Soms vind ik het zo stom, denk ik bij mezelf het was allemaal niet zo erg. Ik hoor zo vaak verhalen die vele malen erger zijn dan de mijne. Mijn pestverleden begon op de basisschool, daar werd ik voornamelijk alleen door de jongens gepest. Ik werd vaak gepest over dat ik niet zo slim was en toen ik naar de huishoudschool moest werd dat alleen maar bevestigd. Ik baalde enorm, maar tegelijk dacht wacht maar ik laat jullie eens wat zien. Verkeerde keuze want ik viel zo weer buiten de groep, ik haalde goede cijfers maar werd wel flink gepest en viel overal eigenlijk wel buiten. Eén keer werd ik van achteren aangevallen mijn muts over mij heen getrokken en een paar keer geslagen. Ik voelde mij toen zo machteloos. Thuis kon ik mijn verhaal nooit kwijt, mijn ouders waren alleen maar bezig met hun bedrijf. Ik had klote broers toen, soms gaven ze mij een ram voor mijn kop omdat ...... Daar heb ik niet eens een antwoord op, ik denk omdat als mijn vader echt woedend werd mij ook een behoorlijke hens tegen mijn kop aan kon geven. Vele later heb ik mijn ouders daarmee nog eens geconfronteerd, maar het was volgens hen allemaal één grote leugen. Ik begrijp het wel, je wil je alleen de goede dingen herinneren en dat is wat ze letterlijk hebben gedaan. Dat stukje van mijn leven heb ik nu ook wel vrede mee gekregen.

Vanaf de huishoudschool het ik een schakeljaar gedaan en daarna naar de MLO gegaan, daar werden de dingen alleen maar erger. Mijn spullen verdwenen regelmatig in de vuilnisbak of gewoon door heel de aula heen. Het ergste was nog dat ik dacht in het begin, hé dit gaat goed. Ik kon met iedereen praten, lachen en ik was zelfs een keer met een jongen uit geweest. Ik voelde mij zo opgelucht, zo blij dat het nu eindelijk allemaal over was. Ze probeerde een geintje bij mij uit, door al die jaren van pesten nam ik het veel te serieus en reageerde ik er verkeerd op. Ik denk dat het toen weer opnieuw begon ze hadden de zwakste schakel gevonden, dat was ik. Ik ben wel zo verdrietig geweest om iets dat gebeurt is dat ik schreef dat ik niet meer wilde leven. En weet je ik weet niet eens meer waarom ik toen zo verdrietig zo woedend was.

Ik denk dat veel van mijn verhaal jullie wel bekend in jullie oren klinkt. Zelfs nu ken ik er niet tegen, tegen geintjes. Vaak ga ik er serieus op in en ik heb vaak het gevoel ergens buiten te staan. Ik weet ook wel dat het vaak niet zo is en probeer er tegen te vechten. Ik heb nu een goed leven met een lieve vriend een goede baan en een studie die mij veel mogelijkheden geeft om straks kinderen te helpen zoals ik. Het belangrijkste is dat ik straks jongeren kan helpen in hun zelf te gaan geloven, hun een kans geven die ik zelf nooit kreeg.
Nu pak ik die kans, maar soms ach vele van jullie zullen het wel weten het blijft bij je zo'n verleden. Hoe kom ik daar ooit vanaf of hoe zorg ik ervoor dat de schade tegeniet gedaan wordt. Want schade is er wel. Ik heb al heel veel tegeniet gedaan maar nu nog de rest.

Ik blijf het bijzonder vinden dat iedereen zijn verhaal begint met "het mijne is vast niet zo erg als dat van anderen maar...". Het is echt niet zo dat omdat je toevallig wel of niet geslagen werd, wel of niet uitgescholden werd, wel of niet buitengesloten word, het anders is. Het voelt voor iedereen precies hetzelfde en dus is het voor iedereen even verschrikkelijk. Heeft verder niets met jouw verhaal te maken hoor moest er ineens aan denken.

ik wilde even reageren op het laatste stukje, over het teniet doen van schade. Ik denk dat zoiets alleen maar minder word door het opdoen van goede ervaringen. Na tien keer een leuke dag te hebben gehad met een groep van vijf mensen neemt je wantrouwen naar grote groepen steeds meer af. Hetzelfde voor het gevoel van buitengesloten worden, als je een paar keer meemaakt dat mensen zeggen dat ze het leuk vinden dat je er bent en dat ook echt menen, zal dat gevoel ook steeds een beetje wegebben. Het zal niet overgaan, maar makkelijker kan het wel worden.

En daarnaast is het natuurlijk iets wat bij je hoort. Jij signaleert vast heel andere dingen op bijvoorbeeld je werk. Ik wed dat jij het veel sneller doorhebt dan anderen als iemand niet lekker in zn vel zit bijvoorbeeld. Klopt dat?

ow en ook nog even een stukje pure nieuwsgierigheid wat studeer je nu?

Lang niet meer hier geweest. Maar nu ik dit berichtje lees wil ik wel even reageren. Ik studeer voor lerares biologie, daar komt mijn eigen ervaring uit mijn verleden geloof ik wel goed van pas. Ik denk dat ik sneller merk dat iemand gepest wordt en wie de pesters zijn. Maar er daadwerkelijk iets aan doen is altijd erg moeilijk, het enige wat ik proberen is voor iedereen een veilig gevoel te bieden zodat ik hoop dat pesten in de klas niet nodig is. Ik denk dat pester zich op de een of andere manier binnen in een groep zich juist erg onveilig voelen en doormiddel van pesten hun veiligheid zeker stellen.

Hoi Lieske,

Ik ben ook een leerkracht. Een paar tips waardoor je het bijna niet fout kan doen.

- zodra je denkt dat het om pesten gaat, is het pesten.
- als je signaleert, moet je er iets aan doen, direct waardoor het op dat moment stopt. Na de les het slachtoffer vragen hoe vaak dit voorkomt en wat er al aan gedaan is.
- de pester nooit met het gedrag laten wegkomen. Het gedrag moet leiden tot verlies, nooit tot winst. Daarbij moet het duidelijk zijn dat dit komt door het gedrag door de pester en niet door iets of iemand anders.

succes!

Swalsky

Kunnen jullie als leerkracht niet het initiatief nemen om voorlichting op school te geven over pesten? Stinafo (www.stinafo.nl) heeft een voorlichtingspakket ontwikkeld voor scholen. Op www.watjepestbenjezelf.nl wordt dat verder toegelicht. Misschien kan het een aantal leerlingen helpen.

Hoi Martin,

Als een school het werk goed doet en een goede methode heeft voor sociaal emotionele ontwikkeling, dan zijn feitelijk alle pestpakketten overbodig. Ik beweer niet dat er niet op mijn school gepest wordt, maar zodra het eerste signaal er is, zitten we er zo strak op dat het niet kan ontwikkelen tot een chronische situatie.

Als een leerkracht begint met ieder signaal serieus te nemen, dan is er al 90% gewonnen. Die laatste 10% is hoe er daarna feitelijk op gereageerd wordt. Een slachtoffer en een dader lossen nooit zelf het probleem op, dat moet de leiding doen. En een leiding kan dan wel leuke lesjes gaan aanbieden aan de kinderen, maar uiteindelijk is het de leider die bepaald wat er gebeurd in een groep.
Pesten bestaat dus alleen als de leiding dit toelaat.

Hoi Swalsky,

Je hebt geljk. Als een school meteen ingrijpt en de situatie onder controle houdt kan het pesten niet verergeren. Dat is de beste oplossing.
Helaas zijn er veel scholen die weinig aandacht hieraan besteden en vaak denken dat het pesten vanzelf wel weer over zal gaan.