Het voelt best raar dit op te schrijven. Waar maak ik me eigenlijk druk om!
Vandaag ben ik met een goede kennis een dagje efteling gaan doen. Kortingskaartjes van de AH, op tijd weg, op naar de efteling. Tot onze verrassing waren we niet de enige die dat bedacht hadden, Zeker 6 scholen kwamen met busladingen de efteling in.
Mijn laatste keer efteling was ook een schoolreisje (Havo 4 of 5, 50 jaar bestaan van de school, dus hele school naar de efteling (2000 lln)) Vandaag was ik er weer, we waren rondom 10:15 uur in de Efteling. Eerste wat we tegen kwamen was de halve maan, het schoomelschip, dus die maar in gegaan. Gelijk met ons een groepje van een schoolreisje. Ergens in het midden zit 1 meisje, horend bij dat schommelschip helemaal alleen. Die situatie, een meisje alleen in een attractie tijdens een schoolreisje, haalde bij mij ineens oud gevoel terug. Ik wilde schreeuwen, vechten, duidelijk maken dat dit meisje ook deel moet zijn van de groep, hoewel er misschien iets heel anders was in dit meisje, misschien had ze gevraagd om even rust, omdat sochtends de cavia dood gegaan was, dus de reden kon ik niet weten. Ik heb dus ook naar dit meisje hiermee niets gedaan.
Voor mij kwam veel oud zeer terug. Mijn oude ik, die het laatste keer in de Efteling, helemaal alleen liep, alle attracties alleen in moest. Alles zelf moest doen. Toen vond ik het niet erg, ik werd tenminste met rust gelaten, maar tegelijk was het wel heel erg alleen. Niemand om mee te delen van de leuke attracties....
Het klinkt voor mij nu heel stom, maar ineens kwam er veel terug, pijn dat ik toen niet als pijn signaleerde. Kan iets wat geen pijn deed later nog schrijnen?

Is het niet dat het nu pijn doet, omdat het toen geen pijn deed? Dat als het toen wel pijnlijk was, je je er nu beter bij zou voelen, het makkelijker zou accepteren dat het nu beter en goed is?

Ik heb het vandaag bij de peut ingebracht (evaluatiegesprek) dat ik veel vaker kleine details heb die veel oud zeer oproepen, en niet goed weet hoe en waar in te brengen. Volgens hem was vroeger die pijn uit zetten mijn overlevingsstrategie. Mijn mogelijkheid om door te (kunnen) gaan. Is het normaal dat een stukje gemis nu komt, doordat het er toen niet kon zijn... Dus mijn SB is t met je eens!

het lijkt me ook niet meer dan normaal.. als je inderdaad toen gedaan hebt alsof het je niets deed en nu ineens niet zo "gevoelloos" meer bent...

Zou het een tweede keer net zo gaan als je erheen zou gaan, of zou het nu over zijn?

Ik kan mij heel goed voorstellen, dat je je zo voelt na zoiets. Je hebt tenslotte vroeger zelf ondervonden hoe het is om alleen (tegen je zin in) te zijn. Jij kan je dan ook heel goed voorstellen, hoe dat meisje zich dan voelt. Misschien is het niet jouw oude zeer van vroeger wat weer naar boven komt, maar meer het besef dat zulke dingen nog steeds gebeuren. Ik kan je alleen maar zeggen, dat ik mij in die situatie ook zo zou voelen. Die onmacht.

Hoi Ninja,

Het lijkt mij ook heel normaal, je kon toen niet toegeven aan je pijn, je moest overleven.... Maar nu kan dat wel en nu voel je het dan ook.. Je verhaal raakt mij ook want ik herken er veel in....

Groetjes

Misschien hebben jullie gelijk, en hoort dit gewoon bij het verwerken. Raar, vroeger toen het pijn hoorde te doen voelde ik t niet, en nu kom ik regelmatig dit soort (kleine) dingen onverwacht tegen....

Om op syl haar vraag antwoord te geven, ik weet niet hoe t een tweede keer zal gaan, misschien dat idd langzaamaan de oude pijn bij vroeger blijft, en langzaamaan nu niet meer ineens voelbaar. Ik hoop t!