Hallo allemaal,

zoals in het voorsteltopic gezegd ben ik vroeger veel geplaagd(op de basischool) en gepest in de brugklas. Dit was 9 op de 10x puur om hoe ik eruitzag.
Ik ben een meisje..en val op jongens. Maar ik hou meer van de herenkleding, hou namelijk niet van strakke kleding..oke, een tijdje droeg ik altijd "tenten"...behalve op de basischool..droeg "kinderkleding", zoals loony tunes truien..etc.
Ik ben denk ik altijd een beetje verlegen/onzeker geweest..

maargoed het plagen begon op de basischool, omdat ik slecht was in gymen, droeg een bril, etc..etc. Maar ik was mezelf..en wist grotendeels al wie ik was.
Daarna brugklas(rampklas)..tijdens de werkweek wilde ik op bepaald moment naar huis..en belde toen mijn moeder op en zei dat..maar mijn moeder wist fysiek niet hoe te komen waar ik was..er was ov, en mijn ma kan geen auto-rijden.
De enige persoon die ik hier in NL heb is mijn moeder. En in de brugklas ben ik 2 of 3x uitgemaakt voor lesbo/travestiet en verder riepen ze vaak sint-franciscus naar me(ik heet francisca) en in de buurt is een ziekenhuis dat het st. franciscus gasthuis heet of heette in die tijd.
Ik kwam vanuit de "ideale" basischool, die helemaal normaal was...er werd geplaagd..maar had nog nooit te maken gehad met pesten en of geweld.
En de school waar ik terecht kwam..om het simpel te zeggen in de brugklas is 1 haverwege van school getrapt omdat hij een leraar had bedrijgd..en er werd gezegd dat die jongen rondliep met messen, en er waren nog 3 grote pestkoppen, waaronder 1 die op z'n 13e blowde/rookte..etc..etc.
En ik kwam daar met 13 jaar terecht..maar een kind van 13 dat veel veranderingen meemaakte..o.a. op seksueel gebied..begon dingen te voelen..etc.
Maar ik ben altijd heel gevoelig geweest voor opmerkingen(kende die niet in de basischooltijd).
En als kind had ik altijd al zoiets van ben ik meisje of jongen..alleen vanwege kleding...maar ipv dat ik het ongewenste veranderde of juist meer mezelf accepteerde..heeft die "klote klas" mij helemaal in de war geschopt...maar dit was altijd onduidelijk voor mezelf.
Mijn moeder had toen een burn-out en begreep mijn signalen van pesterijen niet..en we waren beiden ook nog hulpverleners aan 2 kinderen die gigantisch mishandeld werden door hun vader(ik ben getuige geweest van alle klappen met de riem als met 1x met een strijkijzertouw of hout )..en probeerden die situatie te veranderen en dat is gelukt..maar het heeft zeer veel van mij geeist..en in die periode stierf mijn kat..de persoon aan wie ik alles vertelde...of liet voelen..door haar te aaien..etc..etc.

En bijv. de seksuele ontdekking ben ik aan het afmaken...maar ik weet niet meer wat of wie ik ben..het ene moment denk ik jongen te zijn, andere momenten vrouw..andere momenten geen één...en het andere wil ik dolgraag een dier en vooral een kat zijn . En alles wat mannelijk of vrouwelijk is confronteerd mij ermee.
En bij is het meer een emocioneel probleem..want ik ben een meisje en val op jongens(ideaal en logisch)of dat denk ik iig.

Maar ik ben iig mentaal super ontwikkeld..en mijn emotionele kant is een beetje onderontwikkeld..en hierdoor zijn er 2 ikkes...die weer 1 moeten worden.
Want ik ben aan de ene kant de volwassene persoon, en op andere moment ben ik het kind van de basischool..en soms de koppige/eigenwijze puber.

Maar iig door o.a. het pesten en andere dingen die ik heb meegemaakt en niet goed heb kunnen verwerken(wat ik nu grotendeels al gedaan heb...) ben ik gigantisch ind e war.

Hoi Franciska!

Wat een verhaal zeg!
Je hebt veel meegemaakt in de belangrijke pubertijd. En als ik je goed begrijp heb je nu het gevoel dat er dingen niet ontwikkeld zijn. Heb je wel eens overwogen om dit met je huisarts te bespreken en de stap te zetten naar professionele hulp?
Heyt is jouw doolhof waar je in zit, maar hulpverleners kunnen je een goed inzicht geven in wat je wilt en kan! En ze kunnen je helpen om de laatste dingetjes een plaats te geven, zodat je het verleden in het verleden kan laten en zelf in het hier en nu verder te gaan!

Groetjes
Ninja

hoi..hoi...

tja..profesionele hulp komt eraan...en er zijn dingen die wel ontwikkeld zijn..maar ik niks mee doe..omdat ik er niks mee wil doen..maar tegelijkertijd voel ik mezelf hierdoor abnormaal... zoals bijv. seks..dat is iets..waar ik geen problemen mee heb om naar te kijken ofzo..maar mij lijkt het gewoon 3x niks.
En tja..een deel van mijn verleden is mijn heden, omdat ik ook heel erg in een 2 deling zit..ook kwa cultuur en leefplaats..en dat maakt het alleen maar moeijlijker...

maar ik ga binnenkort ook in behandeling bij een psychiater.

Wat is normaal en wat is abnormaal?
Wie zegt dat het abnormaal is om op je 30 nog maagd te zijn, of op je 40e?
In de middeleeuwen was seks voor het huwelijk niet normaal, nu is geen seks voor het huwelijk niet normaal. Normaal is dus een vaag begrip. Wie bepaald wat normaal is en wat niet. Ieder mens heeft normale en rare trekjes, dat maakt ieder mens uniek.
Heel veel sterkte met je behandeling!
Houd je me op de hoogte?

Hallo Francis,

Wel een heftig verhaal. Heel erg goed van je dat je de stap hebt gezet om professionele hulp te vragen. Ik denk dat je daarmee veel dingen een plek kan geven.

hey...tnx voor de vele reacties.

en ninja, idd wat is normaal?? Goede vraag. Normaal is wat jij denkt te kunnen/willen en klaar voor zijn.
En op seksueel gebied vindt ik mezelf niet echt abnormaal maar soms een beetje raar..want ik heb wel de biologische en soms emotinele behoefte(die 2 lijkt het leuk/spannend), maar mentaal heb ik heel weinig behoeft en walg ik ervan...dat is wat ik niet normaal vind gezien mijn norm, en verder wil ik graag een leven met iemand opbouwen maar belemmerd dit mij totaal.

En met de meeste rare trekjes van mezelf heb ik geen probleem, maar op sociaal gebied wel..want het kost mij superveel moeite om zelf op familie af te stappen en te vragen hoe je daar bijv. in de douche het warme water kan krijgen(familie woont in het buitenland.en het is heel anders dan hier)....en het gaat zelfs zover..dat ik soms ipv. te vragen of ze me kunnen helpen...met koud water ga douchen..omdat ik me zo"ongemakkelijk" voel bij het vragen van iets..en dit speelt heel lang..en op heel veel onderwerpen..en dat gaat uiteindelijk mijn sociale funccioneren totaal in de weg zitten zoals nu.
En dit heb ik soms zelf bij mijn moeder...gisteren hadden we een kleine discussie en op bepaald moment dacht ik dat ze boos was geworden om wat ik zei..en ipv te vragen "ben je boos" ging allerlei negatieve gedachten laten spelen..tot ik de gedachten zat was en mn hersens heb moeten uitschakelen..en vroeg of ze boos was.
Maar dit heb ik heel veel en heel vaak...het kost me teveel moeite om op iemand af te stappen.

En ach..tijdens de middelbare schoolperiode had ik 0 schoolvrienden..en dat was toen ik al van de school met het gepest weg was...ik voelde me gigantisch vaak genegeerd...werd bijna nooit uitgenodid als anderen de stad in gingen..of iets gingen doen...en dat was de 4 jaren van de havo op mn nieuwe school zo..en sommige zochten me alleen op om mn huiswerk over te pennen..en aangezien ik geen nee durfde te zeggen..ben ik gestopt met het leren..(en deed ik op school alsof ik leren haatte) waar ik mezelf uiteindelijk zo goed van heb overtuigd..dat ik er geen plezier meer in had..en het niet durfde te hebben.

En op die manier heb ik me gigantisch veel "slecht" gedrag aangeleerd...en ben gaan funccioneren zoals iedereen dat van mij verlangde..maar ben ik mezelf kwijt geraakt..tot op het punt dat ik dat zelf bij familie had..die me lieten zijn wie ik was..en zo erg..dat ik op bepaald moment begon te roken en in sociale situaties begon te drinken(met wat drinken heb ik gene probleem) op zo'n manier dat ik niet meer volgens mijn eigen norm kon funccioneren...bijv. ik heb er een hekel aan om dronken te zijn..en als ik uitging eindigde ik vaak dronken..waar ik het niet mee eens..

Verder zit ook met het probleem dat ik eigenlijk in het land van familie wil wonen..omdat ik me daar meer op mn gemak voel..sociaal. Maar hier in Nl is mijn moeder..wie ik daar zo erg mis..dat ik me maar voor bijv. 3 uur op een dag goed kan voelen..en de rest van de dag..voelde ik mij klote. Dus ben ik teruggekeerd naar NL...tijdelijk..want ik kan hier mn opleiding in 3 jaar afronden..en mn ma heeft nog 4 jaar te gaan tot het pensioen..en we hebben de afspraak dat als ik dan weg wil..en zij haar pensioen kan meenemen..dat we dan samen vertrekken.

Kortom ik kon totaal niet meer tegen druk..omdat zo graag ergens bij wilde horen dat ik mezelf begon te negeren..

Ik hoop dat het een beetje te volgen is..en ik probeer het kort te houden..maar dat is moeilijk..

Zo inmiddels al 1x bij de psycholoog geweest, en heb er niet echt een super goede indruk aan over gehouden, omdat ik alles wat er kwa herinneringen uit is gekomen, zo plop eruit heb gegooid..en deels reconstructie heb gemaakt bij de psycholoog. En ze was volgens mij wel onder de indruk omdat het toch wel veel was .
Verder heb ik toen ook duidelijk aangegeven dat ik het niet eens was met het verloop van zaken, omdat ern toch 1,5 maand tussen de intake en mijn behandeling zat. En gaf aan dat er tussentijds 2x crisisgesprekken zijn geweest en dat die niet naar wens zijn behandeld...en dat de persoon met wie ik sprak zoiets had van:"ach het gaat al lange tijd niet goed..dus hou maar vol" terwijl ik aangaf dat mijn moeder zich geen raad meer wist..en de situatie op bepaalde momenten zelf haar te boven ging, en het voor mijzelf nog moeilijker was..omdat ik van de schommelingen en acties bewust was, maar het niet kon tegenhouden.
En heb een gesprek gehad, en zei zij dat ze graag die dingen beetje per beetje wilde bespreken met mij, en of ik bepaalde persoonlijkheidstesten wilde invullen. EN dat de dingen die ze wilde bespreken het wilde doen op het moment dat ik er klaar voor ben...en ik heb zoiets..ik moet en zal dit nu en zsm doen..want ik wil me weer 100% voelen. Wat ik meerdere maanden geleden in het buitenland wel had toen ik "geemigreerd" was...maar dit heb moeten uitstellen..d.m.v. meerdere omstandigheden.
En dat ze over 2 weken weer met mij wilde spreken, en dat ze ondertussen wat dingen ging uitzoeken.
Eigenlijk was ik het er niet echt mee eens met 2 weken..want ik zit met dagelijkse schommelingen..en die kunnen op ieder moment voorkomen. En op bepaalde momenten lijk ik net een regressie te "maken"naar mijn kindertijd/tienertijd..wat ik niet als slecht zie want dan kan ik bepaalde emoties van me afschudden..maar toch is dat heel beangstigend..als je je opeens een klein ukkie voelt..in de "grote boze wereld".

En ik krijg het idee dat ze dat nog niet in de gaten heb, omdat ik altijd een soort van "muur" om me heen bouw. Welke ik alleen onder bepaalde omstandigheden doorbreek. Maar tijdens de intake was ik ook depressief, maar heb niet laten merken wat er echt speelde...ik verwoorde het te zacht.

Dus met mijn moeder wachten we het volgende gesprek af..en als ik daarna nog niet helemaal tevreden ben..gaan we mischien op de clientenraad af.

Maar heel veel dingen heb ik in de gaten..dus probeer er bewust wat aan te doen..maar als ik nog heel lang moet wachten eer de behandeling "echt"start..heb ik het gevoel het niet meer aan te kunnen..en nu heb ik zoiets..van er moet wat aan gedaan worden EN HET LIEFST NU...

Hoi Francis,

misschien heb je iets aan het volgende. Het is iets wat mijn therapeut ooit aan mij heeft verteld

In je kindertijd leer je manieren aan die je op dat moment het beste helpen je te overleven. Je schillen van bescherming noemde mijn peut ze. Deze manieren ontgroei je op een gegeven moment, tenzij er iets gebeurd waardoor je dat niet kunt loslaten. Deze schillen zijn handig, omdat het manieren zijn om je te beschermen tegen negatieve dingen van buitenaf, maar omdat deze in je kindertijd zijn aangeleerd, kloppen ze niet meer. Wat mijn peut met me gedaan heeft, is letterlijk die schillen een voor een weggehaald, door ze te benoemen in mijn gedrag. Op een gegeven moment werd ik toen heel kwetsbaar en toen zijn we gaan werken aan nieuwe manieren. En dat heeft toen heel goed geholpen.

Een peut is de eerste paar keren vaak opzoek naar hoe jij nu precies bent, waar jij op reageert en wat jij nu precies wil. (want wat je zegt dat je wil, hoeft niet het geen te zijn waar je uiteindelijk naar op zoek bent) Dit aftasten duurt een paar keer en dan zul je merken dat het vanzelf veel beter vooruit gaat.

Succes

Swalsky

Maak je geen zorgen. Ik snap wat je zegt. En als je iets kwijt moet dan moet je het kwijt toch. Hoe lang of kort het is.

Ik kan me trouwens goed vinden in wat je zegt over de culturele wirwar waar ik eigenlijk tot op de dag van vandaag ook mijn vraagtekens bij heb, van waar ik nu hoor. Maar een ding weet ik wel, blijf zoeken.
Ook al denk je een hoop dingen van jezelf kwijt te zijn geraakt.
Je zal weer tot jezelf terugkeren. Mischien anders dan je vroeger was maar daardoor zeker niet minder, maar beter en sterker. Blijf daarin geloven.
Wat we meemaken maakt ons rijker. Otwikkeling is niet aan grenzen gebonden. En mensen ontwikkelen zich los van elkaar op verschillende vlakken, En iedereen ontwikkeld zich op zijn manier. Zoals ik kan lezen ben je iemand met een rijke inzicht. En vroeg of laat ben je daar waar je wilt zijn. Als je maar blijft zoeken. Zoek contact en leer. Uiteraard zijn er een hoop mensen die geen begrip kunnen tonen omdat ze zijn zoals ze zijn. Probeer mensen aan te voelen en vind degenen die in jouw ogen ruimdenkend zijn en begrip kunnen tonen. Ze zijn er.
Mijn pubertijd en de periode daarna was op mijn manier ook chaos. En seks was voor mij ook een groot probleem als een overgevoelig mannetje dat ik was. Ik viel op meisjes maar was gewoon bang en verlegen. En heb het ook van beide sexen voor mijn kiezen gehad.
Mensen zijn nu eenmaal zoals ze zijn, vooral op jonge leeftijd. Een hoop vragen, een hoop onwetendheid, een hoop speculaties die worden gecamoufleert met de ilusie van alwetendheid. Op zoek naar gebreken in anderen zodat ze zekerder kunnen zijn over hun eigen gebreken.
Het maakt niet uit hoe zeker iemand overkomt. Zelfs een moordenar kan zich overtuigen van zijn onschuld. Ook al moorden sommigen dan wel met woorden.
Ik heb het geluk gehad dat ik uiteindelijk, door toevalligheden, samenloop van omstandighedenen, en het geluk van begripvolle mensen op mijn pad, mijn sexualiteit toen toch langzamerhand heb weten te ontwikkelen.
En ook al zit ik nog met vele geestelijke kwaaltjes en aangeleerde misvattingen van vroeger, weet ik dat het een proces is dit leven.
En dit is jouw leven, jouw tempo, jouw unieke manier en jouw unieke manier van zijn.
Ik kan alleen maar zeggen. Blijven zoeken, wie weet wat je vind.
Sterkte in alles wat je doet.