Ik weet niet zo goed wat ik moet doen, dus ik ging googlen en kwam hier terecht. Heb wat rondgelezen en zie dat het allemaal nog veel erger kan, maar alsnog voel ik me momenteel zo kut dat ik het gewoon even van me af wil schrijven.

Op de basisschool ging alles altijd prima, ik was best populair enzo, had genoeg vrienden, maar door een hoge cito-score ging ik naar HAVO, terwijl bijna al mijn vrienden naar een andere richting gingen. Nieuwe vrienden maken bleek moeilijker dan gedacht, maar in de eerste werd ik niet ernstig gepest. (heb me wel schuldig gemaakt aan lichte pesterijen om 'erbij te horen', maar dat is een ander verhaal, en het 'slachtoffer' kan ik nu gewoon mee praten). Ik ontmoette zelfs een zeer aardige gast, die nog steeds m'n beste vriend is. In de tweede werden ik en die vriend samen gepest, maar dat viel nog wel mee, ik stond er iig niet alleen voor. In de derde ging alles goed, kon goed met de klas opschieten, en in de vierde ging alles nog beter, veel nieuwe vrienden die ik nog steeds veel zie in pauze's en na schooltijd. Jammer genoeg was ik stom genoeg om te blijven zitten, terwijl al mijn vrienden overgingen. Al voor ik de eerste schooldag op mijn fiets stapte wist ik dat dit ging gebeuren, ik werd bij een oude 'aartsvijand' ingeplaatst(scholen hebben talent voor de kutste klassenindelingen mogelijk maken). Dus gelijk naar de afdelingsleidster gegaan en twee dagen later was ik overgeplaatst. Nu begin ik echter te twijfelen of dat wel een verstandige keuze was.

Eerst zat er een oude vriend in de klas, maar deze is nu ook weg(ironisch genoeg naar mijn oude klas), en ik wordt compleet genegeerd door de rest van de klas. Genegeerd, op geregelde kutopmerkingen na dan. Vooral tijdens M&O, waar ik in een andere klas zit, is het erger aan het worden. Vandaag kreeg ik mandarijnen naar mijn hoofd geslingerd(als het nou lekker fruit was...), en er gebeurde nog wel meer onaangenaams, maar ik zie het nut er niet van in dit hier neer te zetten. Naast dit probleem gaat het op school ook zo kut als het maar kan, vooral aangezien ik elk moment dat ik niet achter een beeldscherm zit of bij vrienden ben depri wordt, dus leren is moeilijk aan het worden. Schoolresultaten gaan omlaag, ik spijbel meer en meer, en ik zie mijn toekomst langzaam in elkaar flikkeren. Als enige middel om mijn agressie kwijt te raken heb ik games, en ik game dan ook bijna non-stop als ik thuis ben. (gewelddadige games zijn juist goed voor de jeugd, weet niet of ik het anders uit had gehouden). Ik weet niet wat ik moet, ik weet niet eens meer wat ik moet schrijven. Ik schrijf dit in de eerste plaats omdat ik vandaag, tot mijn eigen grote schrik, even een klein moment dacht aan zelfmoord. een paar seconden leek het me heerlijk om er een einde aan te maken, eeuwige rust. Maar ik ga het niet doen, vrees maar niet, dat kan ik mijn vrienden en familie niet aandoen, en er is nog genoeg om voor te leven. Ik probeer het pesten nu maar gewoon te negeren, maar het werkt niet echt, de mentor heeft het te druk met mijn dalende resultaten om mijn andere problemen op te merken, en ik wordt steeds vaker ziek om maar een dag school te kunnen missen. Ik weet het niet meer, ik stop met schrijven, ga naar bed, op naar de volgende fijne schooldag, met het volgende proefwerk wat ik nu alweer uitgesteld heb tot het tussenuur er vooraan, met het idee dat mijn controller altijd ligt te wachten als ik thuiskom.

en nu deze vrolijke smiley om de sombere inhoud van deze post te compenseren:
(let BTW niet op typfouten, grof taalgebruik en weetikwat, heb geen zin dit na te lezen op spelfouten, heb sowieso geen zin om het te lezen)

Hoi Klaasje,

Goed dat je je verhaal hebt neergezet. Het schrijven lucht vaak al een stuk op!

Als je je 'k*t' voelt en er gebeuren dan irritante dingen, dan wordt dat gevoel nog alleen maar versterkt. Tussen de regels door begrijp ik een beetje dat je hierover nog eigenlijk met niemand echt hebt gesproken. En als ik je laatste regel lees, dan heb je daar eigenlijk ook helemaal geen zin in.

Ik ben geen dokter of zo, maar je komt me eigenlijk echt depri over. En als je echt depri bent, dan is dat iets waar je zelfstandig bijna niet uit komt. De enige oplossing hiervoor is er met iemand over praten. Met wie maakt niet heel veel uit, als het maar iemand is die je echt met je gevoel kan helpen. Dit kunnen gewoon je ouders zijn, maar ook een goede kennis of een familielid waarbij jij je veilig voelt. Het kan ook een leerkracht, mentor, trainer of zo iemand zijn. Geloof me, echt, praat er met iemand over.

Over dat pesten op school. Dat moet je melden. Incidenten, waarbij je onredelijk lastig gevallen wordt, moeten echt gewoon gemeld worden. Als je namelijk niks meldt, en het loopt uit de hand, dan ben jij anders straks nog de Sjaak. Misschien dat ze er dan nog wat aan willen doen, nou echt slechter kan het er niet van worden lijkt me.

Sterkte

Swalsky