Hallo Allemaal
Ten eerste wil ik je bedanken dat je de moeite neemt om mijn verhaal te lezen en misschien zelfs een berichtje achter te plaatsen. Delen van mijn verhaal zijn al eerder geplaatst en komen je dus misschien bekend voor. Maar omdat het lang (heel lang) geleden is dat ik hier ben geweest begin ik maar gewoon bij het begin.

Jaren Geleden
Vroeger toen ik klein was woonde ik in een buurt vol met kinderen. Ik had daar twee goede vriendinnen. Christina en Laura. De een zat bij mij in de klas maar de ander niet. Ik voelde me erg thuis in deze buurt en speelde veel buiten met Christina en Laura. Maar er woonde ook een ander meisje bij mij in de straat, Anna. Die was ook erg dik met Christina en Laura, maar had de pest aan mij.
Vaak was het zo dat als ik buiten aan het spelen was met Christina en Laura zij ook buiten kwam. Ze vroeg of ze mee mocht doen. Ik “stemde” altijd tegen omdat ik al wist wat er ging gebeuren. Christina en Laura stemde altijd voor, later vertelde ze aan mij dat ze gedwongen werden om haar mee te laten doen. En zoals altijd bij kleine kinderen was het “de meeste stemmen gelden”. Iets waar ik nooit veel van heb gehouden.
Uiteindelijk verhuisde Anna en daar hadden Laura maar vooral Christina het echt heel moeilijk mee. Maar ik was juist blij, ik had op die leeftijd al wel het besef dat het niet leuk voor mijn 2 vriendinnen zou zijn als ik dat zou laten merken.
Later hebben we het wel veel over de situatie van ‘vroeger’ gehad. Maar ik heb me nooit echt begrepen gevoeld. Ik heb altijd het idee gehad dat ze er maar luchtig over dachten, dat ze niet in het besef waren hoe erg deze tijd voor mij is geweest. We waren toen kleine kinderen, maar ik vond het toen al ongevoelig dat zij gewoon tegen mij zeiden dat ze Anna terug wouden…
Ik weet nu dat het voor hun op die jonge leeftijd ook moeilijk moet zijn geweest om een vriendin te verliezen omdat de vader van baan ging veranderen en daarom moest verhuizen. En nu ook begrijp ik hun verdriet. Alleen als ik het er nu nog met hun over heb vind ik dat ze nog steeds ongevoelig reageren. Vooral Christina, maar misschien komt het ook omdat zij Anna veel missen…

Jaren later
Ik bleef dus over met mijn twee vriendinnen, Christina en Laura.
Een tweede probleem wende zich aan. Christina begon allerlei dingen over zichzelf en de mensen om haar heen te verzinnen. Het is begonnen met hele ontschuldige dingen, zoals bijvoorbeeld dat ze met een popster had gesproken, maar later werd het steeds erger.
Alles kwam voorbij, ziektes, vrienden van bekenden, familie van bekenden, bijna dood ervaringen, dode en plotseling weer levende familieleden/vrienden, geheim agent zijn…
Sommige dingen waren in het begin redelijk aannemelijk, maar andere daarvan dacht je, “dit kan niet”. De mensen uit mijn klas begonnen het ook te merken en als er geen leraren bij waren vroegen ook heel veel mensen aan mij: “Geloof je dat nu?” Ik wist niet wat ik moest doen, ik was radenloos. Niemand wist er van, behalve Laura.
In die tijd hebben Laura en ik veel diepgaande gesprekken gehad. Of het waar was of niet. Maar ook over vroeger, waarneer het begonnen was, waarmee het begonnen was. En nog veel meer…
Wat ik uiteindelijk nog het ergste vind, is dat ik nooit heb geweten wat nu wel, en wat nu niet gelogen was. Het lag er duimendik bovenop dat er dingen gelogen waren. Maar er waren ook dingen die je nog kon geloven.


Ik heb nu geen tijd om alles te vertellen, een gedeelte van mijn verhaal zal laten nog komen