Hallo,
Ik had net een heel verhaal af en toen klikte ik het per ongeluk weg...
Ik weet niet of hetgene dat ik nu meemaak pesten is, maar ik wil het heel graag kwijt.
Een paar feitjes: Ik ga elke dag alleen naar school (55 minuten heen en terug), ik heb geen vrienden (wel mensen die een beetje aardig zijn, maar mij vergeten als het nodig is), ik ben onzeker, goede mentoren zijn verleden tijd en praten met mijn ouders en/of broers vind ik moeilijk.
Ik zal het proberen uit te leggen. Ik heb vier jaar middelbare schoog achter de rug en die waren verre van gemakkelijk voor mij (niet wat cijfers betreft). Ik had veel ruzie met mensen waarvan ik dacht dat ze mijn vrienden waren en achter mijn rug om werd er geroddeld over mij. Ik werd uitgelachen, uitgescholden, vernederd en onzeker gemaakt. In het begin had ik een super mentor die mij echt overal probeerde te helpen waar hij kon, maar het ging maar door. Ik probeerde uit alle macht vrienden te krijgen. Ik bood mensen dingen aan, verklikte (tot mijn hele grote spijt) dingen om maar respect te krijgen. Uiteindelijk heeft alles averechts gewerkt. Zo af en toe vlogen er personen voorbij waar ik wat mee optrok, maar zij lieten mij gewoon links liggen op het moment dat ik begon te denken dat ze me wel mochten. Ze deden bot, negeerden me, werden kwaad of zetten hun ouders tegen mij op.
Voor de grote vakantie waren er wel wat mensen waar ik mee naar school fietste af en toe. Voor mij is het schooljaar weer begonnen nu en toen ik iemand vroeg of ik mee mocht fietsen zij deze nee, terwijl ik dacht dat ze me wel aardig vond.
Mijn nieuwe klas is verschrikkelijk. Er zitten mensen in die domme opmerkingen over mij maken en mij heel erg onzeker maken. Bovendien is het nu in het begin van elke nieuwe les een gevecht iemand te vinden naast wie ik kan zitten. Ik vermoed dat ik haast elke les alleen zal zitten, vooraan in de klas waardoor ik niet in de gaten heb wanneer er weer eens over mij gepraat wordt. Soms durf ik me in lessen nauwelijks te bewegen of voor me te kijken: bang om weer een opmerking naar mijn hoofd geslingerd te krijgen.
In de pauze zit ik bij een groep, dat wel, maar die groep is niets meer dan een groep van een stuk of 20 mensen die mij negeren. Ze accepteren mij, maar daar blijft het bij. Ik praat ook wel wat met ze, maar dat gaat over lessen enzo, niet iets dat me écht bezig houdt zoals de mensen die me uitschelden.
Ik zie nu ontzettend op tegen morgen, ook al is het pas de tweede dag van het nieuwe schooljaar.
Ik heb geen idee of dit pesten is.
