QUOTE
Donderdag jongstleden had ik op mijn middelbare school volleybaltoernooi.
Dan kon je winnnen en verliezen(logisch), maar ik verloor steeds met mijn "team", en ze gaven mij de schuld. Ze hadden wel een beetje gelijk, want ik
ben niet de actiefste, en ik ben niet super in volleybal, maar wat ik erg vond, is dat, als ik een fout maakte, werdt dat heel erg scherp aangerekent, maar als iemand anders van ons "team" een fout maakte, maakte het niet uit. En ze pestten mij ook nog omdat "ik er helemaal niks van kon".
Oh wat had ik een hekel aan gymlessen. Het is ZOO terecht dat ze je niet meer mogen laten kiezen.... altijd was ik de laatste die werd gekozen, en niet van harte geloof me. Ik was ook nergens goed, in dus ja waarom mij bij je team, ik was niet aardig, en slecht... tja moeilijke keus he.
QUOTE
Maar ook buiten het volleyballtoernooi wordt ik gepest. In de klas hoor ik er niet bij, niet bij de poulaire, niet bij de verlegen of wat verlaten kinderen van onze klas. Dit vind ik dan ook de ergste vorm van pesten: negeren
Dat is ook een van de dingen die ik het ergste vind. Negeren. Nooit iemand die tegen je praat of met je wilt spelen. Dat klinkt nogal triest, spelen, maar als je 8 jaar bent wil je dat. Met vriendjes en vriendinnetjes spelen, maar altijd worden buitengesloten.
QUOTE
Als ik bij een groep van de klas ga staan, gaat die groep ergens anders heen. In de pauze`s dan sta ik alleen. Niemand wil of kan met mij praten. In mijn klas hangt inderdaad ook een soort groepsdruk, want sommige kinderen willen wel met mij praten, maar ze doen het liever niet, want anders hebben ze kans om uitgelachen te worden. Die hele klas is één meeloper, maar de leider is er niet! Ik ben in de klas waar ik nu zit, serieus ongelukkig...
Ik herken het. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen behalve.... dat ik het erg voor je vind. Ik weet wat je doormaakt en hoe je je voelt, het doet pijn en het lijkt alsof niemand in de hele wereld snapt wat jij voelt op dat moment. Als je ergens heengaat vallen ze still, loop je door hoor je ze lachen... kom je ergens binnen kijken ze je aan... zoek je oogkontact staren ze je de deur uit of kijken je aan alsof ze zouden willen zeggen 'wat moet JIJ nou weer hier'.
Ik besef me net dat ik eigenlijk helemaal niet weet wat ik je kan adviseren om te doen. Ik zou helemaal niet weten wat je kan veranderen om wel geaccepteerd te worden.

Ow dit is triest zeg, zit ik een beetje te zeggen dat ik je begrijp, kan ik je niet eens helpen...