Ik wil langzaam mijn verleden neer leggen hier, in de hoop dat dit mij verder helpt om veel van de dingen los te laten.
Mijn eerste verhaal speelt zich af op het MLO waar ik op school heb gezeten. Na de basisschool gepest te zijn en op mijn vervolgopleiding, werdt ik ook weer gepest op de MLO. Dit was voor mijn gevoel nog veel erger dan ik al die jaren voorheen meegemaakt had.
Mijn spullen werden afgepakt en in de vuilnisbak gedumpt, ik werd uitgescholden, genegeerd, mijn spullen werden beklad. Maar het ergste van allemaal moest nog gebeuren.
Veel herinner ik me er eigenlijk niet van, ik denk dat ik het ben vergeten omdat ik er emotioneel er niet goed mee om kon gaan. Maar ik vertel wat ik nog wel weet. Ik weet nog goed dat het die dag van binnen bruiste van negatieve gevoelen, er was iets gebeurt op school en ze hadden mij over een bepaalde grens getrokken. Van binnen was ik woedend op iedereen, de wereld op mezelf, verdrietig en doodsbang voor alles wat nog komen moest. Al die gevoelens kon ik niet kwijt, niet mijn woede en niet mijn intense verdriet, ik moest iets er aan doen wilde ik gewoon naar de les kunnen gaan.
Daarom besloot ik net als nu het op papier te zetten in een computer. Dat is precies wat ik deed. Ik zette mijn verhaal weg in de computer en beveiligde het. Een aantal van de pesters waren mij achtervolgt en kwam binnen, snel sloot ik af.
Ik maakte dat ik weg kwam, naar de les. Maar de volgende pauze kreeg ik de grootste vernedering te verduren die ik in mijn gehele leven meegemaakt had. De brief waar alles in stond, inclusief dat ik niet meer door wilde gaan met leven dat het voor mij geen zin meer had als het zo moest, hing in het openbaar in de aula op bord.
Ik voelde hoe iedereen naar mij keek, ik kon wel door de grond zakken.
Niet veel later zat ik daar bij de dekaan die zich zorgen maakte over mij. Ik hield maar een verhaal om er snel vanaf te zijn. Wat waarschijnlijk zoals zovelen wilde ook ik niet dat er andere mensen met mij zou gaan bemoeien, zodra een helpende hand uitgestoken werd blokeerde jezelf omdat je niet kwetsbaar wilde zijn, bang om niet begrepen te worden.
Daarna hoorde ik gelukkig er niets meer over.
Maar ik weet nog goed de vernedering maar ik weet nog steeds niet de aanleiding van deze brief. In al die jaren dat ik gepest was had ik me nooit zo gevoeld als die ene dag dat ik die brief schreef.

dan gooi je al je emoties in die brief, en dan zijn er nog mensen die het niet begrijpen en je belachelijk maken... ik kan daar dus echt met mn hoofd niet bij he