ik ben bang om hier te schrijven..
ik heb er nog nooit over geschreven,
vandaag is de eerste keer dat ik op internet naar een forum over pesten zoek.
nu ik alle verhalen hier lees ben ik blij dat ik mensen heb gevonden die begrijpen wat ik voel..
mensen waar ik het aan vertel begrijpen het vaak niet. "vertel het aan je ouders", "ga naar je mentor". Waarom begrijpen ze niet hoe verschrikkelijk moeilijk dat is?

ik ga mijn verhaal hier niet precies opschrijven, want ik ben zooo ongelooflijk bang dat iemand het herkent uit mijn omgeving..

ik probeer het kort te houden. (;



op de basisschool was ik altijd een populair meisje geweest.
iedereen mocht me,
kreeg veel aandacht van jongens.
de laatste jaren veranderde alles..
ging niet meer met de populaire mensen om , had een nieuwe beste vriendin die niet populair was.
maar wat kon mij dat schelen?
toen begonnen ze gemeen te zijn..
als ik er nu aan terug denk denk ik 'wat zeurde ik toch'.. als ik die tijd terug zou kunnen krijgen zou ik veel gelukkiger zijn dan nu..

nu is alles nog erger.
ik was zo opgelucht toen ik naar de middelbare school kon!
met de kennismakingsmiddag heb ik gelijk wat vriendinnen gemaakt en ik verwachte dat het een leuke klas zou zijn.
toen begon het dat ik met mijn groepje de buitenbeentjes waren.
gemene opmerkingen begonnen..
jaar later..
zooo veel gebeurt...
alles is honderdduizend keer erger geworden.
je kan wel zeggen dat ik nu echt hard gepest word.

raar om hier te vertellen,
ik heb me weleens gesneden.
ik weet dat het zeker niet goed van me was om te doen maar ik voelde me zo hulpeloos..
gelukkig praat ik er nu over met vrienden.
vorig jaar zat alles opgekropt in me..


ik heb al mijn hoop bevestigd op volgend jaar,
want dan komen er nieuwe klassen.
maar ik heb al uit veel verhalen van mensen op dit forum opgemaakt dat het bij velen alleen maar erger werd..




ik ben bang..
heel bang

Hoi ScareKid,

Goed dat je nu wel je verhaal verteld hebt.
Wat ik begrepen heb is dat je nu in het eerste jaar van de middelbare school zit. Een klas met 13-14 jarige kinderen. In de puberfase die de kinderen dan hebben, zijn er heel wat die zich in die jaren afzetten en strijden tegen alles wat anders is dan hun eigen ideeën. Kapot maken is dan het enige wat ze kennen. Dit kan erger worden het komende jaar. Dat ligt er een beetje aan hoe je school hiermee omgaat. Het kan ook zomaar in een keer beter gaan.
Echte pestkoppen 'ruiken' angst en daarmee slachtoffers. Op het moment dat jij schrikt of ongemakkelijk reageert als ze iets doen, is dat voor pestkoppen een reden om door te gaan. Het feit dat jij het hier vertelt, betekent dat je toch wel kracht hebt. Gebruik die kracht om je tegen die pesters te beschermen.
Er wordt dan ook vaak algemeen gezegd: Negeer ze. Waarvan we hier weten dat dit meestal helemaal niet kan. Wat je wel kunt doen is zo'n pester die iets zegt of doet rechtstreeks aankijken en zeggen: Als je zo gelukkig bent met jezelf, ga jezelf dan lastig vallen. Ik moet niks met kleine pubertjes. of: Heb je het nodig om anderen lastig te vallen om jezelf prettig te voelen? wat zielig!

Je weet dat je een groepje vriendinnen hebt waarmee je optrekt die je kunt vertrouwen. Heb je er al enig zicht op hoe dat groepje bij elkaar blijft? Dat zou het wel een stuk fijner maken.

En dan toch die ene vraag: Heb je het al aan je ouders verteld? of aan iemand die je echt kent, die jij vertrouwt en die jou kan helpen? Ik weet dat het niet makkelijk is om zoiets te vertellen. Maar hoe langer je hiermee loopt hoe lastiger het wordt. Er kan echt wat aan gedaan worden.
Ik neem aan dat je vriendinnen het wel weten omdat deze waarschijnlijk in dezelfde situatie zitten. Is het misschien een idee om het samen met je vriendinnen te gaan vertellen?

Ik hoop dat je er toch iets aan hebt gehad

Swalsky