) Een paar jongens en meisjes kwamen erachter en gingen ervoor staan, zodat ik er de hele pauze niet meer uit kon. Het lijkt op het eerste gezicht niet zo erg, maar het gevoel om opgesloten te worden, is niet prettig. En ik was te lief om eens flink in die benen te bijten. Misschien kwam het ook daar wel door, misschien was ik wel gewoon veel te aardig. Te aardig om iets terug te doen.In groep 4 begon een klasgenoot, F, me te schoppen en te slaan, wat hij blijkbaar leuk vond en twee jongens uit groep 8 begonnen me overal te volgen en aapten me na. Ook noemden ze me "Ballerina" en op een gegeven moment duwde een van hun me in een doornenstruik. Gelukkig gingen ze snel van school af. Maar helaas was dat nog maar het begin, wat later, toen ik groep zeven zat, werd ik bijna in elkaar geslagen door jongens die twee jaar jonger dan mij waren. Een van hun had ik makkelijk aangekund( Ik was toen nogal zwaar gebouwd en sterk), maar het waren een stuk of vijf en in de pauze, omsingelden ze me. Als ik er een te pakken had, werd ik door de ander in de rug geschopt en zo ging dat maar door. Ook in mijn eigen klas verslechterde de situatie. Steeds vaker begonnen mijn klasgenoten me te plagen omdat ik 'gele tanden' had en ook werd ik vaak uitgescholden. Dat kwam vooral door een autistische jongen, T, die ervan scheen te genieten om mij en anderen te pesten. Zonder mijn goede vriend, was ik er waarschijnlijk helemaal aan onder doorgegaan.
Op de middelbare school, nam het verbale en mentale geweld drastisch toe. T zat namelijk bij mij in de klas, en gebruikte zijn ziekte om een soort van onschendbaarheid te verwerven. Ook was hij populair en moedigde hij bijna alle jongens in de klas aan om mij te pesten. Ik had maar één jongen die mij aardig vond in die tijd, terwijl hij mij vroeger ook wel eens geplaagd had. We werden vrienden, maar omdat hij met mij omging werd hij ook vaak gepest. Ook was ik van hem afhankelijk, vooral bij het groepen vormen tijdens gym en andere vakken. Dat werkte ons beiden op onze zenuwen. In de tweede klas werd het hem te veel en vertrok hij naar een andere school, waar hij tenminste een paar vrienden had. Ik bleef op mijn huidige school, wat later een goede beslissing bleek te zijn.
Ter verduidelijking, wat ik bedoel met 'pesten' is het kleineren, het bekritiseren van mijn uiterlijk, mijn atletische vaardigheden, homosexueel getinte opmerkingen, mijn karakter en later ook mijn familie. Bij gym werd ik uitgejouwd en eens werd ik in de kleedkamer ondergespoten met deo( Vooral in mijn ogen), zodat ik huilend bij gym op de bank zat. Als ik me omkleedde werden er grappen gemaakt over mijn buik en uiterlijk en mijn slechte cijfers werden door de hele school verspreid, zodat ik het overal te horen kreeg. "Hahahaha hij is zo stom dat hij een slecht cijfer haalt" en zo ging het maar door. Het was een soort omgekeerde populariteit. Iedereen kende me, maar niet op een goede manier. Als klasgenoten en andere leerlingen langs mijn huis fietsten, riepen ze mijn naam en gooide wel eens een koek of een ei tegen het raam. Ik kon niet eens over straat lopen zonder een van mijn vele bijnaampjes naar mijn kop geslingerd te krijgen.
Het ergste van alles was nog wel dat mijn mentor in de eerste klas, ook de persoonlijke begeleider van T was, zodat ze het vrijwel altijd voor hem opnam. Hij was ziek, dus ik moest hem niet lastigvallen. Op de een of andere manier, maakte een soort schild om me heen, waardoor geen enkel scheldwoord of opmerking effect op me had. Ik sloot me totaal af, mijn gevoelens werden afgezwakt. Natuurlijk huilde ik wel, maar dat werd alleen als teken van zwakte gezien, waardoor ze me nog meer gingen pesten. Ik kan me geen enkele dag herinneren dat ik niet met een rotgevoel thuis kwam, dus het had wel een effect op me. Het eerste jaar viel relatief nog wel mee( Hoewel het wel erg was), maar in het tweede jaar liep het helemaal uit de klauwen. Ze vonden namelijk een plek waarmee ze me konden raken. Mijn familie.
Ik was echt onverschillig over mijn uiterlijk en scheldwoorden werden vergeten doordat ik me kon terugtrekken in boeken( Soms las ik er wel vier in één week). Maar toen ze grappen over mijn familie begonnen te maken, werd het me echt te veel. Er werden liedjes gezongen waarin mijn moeder een hoer werd genoemd, mijn zusjes werden gestalkt en er werden allerlei opmerken over hun gemaakt. Ook stonden mijn meeste klasgenoten uren op de stoep voor mijn huis om naar binnen te gluren en werd er gedreigd dat ze mijn oudste zusje, die snel naar de middelbare school ging, helemaal weg gingen pesten. Mijn moeder vroeg me om een lijstje te maken wat T vooral tegen mij zei en wat zijn vriendjes met mij deden( Bij een basketbalwedstrijd hadden ze de ballen zo hard naar me toe gegooid, met name de gevoelige delen, dat ik blauwe plekken had) en las het voor aan mev B, mijn mentrice aan de telefoon. Volgens mijn moeder huilde ze ( Wat wel bewijst dat echt heel erg was). Snel volgden er gesprekken.
Op een gegeven moment gingen mijn ouders met die van T praten. Ik moest daar bij zijn en ik was letterlijk op van de zenuwen. Toch was mijn pestkop zo anders in het bijzijn van zijn ouders en de leraren( Waaronder mijn vorige mentor). Hij leek echt ziek, hij was doodsbleek en hij had een ontzettend grote bek tegen mijn moeder. Ik wist niet of hij dit speelde, of dat hij zonder zijn vrienden niet veel voorstelde. Maar in ieder geval wist hij mijn leraren volledig in te palmen. Een tijd lang was het rustig. Daarna stak het weer de kop op, alleen nog erger dan tevoren( In hoeverre dat mogelijk was). Elke keer als ik opnieuw naar de mentor toestapte werd ik of verkeerd begrepen, of gezien als een onruststoker, die zich gewoon aanstelde. Dat kwam omdat het zo lang rustig was geweest en het onwaarschijnlijk leek dat het zo plotseling weer in alle hevigheid begon. Ook zorgden mijn pestkoppen ervoor dat er geen lichamelijk geweld aan te pas kwam, omdat ik dan tastbaar bewijs had en ze me moeilijk aankonden. Nee, jammer genoeg waren mijn pestkoppen niet dom en ze vonden dit zieke spelletje dat ze speelden heel leuk. Ik weet niet wat ze van me wilde, maar ik had het gevoel dat als ik zelfmoord pleegde, het spelletje voorbij was. Ik was trouwens niet echt suicidaal. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe de dood zou zijn en wat er zou gebeuren als ik uit het raam zou springen. Dan wist ik zeker dat het op zou houden. Gelukkig was het beeld van mijn huilende familie genoeg om me daarvan te laten afzien.
Een van mijn ergste momenten uit dit alles was dat T de klas rond ging en me vroeg om iemand te noemen die me aardig vond. Ik noemde een paar namen en ging er samen met zijn meelopertjes naar toe en vroeg die persoon of ze werkelijk aardig vonden. Mijn vriend hield bij voet bij stuk en zei dat hij me aardig vond. Hij was de enigste van de drieeëndertig leerlingen in mijn klas...
In het tweede jaar kwam de op een na grootste pestkop, echt een lelijke jongen, genaamd F, een keer naar me toe en zei tegen me dat mevrouw B( Mijn mentrice of mentor, dus) had gezegd dat ik zo graag bij hun groep wilde horen en dat ze aardiger voor me moesten zijn. Nadat hij dat gezegd had, lachte hij me uit. Ik wist toen echt niet wat ik moest zeggen. Ik wilde helemaal niet bij hun horen. Ik walgde van de meeste jongens van mijn klas. Ik wilde alleen dat het pesten stopte. Ik werd echt totaal verkeerd begrepen door mevrouw B en ik had het gevoel dat naast mijn vriend en mijn familie, niemand me echt kende.
De verlossing kwam eigenlijk uit een heel onverwachte hoek. Een soort online maffia spel werd overal gespeeld in mijn klas en op aanbeveling van mijn vriend, probeerde ik het ook. Zodra ze achter de naam van mijn account kwamen, werd ik bovenaan de lijst gezet en werd er een beloning uitgeloofd om te vermoorden. ( Klinkt raar, maar het was het doel van het spel). Toen ze me eindelijk dood hadden, werd ik er meteen in de klas mee geconfronteerd. T zei letterlijk tegen mij dat ik nu alleen nog dood moest in het echte leven. Ook schreven ze mijn naam op een gebruikte krant, onder de overlijdensadvertenties. Toen werd het echt serieus. Nu was ik officeel met de dood bedreigd, dus moest er wel actie ondernomen worden. Het enige probleem was, dat er onduidelijkehid was wie er nu de echte pester was en of ik wel werkelijk gepest werd. In andere scholen gingen geruchten te ronde dat ik de pester was en T het slachtoffer. Misschien kwam het omdat ik een klein plaatsje woon, dat het zich zo snel verspreidde...
Er werd een gesprek gehouden tussen alle ouders van de pesters, ( Daar zaten ook leraren bij) en ik was letterlijk op van de zenuwen. Daarvoor had ik als een soort wraak actie een gedicht geschreven waar ik T Satan in noemde en begon me er later mee te chanteren. ( Hij had het uit mijn hadden gerukt en was er meteen mee weggerend) Ik moest zoveel geld betalen anders zou ik geschorst worden etc. Maar ik gaf niet toe. Het enige stomme eraan was dat hij nu iets tastbaars had waarmee hij kon bewijzen dat hij gepest werd. Gelukkig kwam ik geloofwaardiger over, maar mijn vertrouwen in de school en met name het pestsysteem loste op als sneeuw voor de zon. Maar gelukkig hielp het en ik werd speciaal overgeplaast naar een andere klas en de hele groep pestkoppen werd verspreid. Dit hielp enorm.
Maar voordat het zover was ( Ja sorry, erg lang verhaal, misschien kan ik het beter verdelen?) moest ik nog in gesprek met een schoolpsycholoog, wat me gigantisch boos maakte. Dat was ook echt een van de enige keren dat ik echt een huilbui kreeg en schreeuwde dat de school van mij het probleem maakte. Wat eigenlijk ook zo was. Ik had een gesprek met de psycholoog en er bleek niet veel met mij aan de hand te zijn. Hoewel ze later aan mijn ouders vertelde dat het nog een geluk was, dat ik nog steeds in leven was. Veel mensen die hetzelfde als mij hadden meegemaakt hadden waarschijnlijk zelfmoord gepleegt( Volgens haar dan). Ook kwam er nog een gesprek met de klassenpsycholoog waarover de school mij niet had ingelicht( Ik had dat jaar veel problemen met vermoeidheids ziekten, waardoor ik bijna niet mijn bed uitkwam, kwam waarschijnlijk door de stress). Een vreemde man verscheen dus opeens onder Nederlands en begon een praatje te houden over de slechte sfeer in de klas. Daarna begon hij mij te ondervragen, waardoor ik knalrood werd en geen zinnig woord over mijn lippen kon krijgen. Mijn pestkoppen waren daartegenover compleet voorbereid en hielden een hele speech over dat het nogal meeviel en het moeilijk in te schatten wat nou precies pesten was. Ook beloofden ze dat ze zouden ophouden. Twee jongens, mijn vriend en ene J ( Die me eerst niet aardig vond, maar er waarschijnlijk ook genoeg van had) namen het voor mij op, wat ik ze echt in dank afnam. Later hadden ook wat meisjes aan de klassenpschyloog verteld dat het juist niet mee viel en dat de pestkoppen aan het liegen waren. Ik kreeg ook een gesprek met de klassenpschyloog, maar ook hij verklaarde me volledig in orde.
Dat was het einde van het tweede schooljaar. Het derde werd veel beter. Ik kwam bij andere mensen in de klas en hoewel mijn cijfers belabberd waren ( Mede omdat ik een soort Pfeifer kreeg) kon ik nog naar de HAVO. Het was echt raar dat mensen echt met je praatten, dat ze je niet uitjoelden bij gym en dat ze zelfs een beterschapskaart stuurden ( Dat verbaasde me echt en ik was er erg blij mee). Ook werd ik bij aankomst op school niet beschuldigd van spijbelen en niet meteen herinnerd aan alle proefwerken en schriftelijke overhoringen die ik nog moest inhalen. Mijn familie werd niet langer gestalkt en hoewel er nog steeds wat opmerkingen naar mijn hoofd worden geslingerd en mensen het niet kunnen laten om mijn naam te schreeuwen als ze langs mijn huis komen, is het allemaal nu wel stukken beter. Ook het vierde leerjaar was geweldig hoewel ik wat jaloerse klasgenoten had( Mijn laagste gemiddelde cijfer was een 6,5 voor Biologie dus ik was gewoon een stuud), maar daar kan ik mee leven. Ook won ik veel geld met een gedichtenwedstrijd en werd mijn schrijftalent door mijn Nederlands lerares ontdekt, dus ik kan zeggen dat het zeer goed met me gaat. Toch wilde ik even dit (lange) verhaal kwijt, simpelweg omdat ik het aan niemand kan vertellen omdat het als een geklaag wordt gezien. ( Echt waar, sommige dingen veranderen nooit, ik wordt nog steeds als een aansteller gezien
)By the way, ik raad iedereen aan die gepest wordt onmiddelijk te vragen om van klas te veranderen om als het echt serious wordt, de ouders in te schakelen. Ouders hebben meestal een grotere invloed op hun kinderen, een invloed die de school niet. it kan komen door mijn verleden, maar ik geloof ook niet dat mentorgesprekken of een zogenaamd "pestcontract" echt effect hebben. Het kan natuurlijk afhangen van de school...
Groetjes van Brilletje
)
) en was een beetje ziek van het schrijven na twee uur ( Goh ik ben zo langzaam 
)
