Ik ben dus zoals de titel al zegt nou niet echt wie ik ben.
Vroeger was ik heel rustig en deed nooit iemand echt kwijt, ook al werd ik gepest. meestal negeerde ik dat.
Nu zit ik in de 2de klas en opeens is alsof alles om me heen is veranderd.
ik geef automatisch een grote bek tegen m'n moeder zonder dat ze wat doet, het voelt normaal
maar toch voelt het fout. Ik heb heel vaak problemen met m'n vriendin, ik heb heel vaak ruzie met haar
en toch kan ik het niet uitmaken omdat ik weet dat ik dan toch meer verdriet heb.
op school gaat het slecht, ik ga waarschijnlijk niet over, ik sta 18 onvoldoendes en ik moet ongeveer
de laatste tijd elke dag nakomen. Ik denk ook heel vaak aan zelfmoord omdat ik elke dag ruzie met m'n
moeder heb & daar gewoon geen zin meer in heb. je kan me zielig vinden of denken dat ik me aanstel,
maar ik weet gewoon echt niet meer wat ik moet doen.
ik werd en word nog steeds heel vaak uitgemaakt voor bolle, omdat ik 3 of 4 kilo te veel weeg voor m'n leeftijd.
geen flauw idee hoe hun dat ook weten maarja, ik voel me dus kut, al het hele 2e jaar van mn school lang en
ik denk minstens 10x per dag aan zelfmoord omdat ik dan geen problemen meer heb ook al doe ik dan mensen
pijn. ik weet niet of ieman dit het waard vind om het hier te plaatsen maar ik kon het in ieder geval kwijt.
bedankt.

Wat goed dat je dit hier deelt.
Allereerst Welkom op PF.

Wat heb jij veel moeite met jezelf zeg! Loop je hier al die tijd alleen mee rond of heb je dit aan meer mensen al verteld. Erkennen dat je een probleem heb is een moeilijke en dappere stap. En ook al is het op een forum, je hebt het wel gedaan! Top.

Ik hoop dat je deze dapperheid nog eens kunt en durft te tonen om dit ook aan een volwassene in je omgeving te vertellen. Deze gedachten en gevoelens zijn heftig je zit er mee, en mensen in je directe omgeving kunnen je beter helpen dan iemand op afstand.
Je kan denken aan:
- je ouders
- je huisarts
- je mentor
- een vertrouwenspersoon op school
- een andere volwassene die jij voldoende vertrouwd.

Dit gevoel is namelijk absoluut geen aanstellerij. Maar ook niet zielig! Dit is iets waarmee je niet alleen moet rondlopen!

Succes ermee!
Ninja

Hoi Chaosname1,

Allereerst: wie jij bent, hoe jij bent, wat je ook doet, jij bent een goed persoon, een waardevol persoon die er mag zijn.
Je vertelt dat het heel normaal voelt als je brutaal bent, agressief voelt en je je zo verward voelt dat je niet meer weet hoe je verder moet. Om heel eerlijk te zijn, dat is zeer normaal. Het heeft te maken met je leeftijd en hormonen. De een heeft daar veel last van, de ander niet zo veel.

Een paar dingen die je kunt doen die snel veel resultaat zullen oplossen. Zodra je dit gelezen hebt, ga je naar je moeder toe, en zeg je sorry voor alle keren dat je brutaal bent geweest en je geeft haar een dikke knuffel. Misschien zal ze boos zijn, of verdrietig, misschien krijg je zelfs nog op je kop, maar je maakt het er wel mee goed. Je mag best je emoties dan even laten gaan en gewoon vertellen wat je wil zeggen. Je zult meer begrip krijgen dan je ooit zou verwachten.

Hoe komt het nu dat ze je jou nu met die paar kilootjes te veel pesten. Ik heb er zelf meer dan 20 teveel en ik word er nooit mee gepest. Het antwoord is heel simpel: Ze pesten jou ermee omdat je ze geloofd en jij het je aantrekt dat ze dit zeggen. Op het moment dat jij op die opmerking zo kunt reageren dat je hem kunt weglachen en misschien zelfs daarna terugkaatsen, zonder boos te worden, dan is het afgelopen en is het voor die daders niet meer leuk om er iets van te zeggen.

Ik denk dat je nog heel veel meer in je hebt zitten waar je mee zit dan dat je hier vertelt hebt. Ik denk zelfs zeer zeer zeer veel meer. Nu is het lastig om daar over te vertellen hier op het forum, maar nog moeilijker aan iemand die voor je neus zit. Ik denk dat het je het kan helpen als je iemand hebt aan wie je het kunt vertellen. Ik verwacht dat er iemand is aan wie jij wel je verhaal kwijt zou kunnen. Iemand die je gewoon vertrouwd en waarvan je weet dat die je echt kan helpen. Ninja noemde er al een paar, maar je kunt hierbij ook denken aan een trainer of iemand van een club waar je bij bent, of bij bent geweest, een meester of juffrouw van je basisschool waar je misschien een goede band mee had. Je buurman/vrouw, een oom of tante, opa of oma,... iemand waar jij je wel nog veilig bij voelt. Vertel waar je mee zit. Het hoeft niet allemaal in een keer. Volgorde of zo, hoef je je niet druk om te maken, maar ga met iemand praten

Ik hoop dat je hier iets aan hebt,

succes

Swalsky

ik heb niet 8 weken lang met hetzelfde verhaal rondgelopen, ik heb het bijvoorbeeld aan een hele goede
vriendin verteld, en die zei ook dat ik het beste naar een vertrouwenspersoon kon gaan maar dat lukt me
denk ik niet, als ik daar eenmaal zit ben ik bang dat ik helemaal in elkaar kruip uit schaamte.
en over dat te veel gewicht, als iemand dat zegt, negeer ik het vaak ook en ga verder waar ik mee bezig
was maar dan zijn er weer mensen die zeggen; 'dat kan je niet zeggen, dat is niet aardig' bijvoorbeeld
dat soort dingen, dan nemen ze me wel in bescherming maar vinden ze het grappig om het tegen me te
zeggen omdat er dan iemand zo reageert en ik dan maar wegkijk.
ik wil wel naar m'n moeder of vader om te zeggen dat het me echt spijt, maar ik wil het ook meestal niet
want m'n moeder wil dat ik pillen tegen hysterischheid * ofzoiets * ga slikken en m'n vader denk dat ik
pillen slik waar je van verandert. ik weet dat m'n ouders wel van me houden maar ze worden ook zomaar
boos vaak als ik niet eens wat doe, en het ligt natuurlijk niet alleen maar bij hun maar ook bij mij.
da's moeilijk om toe te geven ..

Hoi Chaosname1,

Ik vind dat je hier al heel erg goed bezig bent met het verwoorden van waar je mee zit.
Ik vind het ook heel knap dat je zelf kunt toegeven dat er soms ook aan jou ligt als het thuis niet goed gaat.

Die personen die over je gewicht herhalen wat er gezegd wordt en daarmee denken grappig te zijn, zijn idd. behoorlijk irritant. Hoe hier het beste op te reageren zonder dat het erger wordt is erg lastig, want als je te heftig reageert, zullen ze er zeker mee doorgaan. Reageer je niet, dan blijven ze gewoon zogenaamd grappig doen. Het hangt een beetje van de personen af wie het doen of je het kunt terugkaatsen, Je zou opeens over het gewicht van een van de personen die het gedaan heeft kunnen beginnen. Of je zou eens gewoon met ze mee kunnen doen en het zo belachelijk maken dat het gewoon niet meer leuk is om te zeggen.

Het vertellen aan een vertrouwenspersoon is een van de moeilijkste dingen die er bestaat.
Heb je er al eens aan gedacht dat je ook iets kunt vertellen door het op papier te zetten? Je zou de dingen waar je mee zit ook kunnen opschrijven, en dat aan die persoon geven. Dan hoef je er op dat moment niet over te praten, maar dan kun je het wel op dat moment kwijt. Desnoods laat je ze lezen wat je hier geschreven hebt.
Denk er eens over na.

Hou je sterk. Ik denk dat je dat wel lukt!

Swalsky

Met het gewicht gaat het al wat beter & trek me er zoiezo niets meer van aan en dat werkt nu gewoon goed.

Ik kan dat wel proberen ja, met dat vertrouwenspersoon en dan opschrijven.
Ik zal er aan denken, en hoop dat ik er het lef voor heb.

bedankt,

chaosname1

In jou verhaal herken ik best veel.
Ik voelde me ook flink kut op school en daardoor gingen mijn schoolresultaten omlaag. Ik merkte dat ik steeds onaardiger ging doen tegen mensen en niet meer dat altijd zo aardige meisje was, en dat ben ik nogsteeds niet meer. Ik weet niet waardoor het kwam maar soms zei ik dingen waar ik later spijt van kreeg. Maar nu ik in een andere klas zit is alles beter geworden en is alles verandert.
Je moet het juist proberen op te schrijven, als ik vorig jaar ergens mee zat schreef ik het op en mailde ik het vaak naar mijn 2 beste vriendinnen, die steunde mij dan gewoon en hielpen mij met het bedenken van een oplossing. Ik heb mijn ouders ook nooit iets verteld, maar ik denk dat het belangrijkste is dat je er iniedergeval met iemand over praat en niet in je eentje met je problemen blijft zitten.