Ik twijfelde eigenlijk er niet aan om er naar toe te gaan, toen ik te horen kreeg dat ik een reunie kreeg van die school. Ik ben er altijd flink op gepest maar niet zo erg als de school die daar opvolgde. Ik wilde laten zien dat het met mij goed ging en wat ervan mij geworden is. Ik heb een hoop moeilijke periodes naar hen moeten verwerken, varierend van pesten tot mishandeling en mijn vriend die vreemd ging en in één keer niet meer van mij hield. Tegen die tijd stortte eigenlijk mijn wereld in. Deze heb ik op eigen kracht steen voor steen weer terug opgebouwd en ik heb een nieuwe partner, ik woon heel ergens anders, mijn ouders heb ik het vergeven en gaat het weer goed, ik studeer en heb een leuke baan waar mensen mij waderen. Met andere woorden ik ben gelukkig en hoopte mss ergens diep in mijn hart dat de mensen die mij altijd gepest hadden dat niet waren.
Maar kort om zo verliep ongeveer de reunie. Met de meeste mensen had ik een redelijk leuk contact maar niet om te zeggen dat ik zou willen aanhalen, ik merk nog steeds dat ik veel anders ben dan andere. Maar aan de andere kant het duurt een tijdje voordat ik mensen vertrouw, mezelf bloot durf te geven en mezelf kan zijn. En mensen die je 17 jaar niet meer hebt gezien, kan ik niet mezelf bij zijn. Het groepje dat toen altijd al zo erg was, nou er kwam iemand op mij af om sorry te zeggen, ik zei dat het niets meer uitmaakte nu. Maar het duurde niet erg lang of ik merkte dat, dat groepje nog steeds niet veel veranderd was. Ik dacht ik praat er een beetje mee, hé we zijn toch niet voor niets 33 jaar geworden volwassen vrouwen allemaal dacht ik. Maar ze namen mij al snel weer in de zeik, ik was op dat moment te moe om eigenlijk op de manier te reageren dat ik altijd graag wilde doen. Door hen terug op hun plaats te zetten. Misschien wat ik deed was beter mijn rug naar hun toe draaien, met andere mensen lachen en hun negeren. Ik had medelijden met heb, naar zoveel jaren en hun gedrag was nog precies hetzelfde niets wijzer geworden. Ze hadden geen spijt, geen echte althans ze zouden precies zo over doen als hoe ze toen hadden gedaan.
Aan de andere kant merkte ik wel lichte jaloezie en begrijp ik nu des te meer dat deze mensen bang zijn hun plek in de maatschappij te verliezen en zelf een buitenbeentje te worden. Maar nu zag ik ze voor het eerst zoals ik pesters nooit gezien had, zij zijn de buitenbeentjes juist. Diegene die gepest worden zijn een veel grotere groep alleen krijgen wij het niet mee.
Maar voor mij van die school geen reunie meer. Geen verleden meer ik wil het graag achter mij laten ik weet dat ik voor altijd wantrouwig zal zijn en het lang duurt voordat ik mezelf durf bloot te geven. Maar nu weet ik des te meer dat er niets mis is met mij maar met hen.