Ik weet uit eigen ervaring dat ouders het ook heel moeilijk hebben met het verschijnsel dat hun kind word gepest.... Ze zijn machteloos en zien dat hun kind van binnen en misschien ook van buiten gesloopt word! Dus ja ouders raken er vaak ook kapot van als ze het weten, ze zijn compleet machteloos!

Ja, heb je helemaal gelijk in...
Alleen ik ben zo stom geweest om mn ouders niet eens alles te vertellen, omdat ik dacht dat ze het niet aan zouden kunnen....

the same here! maar mijn ouders wisten in de beginjaren alles en die werden zo gefrusteerd enz. dat ik zag dat het hun pijn deed om machteloos te zijn en toen ben ik ook gestopt met vertellen

Op de basisschool weet ik niet meer zoveel van, bijna niets eigenlijk, en als er daar iets was geweest hadden ze dat wel geweten...
Ze weten dat ik aangerand ben maar niet door wie, wanneer ed...
Ze denken trouwens dat t één keer was, alleen het was dus n paar keer...
Ze weten niet dat ik geslagen ben ed.
Wat hier op t forum staat, weten zij het meeste niet van, maar ik ben natuurlijk wel depressief geweest en professionele hulp gehad, dus t meeste weten ze wel...
Alleen geen details, die weten jullie ook niet, ik kan daar alleen met n hele goeie vriend van me over praten, die mij ook eigenlijk uit mn depressie heeft gehaald...

ow nee ik had echt dat ik sommige dingen niet vertelde enz.... hey maar hier ergens anders op t forum staat ook iets over je ouders vertellen ofzo.... denk niet dat ze er blij mee zijn als er hier een 2e dergelijke discussie word gestart

Ja, je hebt gelijk, al was het mijn bedoeling n nieuwe discussie te starten hoor!

de mijne ook niet!

Mooi zijn we het daar ook over eens

precies

Juist, maar sommige ouders (mijne oa) doe je meer pijn door het niet te vertellen als dat je het wel vertelt...

ben ik het niet helemaal mee eens maar laat maar.... niet de goede plek

Inderdaad niet de goeie plek, maar wat ik nog wel even zeggen wil: wat ik zei, is niet waar ik zelf achter sta, dat is alleen waar ik achter gekomen ben.

ok

Me vriend vind dat ik (voor een keertje) wel volledig aan mezelf moet denken en alles wel aan me ouders moet gaan zeggen.
Niet moet gaan denken hoeveel pijn het me ouders doet of zou doen.

Denk dat ze mij dan ook wel beter zouden begrijpen maar misschien lijkt dat ook wel zo omdat ik het gewoon hoop..

Btw, is het voor je ouders mssn toch iets fijner als je op het moment van vertellen erbij kunt zeggen dat je op dat moment op zich best wel gelukkig bent maar dat je enkel je verleden gewoon k*t vind??

Liefs mij.

Ik moet het ze namelijk toch vertellen.

Moet volgende week woensdag naar een vrouw toe (op mijn vrije dag van school zegmaar) naar een andere stad dan waar ik op school zit.. ga dan met der praten, hoe het nu gaat en wat voor soort therapie ik nodig heb (hebben zal)

Beetje vreemd ook tegenover mn ouders als ze niet weten waar ik heen ben, of als ik niet zeg waar ik heen ga Kan bijv. 1 keer wel zeggen dat ik ga shoppen met een vriendin maar dat kan ik niet oneindig lang blijven zeggen natuurlijk..

Verder word mn moeder ook nog opgenomen in het ziekenhuis vanaf volgende week dinsdag (niet voor iets ernstigs, maar toch ze moet waarsch. een weekje in het ziekenhuis blijven wel)

Weet iemand, wat te doen??

Alvast bedankt Liefs Zonnetje..

Mischien beginnen met een vraag vorm en wachten wat er uitkomt?

"wisten jullie eigenlijk dat ik vroeger gepest werd? "

en dan het gesprek afwachten..

Dat zou beetje domme vraag zijn
Ze weten ut namelijk niet...!!

Plus dat mn vader hartklachten heeft, volgus mij schrikken mn ouders zich dood als ik het ze vertel en weet niet of mn vaders lichaam dat wel aankan..
Das ook weer zoiets he

Maar tog bedankt voor je reactie..
Liefs Zon

Zonnie, je kunt volgens mij twee dingen doen.

Of liegen/verzwijgen (komt eigenlijk op hetzelfde neer) wat je gaat doen of gewoon alles eerlijk opbiechten. Liegen/verzwijgen wordt lastig als je dat meerdere keren moet doen en bovendien lijk jij mij niet het type dat er achteloos een leugen uitgooit. Tenminste, dat denk ik.

Ik zou ze het gewoon vertellen. Als je gewoon rustig vertelt wat er gaande is en met name ook, wat je zelf zegt, er de nadruk op legt dat je die problemen die je had nú niet meer hebt, zal het nieuws niet als een te grote schok aankomen. Ik denk dat ze juist blij zullen zijn dat je ze daarover in vertrouwen neemt.

Succes, het komt wel goed!

Ja, dat denk ik dus ook. Mijn ouders waren ook 'blij' toen ik eindelijk mijn verhaal uit de doeken deed. Het verschil is dan misschien wel dat mijn ouders gedurende de tijd dat ik gepest werd er wel van wisten. Maar ze wisten dus ook niet waarmee ik werd gepest en hoe of zo. Dat kon ik ze toen niet vertellen. Dat heb ik pas jaren later gedaan.

Als je het gaat vertellen dan kun je het beste een rustig moment uitkiezen. Ik weet niet of je broers en/of zussen hebt die onverwacht binnen kunnen lopen, in dat geval moet je zorgen dat dat op dat moment niet zal gebeuren. Dan kun jij rustig proberen te vertellen wat je ze moet vertellen.
Ga bij ze zitten en zeg ze gewoon dat je ze iets wilt vertellen. En kun je het niet zeggen, schrijf het! Zo ben ik destijds ook begonnen.

Zonnetje, succes!!!
Tuijpie

Lieve zon,

doordat ik een tijd afwezig ben geweest ben ik een late reactie op mijn eigen geopende forum dus laat ik eens beginnen met de vraag: Heb je het je ouders al verteld?

Als ik daar het antwoord op weet kunnen we hier misschien verder praten want ik kan je wel tips geven maar als je het al verteld hebt heeft dat niet veel nut!

Lieve Acceptatie,

Nee helaas nog niet.
En weet ook niet wanneer ik hier verandering ik kan gaan brengen.. Mn moeder zit nu 24/7 thuis vanwege haar herstel periode na een neusoperatie, en mijn vader is arbeidsongeschikt wegens hartproblemen, en ik wil het toch liever eerst aan mn moeder vertellen, omdat ik gevoels matig toch ook een veel beter band met haar heb..

en ik ben ook helemaal niet in de mood om het nu te gaan vertellen, het haalt alles weer zo omhoog en voel me al niet zo toppie..

Sorry

Liefs Zonnetje...

Ja ik ken het probleem, mijn tip voor jou is denk ik.....
Heb jij iemand anders waarmee je hier over kan praten? iemand die je begrijpt en die je kunt vertrouwen en echt respect voor jou heeft? Iemand die jou echt kent?! Weten die mensen hier van?
Als dat niet het geval is zou ik in eerste instantie zeggen ga er eens met deze mensen over praten.
Wat je ouders betreft, vertel het ze wanneer jij er klaar voor bent.De belangrijkste vraag die je jezelf moet stellen is: Wil ik dat mijn ouders het weten? En waarom wil ik het?
Als jij wil dat je ouders het weten moet je het ze vertellen, maar als je het niet wilt wat heeft het dan voor toegevoegde waarde. Natuurlijk moeten jou ouders weten hoe het met je gaat en wat jou beleefwereldje is, maar als jij er nog niet klaar voor bent om het te vertellen moet je het niet doen.
Aan de andere kant kan het juist opluchten om het aan je ouders te vertellen! En als je die opluchting wil bereiken dan moet je ze het vertellen en je angsten en dat soort dingen even aan de kant zetten.
Als je het je ouders niet wil vertellen vanwege hun eigen problemen zeg ik dat het begrijpelijk is, ik kan alleen niet zeggen dat het correct is! Jij bent ook belangrijk, juist omdat jij bij de familie hoort en van elkaar houdt moet je emoties met elkaar delen, zo kom je er samen door heen, zo gaat dat als je van elkaar houdt, soms doet dat wel even pijn, maar dat hoort bij het leven! Het leven is keihard en doet van tijd tot tijd ontzettend pijn! Jij hoort ook bij het gezin dus moeten zij ook voor jou emoties klaar staan.

Je moet zelf een besluit maken of je het wel of niet wil vertellen, dat kan niemand voor jou doen! Ik hoop alleen dat je om de rede nadenkt en dat je wat aan mijn post hebt!
Iniedegeval heel veel sterkte


heel veel liefst,
Acceptattie

Hee lieve meid.
Onwijs bedankt voor je post . Zit hier nu helemaal in traantjes ..


Ja ik kan er met mn vriend, mn vrienden en vriendinnen over praten. Al moet ik zeggen dat ik met sommige vrienden en vriendinnen wat meer een praterige band heb als met anderen, maarja. Mijn vriend begrijpt het wel het meest denk ik, na een vriend van me die zelf ook altijd heel erg gepest is. Ook mn mentrix en een aantal docenten van me van school weten het wel.


Ja ik wil wel dat mn ouders het weten. Daar ben ik al langere tijd uit. Alhoewel, ik wil dat mn moeder het weet.
Maar een vriendin van me heeft een soortgelijk iets een keer aan der moeder verteld, en die (moeder dus) vond dat de vader t ook moest weten, omdat die ook een ouder van haar is. Dus ze kon kiezen of ze t zelf vertelde of dat de moeder het aan de vader had verteld. Ze had er dus voor gekozen dat ze zelf het aan haar vader ging vertellen.

Ik denk dus dat mijn moeder t zelfde zou zeggen, dat mn vader het ook behoord te weten.. Maarja dat verteld ze m dan zelf maar, dat ga ik in ieder geval niet doen dan



Ja ik hoop het meis.



Dat besluit is eigenlijk al genomen dus , vind het alleen zo ontzettend moeilijk om die volgende stap dan te zetten.. Maarja..


Heb ik zeker gehad meid, onwijs bedankt..


Liefs Zonnestraaltjuh..

Hey lieve zonnestraaltjuh,

Ben blij om te horen dat je wat aan mijn post hebt!


Mijn tip wat dit betreft is, vertel het niet aan te veel mensen want de mensen die je echt kan vertrouwen is meestal maar een kleine groep..... Ik vind het goed dat je er tenmiste met wat mensen over kan praten, ben echt blij om dat te horen!

Wat je ouders betreft ja ik ken het probleem, mijn moeder was ook een tijdje zo, maar je moet tegen je moeder zeggen dat er ook binnen een familie een vertrouwensband bestaat. Er zijn bevoorbeeld ook dingen die zij weet van jou vader die jij niet mag weten. Dus eigenlijk moet ze dit ook zo zien. Je moet haar vertellen dat je vader het t pas mag weten als jij er klaar voor bent om het hem zelf te vertellen.....


Ik ben blij om te horen dat je je besluit genomen hebt!

Heel veel liefst<
accep.