Mijn verhaal begint bij mijn jeugd,
vanaf mijn 12 gaat mama full time werken en papa is smiddags bij ons om ons te "verzorgen"
Ik groei op in een achterbuurt, Geweld was daar de orde van de dag, vechten en terug vechten, ik werd dan ook vaak geslagen, en geschopt waar ik opgroei als een klein jongetje, waren andere kinderen "normaal" ,ik spraak alsof ik al een volwassen was, kon goed dingen onder woorden brengen en sprak in no-time als een ouder iemand.
en niemand die mij corrigeerde, (zover ik me herrinner) mijn leven was één grote veldslag, ik was de hele dag bezig met zowel mentaal als fysiek aan het vechten met mijn buitenwereld, waarom begreep niemand mij?
Veel kinderen begrepen dit niet (en terecht) maar ik begreep het nog des te minder, waarom mochten ze mij niet? waarom vonden ze mij niet aardig? Waarom peste ze mij? Dit zijn een paar vragen die jij jezelf als kind dan afvraagt.
Mensen slaan je, maar je huilt, je wilt terug slaan, maar je kan niet terug slaan, je wilt die woede in jezelf niet laten gaan.
Mensen komen mensen gaan. maar je leeft de hele tijd onder die dreiging dat mensen je willen slaan.
Ik had wel vriendjes, maar ik had het gevoel alsof ik niet bij hun paste. Want ik begreep veel meer dingen voor mijn leeftijd dan andere deden.
Mijn vriendschappen waren dan ook wisselvallig, je kent het wel "er mag maar 1 iemand binnenkomen" en jah wie was de 2e, juist jah. dit kereltje
Zo creërde ik mijn eigen wereld, waar alles mooi lief en geweldig was, waar ik toch die jonge was die toch uitstraling en die "hot shot' was
Zo langzaam aan begon ik dus jongere vriendjes te krijgen, jongeren vriendinnetjes e.d. waardoor ik een leerachterstand opliep,
Ik liep de hele tijd maar keet te schoppen omdat niemand mij begreep, en ik begreep mijzelf ook niet? wat was er aan de hand
Ondertussen werd ik wel gepest op de bassischool, want ik had in mijn speeldrift, een beetje te realistisch doctortje gespeelt..:$
oeps, kan gebeuren.. papa was niet in de buurt! maar daar bleef het niet bij.... er gebeurde in no time meer, de expirimentele fase zeg maar, maar is 7 jaar nog net niet iets te jong om door te hebben waar je mee bezig bent? jah.. dat dacht ik dus ook!! WEL DUSToen kwam de verhuizing! Geweldig een nieuwe buurt, nieuwe mensen nieuwe vriendjes!! YEAH!!! ik had er zin in, ik was er trots op,
Ik kreeg van mama mijn eigen kamertje, mijn eigen tuintje.. net alsof ik mijn eigen huisje had!
Hier begonnen de problemen opnieuw... het hele verhaal van vriendjes en slaan ging weer diezelfde kant uit.. Ik ging naar de middelbare school en mijn pesters besloten samen met mij mee naar de middelbare school te gaan.
Hier aangekomen in mijn nieuwe buurt, begreep ik ook niet waarom de ouders van vriendjes mij niet mochten.. vriendjes mochten mij niet.. en ik begreep er niets van? ik praatte toch netjes, ik was een nette jongen
Hier begon ook de serieuze ruzie tussen mij en mijn zusje.. die nu ondertussen is gestaakt in een "koude oorlog"
Hierin begon ik vriendinnen van haar te versieren.. en keet te trappen tegenover haar. Dit leide tot ruzie in ons huishouden,
Na een aantal sessies bij het RIAGG werd de conclusie bij mijn zusje ADD en bij mijzelf ADHD gestelt
Maar ik zag ADHD als smoes voor mijn problemen.. en kom mijzelf daar achter verschuilen
Toender tijd kon ik mijzelf ook niet meer groothouden op de middelbare school, als ik geslagen werd, ging ik huilen.. als ik me bedreigt voelde ging ik huilen
Nou na dit kwam er een geweldadige periode met slechte vrienden.. mensen die mij wilde slaan, en dit liep allemaal aardig uit de hand... Maar buiten opstraat liep het niet alleen goed, hierbinnen ook niet.. ruzie met mijn ouders, ruzie met mijn zusje.. dus wat was er nou.. mijn ouders verloren de controle over hun pubers en we kregen de vrije gang... dit was dus duidelijke de gevaarlijkste zone van alles... de tent stond op zn kop.. ik kon alcohol stelen van mijn vader, ik kon meisjes mee naar boven nemen.. Ik had het geweldig hier! net een Hotel!
één keer lelijk doen en het was afgelopen met het gezeur.. ze hadden geen overmacht! (15 jaar)
Ik had schijt aan school en hing standaard na school buiten opstraat rond!, rokend en drinkend
na een aantal jaren door te klungelen, Kwam het meesterplan.. "ik ga buiten de stad studeren, geef mijzelf een andere naam, en het komt allemaal goed. Mooi niet dus" Zo creërde ik een dubbele persoon... 1tje die nergens om gaf, schijt aan alles had, en deed wat hij wilde.
En een ander die zo gevoelig was, dat alleen al zijn naam te noemen, uitmonde in aggressie, angst en paniek!
Toen mijn oma overleed, en nog een half jaar later een oude vriend.. voelde ik rond die tijd al niets meer van verdriet
Mijn gevoel was in een hokje weg gestopt! geen plek meer voor pesters en haters!
toen kreeg ik een baan , weer terug in mijn eigen dorp! iederene kende mij natuurlijk, maar noemde me toch bij mijn oude naam, bij wijze van pesterij of iets dergelijks.. ik was er niet meer vatbaar voor.. ik sloot mijn gevoel er vanaf.. totdat het te erg werd.. en ik een tipje van de sluier liet zien door te dreigen e.d. Uiteindelijk gebeurde er niets.. want na het werk was het weer lang leven de alcohol..
Na 5 jaar klungelen kwam ik thuis te zitten een baan in de horeca die was uitgroeide tot een burn out en met een alcoholverslaving en psoriasses met uiteindelijk ook een trauma, Dank je wel pesters denk je dan!!!
Mooi niet dus.. uiteindelijk valt de puzzel in elkaar, het leek allemaal zo raar, alsof ik in een filmwereld leefde.. ik dacht sinds eergister "dit kan niet"
Na een half jaar thuis gezeten te hebben, met accupunctuur voor mijn psoriasses, en zonder medicatie maar de wil om alles uit te zoeken, kwam ik tot de conclusie dat ik dingen gemist heb... dat ik dingen geleerd heb, en dat ik veel heel veel pijn heb gehad, maar ook veroorzaakt, Eerst gaf ik de alcohol de schuld.. "komt dat ik aan het afkicken ben" maar nu ik weer klaar ben om te gaan werken, mis ik dingen.. namelijk "gevoel" dat beschermende gevoel van mijn ouders als het kut gaat.. dat "onder de vleugels zijn"... Dit kwam in eerste instantie niet naar voren omdat ik teveel bezig met mijzelf was.. maar nu ik vertelde wat ik mee had gemaakt, reageerde mijn vader heel oppervlakkig.. en mijn moeder is volgens mij de schok nu nog niet te boven.
Toen ging ik mijn vader in de gate houden.. zijn reactie zijn manier van doen.. e.d en toen kwam ik er achter dat hij precies op mij leek toen ik nog dronk. mij verwijtend dat het allemaal mijn schuld was dat er hier in het huishouden alles is mis gelopen.. dit heb ik vanaf mijn 12e gehoort.. terwijl ik nu pas begin te beseffen dat het niet allemaal mijn schuld was, maar voor hem miss ook een gebrek aan inzicht!
Mijn vader is gelukkig niet geweldadig tegenover mij geweest.. maar wel emotioneel, heel erg onzeker over zichzelf enzo:) en dat zit me nu nog steeds heel erg dwars, maar ik dring niet tot hem door. Hij wist niet hoe hij mij moest benaderen
Via Enkele wegen bij Verschillende instanties.. kom ik toch thuis te zitten.. en toen werd mij pas echt duidelijk wat er aan de hand was...
een kind van 15 die zijn vader een fles wiskey cadeau geeft.. jezus nu achteraf schrik ik er gewoon van dat alcohol zo'n centrale rol in ons huishouden heeft gespeelt! IK heb mijzelf al die tijd een held op sokken voorgedaan hierthuis... om te zorgen dat er tenminste iemand een gevoel had dat het goed kwam.. maar daarin tegen heb ik buiten mijn eigen leven.. ook nog mijn zusjes jeugd verpest door "beschermend aggresief" te zijn... ik wilde haar eigenlijk beschermen maar deed het op een verkeerde manier.
Maar tot op de dag van vandaag begrijp ik waarom ik gepest ben,
nu zijn er nieuwe tijden, een nieuwe generatie een nieuw tijdperk!.. alles is digitaal en makkelijker te bespreken en er is betere voorzieningen van informatie! Waardoor ik nu eindelijk ook snap wat er met mij aan de hand is.. alleen voel ik mijzelf nu verdooft! En hoop na mijn volgende sessie accupunktuur er weer doorheen te kunnen slaanDus bij deze wilde ik even kwijt!
alles heeft een rede.. je bent dik, je bent dun, je bent groot je bent klein... Maar als je na al die tijd kwam ik er achter dat ik met rotzooi schoppen. met meisjes aan kloten e.d. naar iets opzoek was wat ik thuis niet had, niet voelde, Het gevoel dat mijn vader trots op mij zou zijn!!!
Maar uiteindelijk krijg ik toch weer van alles de schuld! Ik deed dit, ik deed dat Ik wilde alleen een vader om tegen op te kijken..
Want uiteindelijk wil je toch dat je vader trots op je is wat jij doet!.. en mijn vader was dat voor mijn gevoel niet
Hoevaak hij het ook tegen me zegt.. het lijkt een deur waar je opklopt maar niemand open doet!
En ik mag mijn vader echt heel graag.. ma zie nu het probleem!
Ik wil dan ook zeggen.. als je thuis dingen kunt bespreken! bespreek ze!!
Ik weet dat ik nog een hele hoop moet doorspreken..en dat dit pas een tipje van de ijsberg is!
Maar de start is er!
Zoals in Hitch werd gezegt
60% is lichaams taal
30% is houding
10% is wat je zegt
Ik begin dit eindelijk te begrijpen, gelukkig maar dat ik dit nu begrijp.....
Ik moest dit even kwijt