Ik werd gepest van mijn zesde tot twaalfde levensjaar. Nu ben ik bijna dertig. Ik werd voortdurend genegeerd, getreiterd, uitgescholden, geschopt en geslagen. Ik huilde mezelf elke nacht in slaap en stond met een misselijkmakende tegenzin op.

Vanzelfsprekend herinner ik me niet alles meer, maar dit nog wel:
Ik werd door een leraar afgesnauwd, toen ik na de les een vraag wilde stellen. Ik werd geschopt en geslagen waar een andere leraar bij was.. er werd niets tegen gedaan. Diezelfde leraar heeft me solo laten zingen voor de klas, terplekke uitgelachen en afgewezen.

Ik werd uitgelachen om mijn rugzak, onderweg naar de gymzaal. Die keer liep ik huilend verder en de juf betrapte me, want zo voelde dat. Na de gym nam ze me voor de klas op schoot, dodelijk gênant vond ik dat. Ze wilde perse dat ik de daders aanwees, maar omdat ik had geleerd dat ik niet mocht klikken, noemde ik hun namen niet. Toen ze bleef aandringen, heb ik die twee jongens aangewezen, ik weet nog wie het zijn. Die jongens ontkenden natuurlijk in alle toonaarden, waardoor ik me des te lulliger voelde.
De lerares moet mijn moeder van het voorval verteld hebben, want diezelfde avond kwam mijn moeder me hiermee confronteren. Vreselijk vond ik dat! Ik voelde me zo klein, alsof ik iets gedaan had wat niet mocht.
Noch door mijn moeder, noch door de lerares werd er constructief iets tegen gedaan en het pesten ging door, maar dan geniepiger…
Ik vertrouwde mijn moeder, maar er veranderde niets. Het pesten was in mijn ogen dan ook niet op te lossen.

In groep acht werden er nog spulletjes van me vernield. Ik wist en weet nog precies wie het gedaan hadden, maar probeerde het zelf op te lossen, wat er altijd in resulteerde dat ik de klappen maar incasseerde. Ik heb zoveel onrecht gevoeld, maar tegelijkertijd wist ik ook niet beter. Wat voor kind moest ik zijn als ik niet de rol van zondebok had? Wist ik veel hoe een ‘normaal’ kind zich gedroeg? Had een kind dan plezier moeten hebben in zijn jeugd? Joh!

Het dieptepunt was het kamp. Ik zag er enorm tegenop. Daar aangekomen bleek mijn enige vriendin zich te hebben ziek gemeld. Ik wist wel beter. Ik kon niet geloven dat zij van haar ouders thuis had mogen blijven. Behalve het negeren, niet mee mogen doen en uitschelden, hadden ‘de jongens’ zich een weg naar de badkamer gebaand en daar stond ik dan: poedelnaakt.

Het hielp niet echt mee dat ook mijn broer me thuis ook klierde en kleineerde. Ik vertrouwde niemand, wilde ook niemand vertrouwen, want ik had geleerd dat dat niet veilig was. Ik vrees dan ook dat ik er uit mezelf met niemand over gepraat heb, behalve met mijn toenmalige beste vriendin, die ook gepest werd en later naar het RIAGG ging. Ik had niet de indruk dat het RIAGG bij mij thuis bespreekbaar was.

Een paar jaar nadat ik de basisschool verliet, was er een reünie. Ik ben gegaan, om te laten zien dat ik ook met opgeheven hoofd kon lopen. Ik leerde goed, was goed in muziek en sport en had eindelijk een acceptabele status in mijn klas. Op de reüni waren hooguit drie klasgenoten van toen, die bij hun broer of zus bleven hangen. Wat een deceptie. Ik heb eruit geconcludeerd dat ik domme pech gehad heb met de jaargang waarmee ik opgroeide op de basisschool.

Weer een paar jaar later ben ik met mijn moeder in gesprek gegaan, ik was een jaar of 22. Ik heb haar mijn verhaal verteld. Ze beweerde nooit te hebben geweten dat ik gepest werd. Later herinnerde ze zich dat voorval waar de juf bij betrokken was. Maar, zegt ze: Verder heb je me nooit iets verteld. Nu zegt ze dat ze altijd dacht dat ik zo onzeker van mezelf was. Het kan me niet schelen! Ze had de persoon moeten zijn die me ervan had moeten overtuigen dat ik naar haar moest komen als ik gepest werd…

Het heeft even geduurd voor ik besloot dat het pesten me er niet van kon weerhouden om kinderen te willen. Nu ik zover ben, rijst natuurlijk de vraag: wat zou ik doen als mijn kind gepest wordt?

Dankzij het pesten kan ik me heel goed inleven in anderen, ben ik zelfstandig, onafhankelijk en creatief en laat ik niet meer over me heenlopen, nee, dan loop ìk wel weg. Niet bepaald een duurzame oplossing, maar voor even werkt dat wel..
De keerzijde is dat vertrouwen in de medemens en zelfvertrouwen nog steeds ver te zoeken zijn. Ik schiet snel in de stress en verval snel in tranen. Ik stel erg hoge eisen aan mezelf, maar heb andere maatstaven voor anderen. Ik wil ontzettend graag aardig gevonden worden.

Nu kan ik er niet meer omheen, het huilen zit me in de weg. Ik wil iets steviger in mijn schoenen staan, juist in stressvolle situaties. Het voelt alsof ik me in een duister verleden stort, een afgrond met onderaan een vuurzee. Maar als dat ervoor nodig is om me beter gaan voelen, dan heb ik dat ervoor over..
Binnenkort ga ik naar een psycholoog. Aan de reactie van mijn moeder merk ik dat ze dat moeilijk te accepteren vindt. Haar kennende is ze als de dood dat zij steekjes heeft laten vallen. Voor mij is dat prettig om te merken, want ik heb het idee dat ze de ernst van mijn problemen begint in te zien.

Hoe vaak moet ik dit verhaal nog vertellen? Voordat ik het een keer zonder tranen kan?

Hoi Nadine,

Knap dat je je verhaal vertelt, met of zonder tranen... Ik herken wel dingen, met name de gevolgen.. Onzekerheid in stress situaties, hoge eisen stellen aan jezelf maar niet aan anderen, je goed kunnen inleven in anderen, weglopen als het stressvol word.. Ik wens je veel succes bij de psycholoog!

Groetjes Remy

Thx, wat een klein complimentje en een beetje (h)erkenning al niet kan doen: