Hallo forummers,

Vroeger ben ik heel erg gepest. Het pesten van vroeger beïnvloedt mij nu nog steeds. Ik wilde hier graag mijn verhaal aan jullie kwijt.

Hoe het begon
Van groep 1 tot en met groep 5 ging alles goed. Ik was altijd een vrij rustig kind, maar hield veel van lachen en was heel muzikaal. Ik kon het heel erg goed met mijn leeftijdsgenootjes vinden en was eigenlijk wel een allemansvriend. Ik werd uitgenodigd op partijtjes van vriendinnen, gaf zelf partijtjes, ging eten bij leeftijdsgenootjes. Als ik er nu op terugkijk, was ik denk ik wel een gevoelig kind. Ik was niet zozeer een emotioneel kind, maar ik was me op een bepaalde manier bewust van mijn omgeving en hoe zij dachten.

Toen ik in groep 6 kwam ging eigenlijk alles fout. Ik kwam in een nieuwe groep, die op het eerste gezicht erg leuk leek. Maar helaas zat er één rotte appel tussen die voor mij eigenlijk alles verpestte. Hij heette R. Toen hij me voor het eerst aankeek wist ik dat het fout zit. Ik zag het aan de blik aan zijn ogen; hij keek me heel vies en chaggerijnig aan. Ik wist meteen dat het niet goed zat.
Daarna hitste hij de hele groep tegen me op. Binnen de korste keren waren alle populaire jongens van de klas tegen mij gekeerd en ik werd vreselijk gepest. Ook een deel van de meiden (de trutjes) deed ineens heel gemeen (roddelachtig) naar mij. Die meiden waarmee ik het vroeger goed kon vinden, waren mijn vriendin niet meer.

Dit gepest ging jaren door, tot in groep 8. Ik was niet slechts het buitenbeentje van de hele klas, maar van de hele school. Natuurlijk had ik een paar echt goede vriendinnen, maar een groot deel van de school vond mij maar stom. Er werd over me geroddeld, als ik een klas binnenkwam keek iedereen naar mij en keken ze elkaar aan, maakte rotte opmerkingen, maakten rare geluiden (bijvoorbeeld het loeigeluid van een koe) smoezden, etc, etc. Ik voelde me totaal niet op mijn plek.
In het begin verdedigde ik mezelf heel erg, ik kwam voor mezelf op en zei dingen terug. Maar toen mijn cijfers eronder gingen lijden (ik was teveel bezig met het afweren van pesten) werd er gezegd dat ik me minder moest bezighouden met het pesten maar met mijn cijfers. Hierdoor sloeg ik om als een blad aan een boom. Ik werd ineens heel stil en liet mensen vanalles zeggen. Mij werd geleerd om me in te houden. Achteraf ben ik hierdoor misschien nog onzekerder geworden.

Hoe het verder ging...
Toen ik uiteindelijk van groep 8 afkwam was ik ineens een heel rustig en stil meisje. Ik ging naar de brugklas, maar was bang weer gepest te worden. Ik hoopte dat ik niet weer het buitenbeentje zou worden, maar toch gebeurde dit. Wat daar precies voor zorgde (welk aspect aan mij) weet ik nog steeds niet. Was het mijn gewicht (ik was 1.55 lang en woog 63 kilo)? Was ik niet mooi genoeg? Keek ik mensen raar aan? Nog steeds vraag ik me af wat nou dat aanleiding is/was.

De brugklas was voor mij een hel. Het groepje populaire meiden en het groepje 'stoere' jongens begonnen mij te pesten. Ze stopten rare dingen in mijn haar, roddelden over me, verstopten mijn pennen en etui. Zij vonden dat blijkbaar leuk, terwijl ik er de humor er bepaald niet van inzag.
De jongens roddelden ook over mij, zeiden gemene dingen over mij (dat ik dik was, dat ik lelijk was). Ik vond het vreselijk om iedere dag weer die klas in te moeten stappen.

Na de brugklas kwamen we het 2e jaar in nieuwe klassen terecht. Hier voelde ik me op mijn plek. Ik maakte er hele goede vriendinnen. Alle etters waren verdwenen en ik zat nu alleen nog met mensen van mijn eigen niveau (havo, atheneum splitsing). Deze mensen waren anders. Hier kon ik het veel beter mee vinden. Het 3e jaar zat ik bij dezelfde mensen in de klas. Ik werd niet gepest en dit waren de twee beste jaren van mijn middelbare schooltijd.
Hieruit bleek voor mij wel dat het niet alléén aan mij ligt, maar wel degelijk ook aan de mensen zelf. Waarom word ik door een bepaalde groep mensen niet gepest en door een bepaalde groep wel? Blijkbaar ligt het toch niet helemaal aan mij.

Het 4e en 5e jaar vielen mee. Ik zat niet bij echte etters in de klas, maar het was ook geen heerlijke hemelse klas. Ik voelde weer dat mensen mij niet aardig vonden, dat er een negatieve houding naar mij was. Ookal vond ik het geen prettige klas, ik ben nog redelijk het jaar doorgekomen.

Hoe het nu is
Nu ben ik al een tijdje 17 jaar oud en ik zit in de 6e klas. Deze klas is verschrikkelijk. Alle etters gecombineerd zitten in deze klas en ik voel me er ook niet goed in. Helaas is het bij ons niet mogelijk om van klas te switchen.
De mensen in mijn klas zijn veelal druk. Ik kan echt niet wachten tot dit schooljaar is afgelopen.

Nu vraag ik me af of het aan de mensen ligt dat ik me zo slecht voel binnen de klas, of door mijzelf.
Ik ben vrij gevoelig. Ik kan voelen hoe mensen over me denken en wat ze van me vinden... Dat is aan de ene kant heel handig natuurlijk, maar ook erg moeilijk. In mijn ervaring is pesten ook niet direct het roepen van dingen als 'hey lelijkerd, dikke vetzak', pesten is veel meer en in mijn geval iets heel anders. De mensen in mijn klas schelden mij niet uit, maar soms hoor ik ze praten en ik VOEL (ik heb daar een soort 6e zintuig voor) wat zij van mij vinden. Ik merk dat ook aan hun reacties. Het zijn de blikken die het hem doen en pesters zijn echt niet dom. Vroeger werd ik ermee gepest dat ik dik was. De mensen uit mijn klas weten dat en expres maken ze operkingen als 'jaja, die zijn dikke vriendinnen met elkaar'. Deze opermerkingen maken zij niet nadrukkelijk en uit het niets maar heel sluw. Op zich ziet deze uitspraak er niet direct gemeen uit maar toch weet ik wat diegene er eigenlijk mee bedoelt en dat het is om mij te pesten. Ik kan dit niet zeker weten, maar ik heb daar echt een soort 6e zinuig voor en ik weet heus wel wat ze bedoelen.
Soms, als ik een presentatie moet houden voor de klas gaan de kinderen met elkaar smoezen of rare geluiden maken, lachen, dubbelzinnige opmerkingen maken aan het eind (zoals hierboven beschreven). Ik vind dit niet prettig. Praten voor een grote groep is sowieso niet mijn ding, maar zij maken het nog vervelender voor mij. Als ik met een opdracht in een groepje zit waarin één of meer van de etters zitten, klap ik helemaal dicht. Ik de buurt van de etterbakken en populaire meisjes klap ik om, ik ben dan veel terughoudender.

Nog steeds vraag ik me af of het aan mij ligt of aan de mensen zelf. Er zwerven zoveel onbeantwoorde vragen door mijn hoofd.
-Wat (aan mij) zorgt ervoor dat anderen mij buitensluiten/pesten?
-Ben ik te gevoelig, of zijn mijn klasgenoten echt zulke misbaksels?
-Waarom kan het me eigenlijk schelen wat anderen van me denken?
-Wat moet ik eraan doen om ervoor te zorgen dat het stopt?
-Hoe word ik weer zelfverzekerd?

Daar komt ook nog bij dat ik overanalyseer, dus ieder klein dubbelzinnig of rare opmerking ga ik uitpluizen. Ik ga bedenken wat die persoon ermee bedoeld heeft. Hier word ik bepaald niet gelukkiger van, dat raden jullie al.
Toch kom ik niet van het overanalyseren af.

Ik heb dit al sinds de basisschool, en ik ben nu al een tijdje. Ik ben bijna volwassen en straks ga ik studeren. Ik wil niet dat ik weer geplaagd en gepest word en tegelijkertijd vind ik het stom van mezelf dat ik hier überhaupt zo erg mee bezig ben. Ik word ouder en ik wil niet een leven lang ongelukkig zijn.

Ingewikkeld, nietwaar?

Tips zouden fijn zijn, maar ik ben al blij dat ik hier mijn verhaal heb kunnen doen. Ik hoop dat hier mensen zijn die zich in mij kunnen verplaatsen of ook deze ervaringen hebben gehad waarmee ik kan praten.

X

M.

ik begrijp wat je voelt voor een groot deel en ik wou datik de antwoorden wist echt waar want dan had ik ook mezelf kunnen helpen.

maar zolang je maar weet je bent niet alleen. ik was ook dik eerst gelukig ben ik gegroeid en ben ik opeens erg mager

Hoi M.

Inderdaad moeilijke vragen, die mij heel bekend voorkomen.
Wat ik je als eerste en meest belangrijkste mee wil geven: HET LIGT NIET AAN JOU!!! Veelal zoeken ze gewoon iemand en helaas ben jij dat geworden. Waarom jij? Moeilijk te zeggen. Net zoals het soms niet te verklaren is waarom je een bepaalde persoon vanaf de eerste onmoeting aardig vindt en een ander niet.
Eigenlijk zou je het naast je neer moeten kunnen leggen en ze in hun sop gaar laten koken. Maar dat is zo ontzettend moeilijk. Ik probeer het al jaren en langzaam maar zeker gaat het steeds een beetje beter, maar makkelijk is anders.
Ik merk dat ik de laatste tijd veel meer met mensen in contact kom die alles positief bekijken en mij op een positieve manier benaderen. Die leuke dingen over mij zeggen en benadrukken wat een leuk en speciaal persoon ik ben. Het doet me ontzettend goed en mijn zelfvertrouwen neemt toe. Ik kan makkelijker de negatieve dingen naast me neerleggen, want ze zijn niet waar.
Mijn ervaring is dat de mensen die studeren toch heel anders zijn dan de middelbare scholieren. Ze zijn volwassener en zullen veel minder snel iemand pesten. Dus maak je niet al te druk op voorhand. Probeer een nieuwe start te maken.

Moraal: het ligt niet aan jou. En blijf geloven in jezelf: je bent uniek en speciaal, en er is echt niets mis met jou! Geloof de positieve dingen die anderen over jou zeggen en luister niet naar de pesters. Zij hebben zich nooit de moeite genomen jou te leren kennen, hoe kunnen zij dan weten hoe jij bent?

Heel veel succes en sterkte!

Groetjes,
Vogelvrij

Ja, je hebt gelijk. Het licht eigenlijk ook niet aan mij.
Ik vraag me af of die mensen er dan echt geen besef van hebben dat ze iemands leven totaal kunnen verpesten.

het komt vaak grotendeels door onzekerheid, niet door jouw onzekerheid, maar door die van andere mensen! Het is gewoon heel makkelijk om iemand te kiezen om de grond in te boren, dat is makkelijker dan naar jezelf te moeten kijken.

of je het op deze school nog kunt stoppen weet ik niet, het zit er als het ware wel een beetje "ingesleten" na al die jaren lijkt me. Ik weet wel dat het na de middelbare school een stuk leuker word. Lekker studeren met mensen met dezelfde interesses, lekker naar een andere stad, misschien wel op kamers gaan. En mensen die studeren zijn anders, ze zijn serieuzer, jullie hebben allemaal hetzelfde doel en het heeft geen enkel nut om mensen te gaan pesten waar je daarna weer mee moet samenwerken.