ik heb een gevoel dat ik word gepest op school.
ik heb er geen ervaring mee want ik heb veel vrienden ben niet verlegen en heb altijd snel contacten kunnen leggen. nu ben ik dit jaar op een nieuwe school terecht gekomen. ik ben gewisseld van school vanwege de lange reistijd. we zijn nu ongeveer 4 weken bezig, en er werd meteen in de 2de week van alles gevraagd door 1 meisje over mijn kleren. zij durfde te beweren dat ik mijn pet nooit was, en altijd de zelfde broek aan heb. dit is niet zo want ik draag namelijk alleen maar licht gekleurde spijkerbroeken en heb er dus een paar van. mijn pet wordt ieder weekend gewassen. ze begon deze vragen op een hele aardige manier te stellen, of ik van spijkerbroeken houdt en zo. ja zeg ik. ik dacht dat ze een normaal gesprek wilde voeren, en aangezien dat ik nog bijna niemand kende in de klas vond ik dit wel prettig. maar nadat ik mijn antwoord gaf zei ze: ja ik zie het je hebt die spijker broek al 2 weken aan, en die pet dan? was je die wel eens? toen krimpte ik inelkaar. ik begon te stotteren en werd zenuwachtig. word je zenuwachtig? vroeg ze. gellukig ging toen de bel en konden we naar huis toe gaan.
als een jongen zoiets vroeg dan zou ik er fel tegenin zijn gegaan en was ik ook niet verlegen geweest. en het antwoord is simpel. tegenover jongens durf ik snel een grotere mond op te zetten en durf ik op een dreigende manier me op te stellen. ik wordt denk ik ook nooit getreiterd door jongens omdat ik daarmee sneller contacten leg.
maar bij een meisje weet ik gewoon niet wat ik moet doen. uit woede had ik haar wel willen slaan, maar meisjes slaan doe je als man niet. geloof me ik ben geen agressief mens maar ik weet niet wat ik ermee aan moet.
maar ik denk of weet zeker dat als zei alleen was samen met haar vriendin ( die gelukkig alleen maar dom zit te lachen ) en ze zei dit dat ik dan wel weer nergens voor terug zou deinzen en haar een flink te vertellen waar het op staat. maar dat meisje is nogal populair in de klas, ik heb wel al vrienden gemaakt daar maar die kennen haar gewoon ook heel goed, en zeggen er niets van omdat ze geen gezeik met haar willen ofzo en die denken dat ik dit zelf wel kan regelen omdat ik me meestal wel stoer opstel. en ik ga niet aan hun vragen waarom ze doet en dat ik dat heel erg vind omdat ik vind dat dit mijn imago schaad. en iedere keer als ik wat terug wil zeggen kan ik inneens de woorden niet meer vinden. ook begint mijn hart te bonzen, begin ik te zweten en krijg ik nare kriebels in mijn buik. ik denk niet dat de klas gauw partij gaat kiezen maar aangezien ik nieuw ben ben ik niet in een positie om een tegenaanval uit te voeren. allhoewel gisteren is me dat aardig gelukt.
ze stelde me weer de zelfde vraag van de spijker broek. waarop ik antwoorde: nee tuurlijk draag ik niet altijd de zelfde broek. heb je dan soms de zoveel van de zelfde broeken? ik zei ja maar bedoelde eigelijk dat ik veel spijker broeken heb. ze begon te lachen en zei: wie koopt er nu dezelfde spijkerbroeken? waarop ik niet meer reageerde. toen vroeg ze waar mijn pet was, ik had gel in mijn haren. waarop ik antwoorde: moet ik dan altijd een pet op doen? daar had ze niet echt iets op terug. toen zei ze niets meer. een paar minuten later begon ze over mijn pen dat die kapot was. ik zeg dat ik me niet druk maak over hoe mijn pen er uit ziet, als ie maar schrijft. toen vond ze me maar zielig, dat vond ik zelf niet. op een gegeven moment kreeg ik een pen zachtjes naar me toe gegooid. ik gooi die in haar tas en doe er niets meer op uit. ze zei die les niet meer tegen me gellukkig. tijdens deze woorden wisseling was ik zelf verzekerder maar voelde ik nog steeds mijn hart bonzen Etc. maar daarna gaf het me een gevoel van verdoening en ik was trots op me zelf. alleen vraag ik me af waarom ik het nu wel durfde en eerst niet.
vandaag echter kreeg ik een potlood naar mijn kop gesmeten. ze vroeg of ze die terug mocht, tot mijn grootste domste fout gaf ik haar die terug. ik kreeg weer dat vervelende gevoel van toen ze me de eerste keer van die dingen ging vragen en ik niets terug wist te zeggen ( eerste alinea ). ik had me die dag daarvoor ( van de alinea hierboven ) voorgenomen om niet meer te reageren doen op wat zij me vraagt of zegt, tenzij ik een goede tegenaanval kan leveren zoals gisteren. na dat ik het potlood had terug gegeven kreeg ik hem weer naar mijn kop gesmeten. dit keer liet ik hem liggen en zei zij ook niets meer. nu zaten ze wel met 6 meisjes te roddelen over me.
ik had echt een rotgevoel en nu 8 uur later nog steeds. daarom typ ik dit nu ook. waarom moet ze het mij nu zuur gaan maken op een nieuwe school waar ik bijna niemand ken. lekker makkelijk voor haar zeker.
waarom durfde ik gisteren wel tegen haar in te gaan en vandaag niet meer. ik dacht in de klas nog gooi dit potlood nog een keer en ik steek hem in je oog. doe ik natuurlijk niet maar ik zou hem wel keihard tegen haar kop terug gegooid kunnen hebben. maar ik durfde niet. bij mijn vrienden kan ik hier niet mee terecht want dat schaad mijn imago om door een meisje vernederd te worden als jongen. mijn vrienden zijn echte vrienden en zullen hierom niet gaan lachen of grapjes maken hoor, maar ik ben niet iemand die over zo'n dingen praat. waarschijnlijk omdat ik ze nog nooit heb mee gemaakt vind ik het daarom ook vreemd om dan inneens bij mijn vrienden gaan te vertellen hoe rot ik me voel. bij mijn ouders / Familie wil ik dit ook niet kwijt omdat ik dit nog nooit heb mee gemaakt.
ik heb zelf ook wel eens geplaagd ( dat is niet zo erg als pesten ) maar ging dan niet zo lang door en ging mensen ook niet vernederen dat ze er een rot gevoel aan over houden. gewoon 1 keer en dan is het af, zo dacht ik er altijd over. en ik kan en wil het niet opbrengen om mensen te pesten omdat ik mensen geen pijn wil doen, en zeker niet constant de zelfd en ook nog eens een slachtoffer dat zich niet / een beetje kan verweren, dat doet zij nu wel bij mij.
ik heb ook nog niet echt het gevoel dat ik het aan vrienden en of familie moet vertellen omdat ik vind dat ik zelf tot een oplossing moet komen. maar een beetje hulp van iemand op het forum kan ook geen kwaad. maar ik voel er niks voor om dat meisje's vervelende gedrag te blijven negeren. ik wil een keer haar in de zelfde positie als mij zetten. niet zo zeer omdat ik me zo verschrikkelijk voel dat ik niets anders meer kan doen, ik ben gelukkig niet zo heel erg gefrustreerd maar heb meer onbegrip. maar ik wil haar vervelende grijns van haar gezicht aftoveren en zorgen dat ze me nooit meer durft te vernederen. ik weet waar ze woont. ik heb er over gedacht om daar naar toe te gaan en haar eens flink de wacht aan te zetten. maar hier ben ik niet toe in staat.
ik schrijf dit niet echt omdat ik hulp of zo nodig heb maar omdat ik het ergens kwijt wil en ik hoop toch stiekem op een paar hulpzame tips. na het typen van dit voel ik me zowieso al veel opgeluchter.
sorry als ik typfouten heb gemaakt en van de hak op de tak spring, maar het is ook al erg laat en ik ben moe.
bij voorbaat dank!
Met vriendelijke Groet,
Captain Falcon.
