srry dat ik vraag om snelle reactie, maar ik kan het echt niet meer aan....... Ik zie het leven niet meer zitten op het moment. Ik wil mijn verhaal kwijt, en dat heb ik al eens geprobeerd op deze site maar dat hielp niet. Nu wil ik graag hulp hoe ik het aan mijn ouders kan vertellen.

Ik zit nu in een nieuwe klas, want ben vorig jaar door al het pesten ( wat overigens helemaal niemand weet ) blijven zitten. Het pesten is al weer begonnen en voel me eigenlijk alweer kut. Beetje geprobeerd vrienden te maken, maar doordat ik eigenlijk al mijn hele leven verraden ben is het gevoel van vertrouwen dat het ooit vrienden zouden kunnen worden helemaal weg. Ik ben een 14 jarige jongen en dat is voor nu even genoeg.

mijn vader is zwaar overspannen. Mijn moeder ook, eigenlijk al zo'n 7 jaar lang. Ze doet dingen zoals zichzelf branden, wat ik helaas weet... Ze heeft grote brandplekken op haar arm zitten. Dit deed en doet ze als ze zelfmoord wilt plegen. Dan gaat ze zichzelf verwonden. Ze kan ook helemaal niks meer hebben dus alles wat ik zeg kan fout worden opgevat. Als er iets is waar ik ongelukkig over ben, zoals het al 8 jaar lang pesten, dan verwijt ze het zichzelf en noemt ze zichzelf een slechte moeder, wat weer uitloopt op brandpartijen, politie aan de deur en ongelooflijk hevige ruzies.

Ik weet niet wat ik nu moet doen. Ik wil ook geen zelfmoord want dan doe ik mijn moeder zo'n verdriet aan. Ik weet zeker dat als ik zelfmoord zou plegen zij het ook zou doen.

iig, wat kan ik doen?

Hoi Boeiend,

Ik heb je verhaal gelezen en je vraagt om een snelle reactie, omdat je het niet meer ziet zitten.
Ten eerste zelfmoord plegen is echt geen oplossing. In jouw ogen misschien wel, omdat je dan van het pesten af bent, maar vooral voor je ouders zal het niet te bevatten zijn. Ik begrijp, dat je thuis ook je verhaal niet kwijt kan omdat allebei je ouders zwaar overspannen zijn en je moeder zichzelf verwondt. Ik weet niet of er in je direct omgeving mensen zijn, waar je een goede band mee hebt. Mensen waar je mee kunt praten, zoals een buurman/vrouw, broer/zus, oom/tante, opa/oma, een leraar etc. Mocht je niet zo iemand in je directe omgeving hebben, kun je misschien ook met je probleem bij je huisarts terecht. Ik denk dat niet alleen jij, maar ook je ouders dringend hulp nodig hebben. Soms zie je het echt niet meer zitten en denk je dat er geen weg meer uit de ellende is. Toch zijn er altijd mensen, ongeacht wie, die je graag willen helpen. Mensen moeten alleen wel weten dat er een probleem is. Vaak lijkt iets naar de buitenwereld heel normaal, terwijl het eigenlijk helemaal niet goed zit. Ik denk ook niet, dat je ouders momenteel in staat zijn om je te helpen, ze hebben zelf zo hard hulp nodig.

Het pesten doet zich vooral op school voor, begrijp ik. Is er iemand bij je op school waar je mee kunt praten ? Een leraar, vertrouwenspersoon, je mentor of wie dan ook ? We hadden hier onlangs iemand die ook erg gepest werd op school en toen naar (ik meen) de leraar is gegaan. Ze hebben haar in een andere klas geplaatst, waar ze niet meer gepest werd. Maak je probleem op school kenbaar, daar zal het namelijk ook aangepakt moeten worden. Je ouders kunnen in dit ook weinig doen, alleen maar gaan praten met iemand van school. Alleen de school zelf kan jou hierbij helpen.

Ik hoop dat je hiermee iets kunt. Heel veel succes en sterkte in ieder geval en weet dat je niet alleen bent

Boogschutter

Dat is dus een probleem. We hebben al hulp. VEEEEEEEL hulp. Ik heb adhd, en gebruik een hoge dosis concerta. Ik loop 1 keer in de maand bij een psygholoog en mijn moeder loopt 7 keer per week bij verschillende psychiaters en psgylogen. Mijn vader had eerst een anderen vrouw en had 2 kinderen. Haar vrouw had zelfmoord gepleegd. De kinderen waren ook niet goed. Mijn zus heeft borderline enz. en mijn broer heeft een reeks communucatiestoornissen. Wij zijn geen dom gezin ofzo. Mijn zus studeert rechten. Mijn broer ook., Ik zit op het vwo en mijn zusje ook en mijn broer + zus hebben beidde vwo afgemaakt. Mijn moeder was dus met mijn vader getrouwt en kreeg mij en mijn zusje. Mijn moeder werd de hele tijd zwaar oevrspannen en zo is het nu uiteindelijk geworden.

Het ergste vind ik nog wel dat mijn moeder waanideeen heeft. Een uur geleden wist ze zeker dat de duivel haar kwam halen en gilde ze en zag ze duivels. Een tijdje ademde ze niet meer, en toen was ze er weer en begon ze te gillen de ze weg moesten enz. Uiteindelijk heb ik het weer eens opgelost door koud water te gebruiken waardoor de duivels verdwenen. Ook zag ze jezus. We mochten haar niet aanraken omdat ze ons niet mee wou nemen naar de hemel. Je begrijpt nu wel hoe stressvol het er hier aan toe gaat. het is wel heel zwaar allemaaal.... Vooral omdat ik en mijn zusje + vader al jaren dingen zoals dit aanhoren, wat vooral voor mij als 14jarig kind, en nog wel zonder vrienden, niet echt rustgevend is. Zoals je begrijpt is het allemaal heel gecompliceert. Helaas worden wij altijd door rampen getroffen. zo'n 10 jaar geleden begon het en 8 jaar geleden ging het dankzij 1 man weer goed. Deze man overleed helaas en het ging weer bergafwaarts. Toen hadden we 6 jaar later een nieuw iemand die teves huisarts was en beste vriend. Na 2 jaar intensief behandelen ging het weer goed. Je raad het al. Deze overleed aan een zeer zeldzame ongeneeslijke spierziekte binnen een maand. alles ging weer slechter.

Zo gaat mijn leven door. Dag in dag uit. Ik weet dat het helemaal niet goed is om als kind van mijn leeftijd dit door te maken, maar het zij zo.
Ik hoop dat alles toch ooit nog eens goed komt.

Hoi Boeiend,

Je hebt in je jonge leventje al veel voor je kiezen gehad. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit heel zwaar is, vooral omdat de mensen uit je gezin op het moment allemaal niet in staat zijn om je te helpen omdat ze zelf problemen hebben.
Ik ben het eens met boogschutter, ik denk dat je het beste naar een leraar op school toe kunt gaan die je vertrouwt. Ik weet uit ervaring dat het helpt wanneer je weet dat er iemand is op school waar je naar toe kunt gaan als dat nodig is, waar je je verhaal kwijt kunt. Ik kan me voorstellen dat de stap om naar een leraar toe te gaan en je verhaal te vertellen groot en moeilijk is, maar ik weet zeker dat je het kunt, je hebt het immers ook hier op het forum kunnen vertellen en delen met andere mensen!
Probeer ook iets te vinden waar je energie van krijgt, iets dat je heel erg leuk vindt om te doen. Iets waar je je helemaal op kunt storten en even al het andere kunt vergeten.

Ik hoop dat je er iets aan hebt.

Groetjes Vogelvrij