Deel 2 van mijn verhaal heb ik ondertussen wel verwerkt, maar dat heeft veel tijd, energie, pijn, verdriet en bijna mijn leven gekost.
Nog niet zo langlang geleden begon mijn verleden met mijn ouders op mij te wreken, mijn ex hielp daar nog een handje bij. Hij maakte mij extra duidelijk dat mijn ouders geen liefde voor mij kende en dus niet van mij konden houden.
Toch vond ik nog steeds ondanks alles mijn ouders enorm belangrijk en vooral hun liefde die ik wat mijn gevoel betrof nooit had mogen ontvangen.
Toen ik aangerand werd waren ze er niet, toen ik thuis kwam waren ze niet. Mijn vader sloeg mij als hij echt woedend werd, van bijvoorbeeld te laat thuis komen of een slecht rapport niet naar bed willen als kind in het weekend omdat je een film af wilde zien. Ik kreeg niet gewoon een tik op mijn hand of billen maar een harde ram in mijn gezicht.
Daarnaast werd er niet met mij gespeeld, ik keek om mij heen en het gebeurde wel met andere kinderen. Ondertussen hebben mijn ouders kleinkinderen gekregen waarmee ze heel liefdevol om gaan en mee speelde. Dat stak enorm. ZO erg dat ik mezelf de vraag begon te stellen of mijn ouders wel van mij hielden. Die vraag werdt zo belangrijk voor mij dat ik een plan bedacht om dat uit te zoeken.
Ik wilde in het ziekenhuis terecht komen, ik bedacht plannen als een overdosis slikken en dat door zetten in het ziekenhuis tot mij tegen een mes aan gooien omdat ik het niet als zelfmoord wilde laten lijken door alle andere problemen die daar weer bij komt kijken. Maar eerder een overval.
Het kwam niet echt zo ver, gelukkig maar. Eén keer heb ik wel een poging gedaan maar niet vanwege mijn ouders ik zag het leven zelf niet zitten omdat ik mezelf mislukt voelde, mijn werk weg, mijn vriend weg, en ik zou niet geschikt zijn voor het werk waar mijn hart weg gelegd was.
Ik had contact via internet met een lieve man die ik nooit gezien had, op het moment dat ik met hem contact om nam had ik ongeveer 12 pijnstillers geslikt van een zware variant, ach dat idee had ik, ik wist niet eens wat ik had geslikt. Die lieve man kwam naar mij toe en begon met mij te praten, dankzij hem ben ik daarna steeds sterker geworden en ben ik leven van een andere kant gaan bekijken.
Hij steunde mij enorm en steund mij nog steeds enorm, ondertussen wonen wij zelfs samen. Ik weet nu dat mijn ouders geen keus had vanwege hun eigen verleden en dat ze zelf niet weten hoe ze emoties zoals liefde en trots moeten tonen, door de druk van een eigen bedrijf in combinatie met problemen in de relatie vaak ruzie en mss ook wel een beetje dwarse kinderen zo af en toe.
Ik voel mij hierbij goed en mijn relatie is goed gekomen met mijn ouders. Het enige wat ik nog zou willen was dat ze trots waren op mij, om mij. Maar daarvoor weten ze niet hoe ze dat moeten doen.