Hallo,

Ik ben hier nieuw..., maar nieuw in het gepest worden ben ik zeer zeker niet. Al vanaf kleuter af aan word ik getreiterd, laten we het maar noemen. In groep 6 werd het heftiger, de klas begon zich tegen me te verzetten, af en toe kwam ik met de blauwe plekken thuis. Mijn moeder maakte er toen een eind aan om me uit die klas te plaatsen. In de andere klas begon het gewoon weer opnieuw, maar tegen mijn ouders zeggen durfde ik niet meer... Ik was in die tijd nogal klein en slank maar ze zochten een zwak punt, en die vonden ze. Al vanaf mijn 3e of zo ben ik altijd al druk bezig geweest met mijn gewicht. Ik had al vanaf groep 1 dat ik elke ochtend op de weegschaal stond om te kijken of ik niet wat aangekomen was. Nou daar maakte ze dus handig gebruik van. Ze noemde me meerdere keren dik en lelijk. Ik begon het naar een paar keer te geloven, spiegels wou ik mijden, maar als ik erin keek zag ik wat hun zagen. Ik zag mezelf lelijk en dik. Ik stond meerdere keren op de weegschaal. Soms wel 4 keer per dag. Ik besloot drastisch af te vallen. Mijn ouders merkte het verschil amper, ik was goed in liegen, altijd al geweest. Totdat mijn moeder merkte dat ik opeens wel heel mager begon te worden, op een avond wou ze me op de weegschaal zien. Ik weigerde en huilde dat ik niet wilde maar ze sleurde me nogal hardhandig mee. Natuurlijk was ze sterker en zette ze me op de weegschaal. Ik woog 29 kilo terwijl ik inmiddels al 1.50 was. Dit was een bijzonder gevaarlijk gewicht. Ik beloofde haar die avond om weer te gaan eten, leugen nummero 2! Maar natuurlijk gebeurde dit niet, het pesten hield niet op en zo hield ik ook niet op. Ik viel af en kreeg gezondheidsproblemen. Mijn hart klopte te snel, kleine bewegingen maakte me al dood moe, ik had het altijd ijskoud en ik was vaak ziek. Mijn moeder ging achter mijn rug om naar de dokter en die stuurde mij naar een kinderarts. Ze had dit 2 weken voor me geheim gehouden maar ik kwam erachter. Ik was zo over mijn toeren toen ik erachter kwam dat ze me naar een kinderarts wou sturen dat er een dokter aan te pas moest komen om me rustig te maken. Uiteindelijk stemde ik in met de behandeling en heb ik zo'n 1 jaar in een eetstoornis-kliniek gezeten.

Na de kliniek ging ik naar de brugklas, ik was sterk, voelde me ook sterk en was van plan om dit keer niet zo makkelijk over me heen te laten lopen. Maar het tegendeel werd al snel bewezen. Ik kwam op een school waar bijna alleen maar marokanen en turken op zaten. Ik ben altijd een vriend van iedereen geweest, ras of kleur maakte me niks uit. Dus met vol goede moed ging ik naar school, ieder mens is hetzelfde en als ze aardig zijn is er toch niks aan de hand? Nee, voor mij niet. Voor de anderen wel, ik was de enige Nederlander in een klas van 23 man. Ze begonnen me eerst nogal flauwtjes te pesten. Maar later werd het serieuzer en gemener. Op ten duur werd ik in elkaar geslagen en bedreigd met de dood. Ik werd opgewacht bij de bushokjes en daar stond ik dan ook doodsbang en super blij als ik in die bus zat. Uiteindelijk hield ik het niet meer, zelfmoordneigingen speelde mee en toen vertelde ik het aan mijn moeder. Nou die was razend, ze praatte met mijn mentor maar dat maakte er alleen maar erger op. Na lange tijd hield ik het niet meer en haalde ze me van school af. Midden in het schooljaar werd ik overgeplaatst naar een andere school.

Daar zit ik nu dan. Op een andere school... Iedereen was al bevriend met elkaar, echt al groepjes enzo. Maar weer ging ik vol goede moed beginnen aan het schooljaar. Ik kreeg vriendinnen maar voelde me altijd het 3e wiel aan de wagen. Mijn vriendinnen waren populair, ik kon er niet mee omgaan, als ik bij hun zat had ik altijd het opgelaten gevoel dat ik druk en veel moest praten tegen hun. Al snel waren ze me zat, ik had geen vrienden maar ook echt gepest werd ik niet. Totdat ik merkte dat een meisje uit mijn klas wel erg gepest werd, ze werd uitgescholden en gepest, ik zag haar wegkwijnen. Al weken stelde ik aan mezelf voor om er iets van te zeggen, maar ik was bang. Tot ik op een dag zo woedend werd, ze waren veel te ver gegaan, ik wou hun huid vol schelden maar het lukte me niet. Alleen die 2 woorden: "Hou op!" kwamen uit mijn mond. Het was nog nooit zo stil in mijn klas geweest. Ik werd luid aangegaapt en ze begonnen ook tegen mij te schreeuwen, ik was een hoer, enz. enz. Ik ging naar het meisje en trok vaker met haar op, nu nog steeds. Ze is super aardig en ik voel me nooit opgelaten bij haar. Maar de klas..., ik voel me vreselijk en elke dag weer die dingen. Vanochtend praatte ik iemand eruit, probeerde ik teminste, maar toen ik dat deed voelde ik mijn hele lichaam trillen, waardoor het kwam weet ik niet of het nou woede of verdriet was maar het voelde vreselijk. Ik hield mijn mond en heb de rest van de dag alles proberen te negeren. Ik word altijd gepest, mijn hele leven lang. Het ligt denk ik gewoon aan mij! Mijn ouders durf ik het niet meer te zeggen. Ik hoor mijn moeder al zeggen dat ze me niet weer van school haalt en dat ik maar even door de zure appel heen moet bijten. Wat heb ik daar nou aan?

Wat moet ik nou?

Welkom hier op PF.
Heftig verhaal.
Wat ik me afvraag, in welke ES kliniek heb je gezeten, want volgens mij kunnen zulke jonge kinderen niet overal terecht?
Nu je je rot voelt, reageer je je niet meer af in het (niet) eten? Want iets wat je vanaf je derde doet (vraag me trouwens af hoe je ouders ermee om gingen met eten en gewicht want 3 is echt heel jong voor een eetstoornis) is meestal niet zomaar over.
Kun je samen met je vriendin naar een leraar of conrector gaan? zouden jullie dat durven?

Bedankt
Ik heb in Altrecht gezeten (Zeist), ik was niet zo heel jong volgens hun, ja jong, maar ze waren het gewend Ik was 8 of 9 toen ik daar uiteindelijk terrecht kwam, ze schenen zelfs mensen te hebben van 6! Ik verbaasde me er zelf ook over dat er nog jongere waren. Pas later ontdekte ik dat mijn moeder vroeger ook anorexia heeft gehad, misschien kan het in je genen zitten? Ik ben vandaag ook gewoon naar school geweest, ging eerst heel goed maar daarna kwam het weer. Opmerkingen, gerotzooi, etc. Dus wij naar onze mentor, zegt hij dat ze er niks aan kunnen doen, je kunt het aard van het beetje niet veranderen. Nou dan ben je dus hard uitgeluld! Misschien kunnen we inderdaad de conrector proberen...