Ik zit al ongeveer drie en een halve jaar in een burenruzie waarbij er wordt zwartgemaakt verdraaid en veroordeeld. Dit klinkt zo typisch dat ik de apartheid van de situatie vaak moeilijk vind om uit te leggen. Ik bied tegenstand maar dit gaat ten koste van mijn gemoedstoestand en mijn gezondheid. Er zijn ook een aantal dingen die niet echt in mijn voordeel werken. Ten eerste werk ik niet. Dit omdat ik nogal snel mijn stress niveau bereik en daar dan een paar dagen echt last van heb doordat ik niet kan slapen of gewoonweg te onzeker ben om normaal sociaal te functioneren. Ik ben psychose gevoelig en heb er al een aantal achter de rug. Waarschijnlijk moet ik medicijnen blijven slikken om verdere te voorkomen. Het feit dat ik niet werk is voor velen al een reden om mij af te schrijven en in een hokje te plaatsen dat hun het best uit komt. Dit ook omdat ik fysiek niets mankeer. Ik sport drie keer in de week en ga af en toe hardlopen.
Het is eigenlijk begonnen door twee mensen onder de buren in mijn straat. De eerste die vond dat ze kon oordelen over mij zonder ook maar iets van me te weten was mijn buurvrouw aan de rechter kant van ons huis. Zij was de eerste die haar misgenoegen aan mij liet merken. Deze mevrouw zit heel vaak thuis omdat ze zelf een aandoening heeft die haar beperkt in haar doen en laten. Ik hoor haar vaak hoesten snachts. Ik denk dat ze hierbij ook veel pijn ervaart. Dit was in het begin ook mijn reden om niet te reageren op haar verwijten die ik steeds vaker begon te horen als ze bijvoorbeeld in haar tuin met iemand aan het praten was, of voor het huis als er viziete waren geweest. Uiteindelijk was ik het zat en begon ik als ik het hoorde gewoon terug te praten. Wat ik zei was niet kwetsend en simpelweg een manier om mij te verdedigen tegen de onwaarheden die steeds meer mensen die ze in mijn nabije omgeving sprak begonnen te geloven. Ik liet haar weten dat ze niets van me wist en het recht niet had om me op deze manier te kleineren. Ik heb een periode van onderdrukking, ontgroeningen en pesterijen meegemaakt in het Russisch leger, en daarna ook ontelbare keren op mijn werkplekken die ik hierdoor om de paar maanden gedwongen was te veranderen. Ik liet me gewoon door niemand meer behandelen op die manier. Maar dit was voor haar juist de reden om mij verder te veroordelen. Haar kamer zit op de derde verdieping naast die van mij. Dit hielp de situatie ook niet. Het werd een soort koude oorlogsvoering waarbij zij zoveel mogelijk mensen er van probeerde te overtuigen hoe slecht ik wel niet was. En hierbij ook niet verlegen was van een leugen, aandikking verdraaieng of gewoon een halve waarheid die in princiepe niet ver van een leugen af ligt. En ik wees haar op haar bekrompenheid en haatachtige aard en probeerde zoveel mogelijk met mezelf bezig te blijven in plaats van aandacht aan haar te geven. Elke keer laaide het door haar toedoen weer op. Er was weer een periode waar ik wat beter in mijn vel zat en echt alleen met mezelf bezig was en zij dan niet er tegen kunnende dat ik me goed voelde denk ik weer geneigd was om mijn aandacht naar haar te vestigen. Uiteindelijk kon ze telkens weer onder mijn huid komen. Waar ik uiteindelijk ook op begon te reageren. Ik deed de muziek hard aan als ze in haar kamer was. Niet dagen lang en niet urenlang alleen als ik aan het sporten was. Tuurlijk ik wou haar ook uitlokken bij mij was er ook haat nu. Toch kon ik na een gesprek met mijn begeleider of met mijn ma me er weer van af zetten en proberende weer begrip te tonen voor haar situatie.Maar na een tijd was het weer zover en begon het weer van voren af aan. Toen heeft ze na een periode uiteindelijk sommigen van haar familie leden van haar galijke overtuigd. Haar zoons begonnen in ene keer vaker langs te komen om het psychologisch spelleteje voort te zetten als backup. Ze waren op zoek naar manieren om mij voor de ogen van iedereen uit te maken voor lozer gek of junk. Dit laatste baseerden ze op het feit dat ik veel puisten had. Ik had veel verschillende medicatie geprobeerd voordat er eentje aansloeg en had daardoor aardig wat uitslag op mijn huid.
De tweede zelfbenoemde rechter en beul was een jong gastje op het hoekhuis in onze straat. Dat gelukkig niet tegen het huis waar ik in woonde aan lag. Zijn methoden waren niet anders dan van de buurvrouw. Om zich denk ik iets zekerder te voelen van zijn woorden heeft hij meerdere keren zijn maatjes erbij gehaald. Zonder een posse hebben de woorden minder kracht en dat weet hij. Het gaat dan niet om de waarheid van iemands woorden maar hoeveel mensen je hetzelfde kan laten roepen. Zijn propaganda zaaiende praktijken zijn met tussenperiodes nog even vaak bezig. Moe wordt je er zeker van. Ik ben nu eenmaal anders. En dat zie ik nu eigenlijk ook als mijn voordeel. Ik schuil me niet achter andere mensen. Als ik zou willen had ik die lage streken ook de mijne kunnen maken maar dat laat ik aan hun over staat ze beter. Ik haal er geen ander mensen bij dit is mijn probleem.
Tussen de chaos doe ik een vooropleiding aan de kunstacademie en probeer ik een plekje te vinden in het vrijwilliggerswerk wereldje. Dit ook met de nodige stress. Ik krijg binnenkort een gedragsterapie coach want leren leven met deze schit is mijn voornaamste doel. Eerljkheid is wat ik zoek bij mensen maar zo zit de wereld niet in elkaar. Mijn aard is terug vechten tegen mensen die anderen de mond willen snoeren simpelweg omdat ze zelf niet de kracht of durf hadden om een ander weg in te slaan. Genoeg het slachtoffer geweest. Ook al is dit vaak de reden dat ze door gaan. Maar eigenlijk maakt het niet veel uit. Ik heb in deze periode ook een paar keer gewerkt en toen gingen ze even hard door. Het is voor hun persoonlijk. Ook al blijven ze ze zich verschuilen achter de beledigingen die te maken hebben met mijn niet werken of de manier van hoe ik leef zie ik daar dwars doorheen. Ze kunnen het niet hebben dat ik deze hele tijd in mijn eentje tegenstand bied. Dit geeft mij eigenlijk ook kracht om door te gaan. Ik blijf me vasthouden aan mijn princiepes. Ook al hebben ze al een hoop verdraaid waardoor ik mensen die ik niet eens ken al hun mening op straat hoor geven die allen gebaseerd zijn op het gezwets van deze vrij zielige mensen blijf ik tegenstand bieden totdat ik erbij neerval. Maar liever rijs ik hierbovenuit en vind een plek waar het ook anders kan en je niet wordt veroordeeld als je van de denkbeeldige norm afwijkt. Als je anders bent dan de rest en daardoor een andere kijk op het leven hebt die mischien hun manier van leven, die bange en gecontroleerde manier van leven door of je nabije omgeving, familie vrienden of de werkkring bepaalt wordt. Die je een richting op duwt en je veroordeeld als je niet hetzelfe kan of wil roepen wat de menigte roept, en eigenlijk is het ook best een leeg bestaan dat uiteindelijk draait om wat voor baan je hebt wat voor auto en hoe er door anderen over je gepraat wordt. Een verlies van identiteit en het originele. Machtsverhoudingen en bekrompenheid die je geen uitweg bied behalve die voorgekouwde.
Op de academie ben ik ook een alien maar daar word je niet meteen bestempeld of in een hokje geplaatst. Ik ben blij dat ik daar toch mensen heb gevonden met een ruimer denkvlak.
En begrijp me niet verkeerd er is eigenlijk niet veel mis met een leventje opbouwen op de manier zoals iedereen anders het doet. Het is alleen jammer als de meesten van die mensen een monopolie denken te hebben op wat hoort en wat kan. Maar er is altijd hoop en het recht op een eiegen bestaan. Hoe je die ook wil invullen. Bijvoorbeeld, ik ben gek op meisjes maar als een gast zich in zoverre op een bepaald tijdstip van zijn ontwikkeling ontplooid dat hij op een gozer valt dan is dat zijn vrijheid en wie ben ik om hem van die te beroven door hem onder druk te zetten met wat ik denk dat normaal is. Onbegrip en angst voor een mening van een ander of liever gezegd de mening van de meerderheid zorgt ervoor dat mensen zich daar van distantieren om er niet mee vergeleken te worden. Terweil ik zeker weet dat er anderen zich er net zo over voelen. En zo zijn er nog een hoop gevoelige punten in ons wereldje waar we echt aan moeten werken. Ik ben verre van perfect of zoals ik zelf zou willen zijn maar ik wil groeien en leren en begrijpen en wil juist die taboe kwesties ter sparake berengen want dat heeft onze maatschappij nu in zijn ban. Wie kan er nu de tijd zeggen ik ben echt gelukkig. Niet veel maar zeker wel een aantal maar die richten zich juist op het positieve en leven daarbij. Dat is iets wat we allemaal moeten doen. Ok genoeg gepreekt. Sorry voor de soms chaotische aard van uitleggen maar ik hoop dat ik gesnapt word.
maak je daar maar geen zorgen over!