? Ik deed dat eerst niet maar sinds een paar weken ben ik naar een therapeut en door die gesprekken begin ik mijn problemen verder en verder te verwerken. Ik zie dat het verleden nog een enorme invloed op je huidig leven heeft. Zo ook bij mij, ik ben intussen ook al midden veertig.

Emilia