Ik vond het tijd voor mijn verhaal, vooral omdat ik de laatste weken/maanden merk hoeveel impact het op me heeft gehad en hoe ik nu tegen allemaal dingen aanloop, die mede hun oorzaak vinden in het pesten.
Het begon heel onschuldig op de basisschool. Steeds kleine dingen, zoals je niet mee laten spelen, over je roddelen, je ‘per ongeluk’ duwen, uitschelden etc. Het ergste van dat alles was dat mijn beste vriendin begon met dit soort dingen en ik tot op vandaag niet weet wat er gebeurd is, waarom zij opeens omsloeg van ‘beste vriendin’ in degene die deze onnozele grapjes begon. Hoe vaak ik wel niet mijn fietsensleutel moest zoeken en mijn handschoenen uit de vuilnisbak moest vissen, ik ben de tel kwijt geraakt …
Toch heb ik deze dingen naast me neer kunnen leggen. Ik liet het over me heen komen en was er wel verdrietig om maar niet meer dan dat, het heeft me niet veranderd. Ik was er nog steeds van overtuigd dat ik slim was en mooi etc. ondanks de dingen die mijn klasgenootjes over mij zeiden.
Op de middelbare school leek het in eerste instantie goed te gaan, maar dit was helaas maar van korte duur. Al snel begonnen de pesterijen weer. Weer het uitschelden, me buitensluiten, negeren, vervelende dingen over mij zeggen (net hard genoeg dat ik het meekreeg, dat ik wist dat ze het over mij hadden), mijn spullen afpakken, propjes papier gooien in de klas, commentaar op mijn kleding, mijn spullen, mijn uiterlijk etc. etc. Uiteindelijk zorgde dit ervoor dat ik bij alles nadacht wat ik deed, zei, welke kleren ik aantrok enz. Dat ik me steeds meer in mezelf terug trok en mijn mond niet meer opendeed. Ik ging geloven wat ze zeiden: dat ik echt dom, saai, lelijk en niet de moeite waard was. Mijn zelfvertrouwen verdween als sneeuw voor de zon. Ik hoopte dat de mensen met de jaren verstandiger zouden worden en dat het op zou houden. Maar dat was niet het geval. Ik kreeg een bijnaam, steeds meer mensen gingen meedoen en de dingen die ze zeiden deden steeds meer pijn.
Toen ik ging studeren hield het eindelijk op, maar er was al genoeg ‘schade’ aangericht. Ik heb me door mijn studie heen geworsteld. Presentaties zorgden voor heel veel angst en spanning, maar ik ben ze niet uit de weg gegaan. Ook gesprekken met docenten e.d. vond ik ontzettend lastig. Ik deed het allemaal wel, maar het koste me ontzettend veel energie.
Nu zoveel jaren later zorgt het gebrek aan zelfvertrouwen, de onzekerheid, de angsten en het negatieve zelfbeeld ervoor dat ik niet naar behoren kan functioneren. Dat ik kansen laat lopen en nog steeds onvoldoende voor mezelf opkom. Nadat ik ontslagen was, viel ik in een diep gat. Ik zou eigenlijk met een psycholoog moeten gaan praten, maar de drempel is te hoog. Ik schaam me voor mijn onzekerheid en mijn directe omgeving weet niet hoeveel het me in alles belemmerd. Aangezien ik weer thuis woon, ontkom ik er niet aan om het thuis te vertellen, maar juist dat maakt van die drempel een huizenhoge hindernis. Mijn ouders hebben ook bijgedragen aan mijn onzekerheid en doen dat (onbedoeld) nog steeds, door te proberen mijn keuzes naar hun hand te zetten en keuzes dus ook af te keuren als het niet is wat zij voor ogen hadden en door kwetsende opmerkingen. Ik heb het idee dat hetgeen ik doe nooit goed genoeg is thuis, dat ik nooit goed genoeg ben, en dat doet pijn . Daarnaast is mijn vader heel afkeurend over psychologen e.d. want je moet toch wel goed gek zijn wil je er alleen niet uitkomen …
Ik weet niet wat te doen. Ik wil wel met een psycholoog gaan praten, want alleen kom ik er niet uit en ik heb lang genoeg alleen aangemodderd, maar het aan mijn ouders vertellen is iets dat ik absoluut niet wil. Maar het is onmogelijk om dit buiten mijn ouders om te doen. Ik woon weer thuis en zij weten altijd waar ik ben, met wie, tot hoe laat, waarom etc.

Hoi Vogelvrij,

Je vader weet helaas niet wat een psycholoog allemaal doet en wat deze allemaal voor elkaar kunnen krijgen. Wist hij het maar!
Wat ik zo tussen de regels doorlees is dat je ouders je eigenlijk niet echt als een volwassene behandelen. Je bent volwassen. Zij hoeven niet te weten wat jij doet, waar je mee bezig bent en waar je heen gaat.
Het is een lastige cirkel waar jij inzit. Om er uit te komen, moet je die cirkel ergens doorbreken.

Ik zit in dubio wat ik je het beste kan adviseren. Van de ene kant hebben ze zich namelijk niks met jouw privé te bemoeien, en aan de andere kant moet jij gewoon naar een hulpverlener kunnen gaan zonder dat jij het gevoel moet hebben dat jij daar een verantwoording op moet afleggen.
Het beste lijkt me gewoon de stoute schoenen aan te trekken en het gewoon te doen. Gewoon naar de huisarts gaan of naar het Riagg, of waar dan ook waar je hulp kunt krijgen. Alle commentaar kan dan afgedekt worden met de zin: 'IK wil dit en IK vind dat IK dit nodig heb.' Mocht er dan nog steeds commentaar op komen dan volstaat de zin: 'het feit dat jij mijn mening in twijfel trekt, kwetst mij. Dat wil ik niet. Hou ermee op!'
Ik denk zelfs dat het zeker in het begin verstandig is om er in je omgeving geen discussie over aan te gaan. Dat is toch niet te winnen.

Zoek je hulp en groei sterker. Dan komen de juiste keuzes daarna vanzelf

succes

Swalsky

Je hebt gelijk, ze behandelen me vaak nog als een klein kind en zijn overbezorgd. En ik moet eerlijk zijn ik heb me ook lang als een kind gedragen, ik wist niet beter . Het feit dat ik nu wel meer mijn eigen ding doe, mijn eigen mening heb en mijn eigen (wellicht stomme) fouten maak, is voor hen heel moeilijk te accepteren. Ze zien niet in dat ze, door hun mening zo op te dringen en alles af te keuren wat niet in hun plan past, voor mij bepaalde dingen heel moeilijk maken en ze me ook verdriet doen.
Maar begrijp me niet verkeerd, mijn ouders doen alles voor me, ik hoef het maar te vragen en ze staan voor me klaar. Maar onbedoeld kwetsen ze me en pakken ze bepaalde dingen niet handig aan.

Het is inderdaad een vicieuze cirkel waar ik in zit. En die cirkel wil ik graag doorbreken, maar ik ben er nog niet aan toe om het thuis te vertellen. Enkele vrienden weten het, maar juist de afkeurende houding thuis maakt het zo moeilijk om het hen ook te vertellen en het zorgt ervoor dat ik me schaam dat het niet alleen lukt.
Men (vrienden en studentenpsycholoog waar ik een paar gesprekken heb gehad) zijn het erover eens dat ik het gewoon moet vertellen en me hun mening niet aan moet trekken, dat het allemaal wel mee zal vallen, en dat ik nu eindelijk mezelf eens op de eerste plaats moet zetten. En ik weet dat ze gelijk hebben, maar dat maakt het niet makkelijker ...

ik weet dat ik nummer zoveel ben die zegt dat je toch moet gaan, maar ik zeg het toch ook nog even.

Ik vind dat je voor jezelf moet kiezen, je leeft voor jezelf en het is wel zo lekker dat je ook gewoon met jezelf door een deur kunt. Vinden anderen daar wat van? dan hebben ze mooi pech, jij wilt met jezelf aan de slag om je beter te voelen en dat moet je lekker kunnen doen.

wat geeft een ander het recht om jou te remmen in je geluk? Ga ervoor en laat je niet tegenhouden, kies voor jezelf en voor je geluk!