Hoi,

Ook ik moet even mijn verhaal kwijt.
Ik was in mijn kinderjaren verlegen en stil. Ik ben toen ook wel eens gepest, maar niet dagelijks ofzo. Op het voortgezet onderwijs wel. Ik herinner me daar niet zoveel van. Het was ook niet geweldadig ofzo, meer vernederend. Wat wel impact heeft gehad is het gevoel echt alleen op de wereld te zijn.
Ik herinner me de eerste schooldag nog, toen ik huilend thuis kwam. Mijn moeder had zoiets van "nou dat doen ze niet zomaar, dus je zal het wel uitgelokt hebben". Mijn vader zei alleen maar" hm, je had op judo moeten blijven".
Verder vonden zij dat ik oud genoeg moest zijn om het zelf maar op te lossen. Ik begon mij toen steeds meer af te zonderen en in mezelf te keren. Ik heb mijn ouders dat ook jarenlang kwalijk genomen. Na die school ging het langzaam beter, maar dat wantrouwen in anderen bleef.

Na school heb ik een paar jaar therapie gehad, waarbij mijn eerste psycholoog mij al niet erg serieus nam. Rationeel denken en " je kunt het leren door het te doen ", was zijn motto. Ja right.

Verder opleidingen gevolgd en gewerkt aan mijn zelfvertrouwen.

Ik kan alleen nog altijd geen aansluiting krijgen bij anderen. Ik heb ook altijd het idee dat ik niet word gerespecteerd danwel geaccepteerd. Op de werkvloer vertaald zich dat dan dat ik vaak iets voor een ander doe, help of iets dergelijks, maar dat ik die hulp niet terugontvang wanneer ik dat nodig heb.
Vreemd genoeg denk niet dat dat bewuste keuzes of kwade opzet is. Het is gewoon makkelijk om iets aan mij te vragen. Baas doet vrolijk mee overigens. Heb het er ook meerdere malen over gehad, maar verder dan praten komt het niet. Terwijl als een ander iets niet bevalt, dan boem, moet het anders.

Inmiddels dus ergens in de 30, niet getrouwd, geen vrienden en nee ook nooit een relatie gehad. Ga niet uit of op vakantie. En ik drink te veel, zeker na een rotdag.

Verenigingen en sportclubs enzovoorts kan allemaal wel, maar ik heb gewoon niet de overtuiging echt contact te leggen met anderen. Of ik nou een gesprek aanga of niet, ik heb niet het gevoel contact te leggen.

Laatst las ik iets over het syndroom van Asperger. Daar herkende ik wel veel in, hoewel ik niet overdreven nauwkeurig ben ofzo.

Al met al is er geen fysiek geweld tegen mij gebruikt of andere ergere dingen die ik hier gelezen heb.

Aan de andere kant hoef ik op deze manier ook geen 80 te worden.

Dat was het wel, bedankt voor je tijd. En enig advies is altijd welkom

Nibbit

Hallo Nibbit,

Van harte welkom op Pestforum.
Neem gerust een kijkje in de verschillende topics, die op PestForum te vinden zijn. Misschien vind je verhalen of tips waar jij je in kan vinden of waar jij wat aan hebt.

Ik denk als je aan mensen vraagt die gepest zijn of nog steeds gepest worden, dat ze allemaal wel dat gevoel herkennen "van alleen op de wereld te zijn." Voornamelijk als je geen vrienden en/of familie hebt die je steunen of waar je mee kan praten. Dan voel je je echt in de steek gelaten. Dat ouders hun kind niet serieus nemen bij pesten of zeggen dat het aan het kind zelf ligt komt helaas nog veel te veel voor. Toch zijn er hier ook mensen, die juist wel de steun van hun ouders hadden. Of ouders, die hier komen vragen om advies, die hun kind willen helpen.

Dat wantrouwen herkent ook bijna iedereen die gepest is. Omdat je jarenlang gepest bent, vertrouw je iemand niet snel meer. Je bent bang om jezelf "bloot" te geven. Alle informatie die je over jezelf geeft, kunnen zij (eventueel) weer gebruiken om jou te kwetsen. Tenminste, dat denk je. En dat hoeft helemaal niet zo te zijn, maar dat is het gevolg van jarenlang pesten.

Niet iedere psycholoog is even geschikt om een slachtoffer van pesten te begleiden. Iemand die het pesten uberhaupt al niet serieus neemt, zo zeker geen pestslachtoffer mogen begeleiden.

Je verhaal is heel herkenbaar. Ik denk, dat iedereen hier op PF wel enkele of meerdere punten uit jouw verhaal herkent. Er zijn hier ook een aantal mensen, die het pesten al verwerkt hebben en een heel gelukkig leven hebben. En er zijn hier mensen, die nog steeds midden in het proces zitten om alles te verwerken, maar die elke dag een stapje verder komen.

Ik denk, dat het belangrijk is dat jij je goed voelt over jezelf. Dat is de eerste stap in het verwerken van pesten. Als jij goed in je vel zit, straal je dat ook uit. Mensen zien dat aan je, hoe raar het misschien kan klinken. Je moet je zelfbeeld opschroeven, hoe je dat moet doen weet ik niet. Maar om te beginnen, het pesten lag niet aan jou. Je was het slachtoffer van een heel vervelend iemand. Dat je ouders je nooit geholpen hebben, zegt dat ze als ouder tekort geschoten zijn. Ze hadden je moeten helpen. En zoals je je nu voelt is het gevolg van het pesten. Pesten heeft al een gedeelte van je leven naar de knoppen geholpen, laat het ook niet de rest van je leven beheersen. Dat is zo ontzetten jammer. Je zou zo gelukkig kunnen zijn. Probeer daar voor te vechten, je leven weer in eigen hand krijgen.

Succes

Boogschutter

Hoi Nibbit,

Ik herken heel veel in je verhaal. Wat Boogschutter hierboven zegt klopt: het pesten was niet jouw schuld. Het heeft mij zelf heel veel jaren gekost om daar achter te komen. Mede ook door mensen die altijd zeiden dat het pesten wel door mijn eigen gedrag zou komen. Dat vind ik nog steeds heel erg, dat ze dat zeiden.

Het is laatste jaren steeds meer duidelijker geworden op scholen dat pesten niet iets onschuldigs is. Pesten kan veel in iemand kapot maken. Ook in de hulpverlening wordt dit steeds meer erkent. Want er zijn inderdaad ook nog hulpverleners die de ernst van pesten niet goed genoeg inzien, zoals jij hebt meegemaakt. En dat is jammer.
Maar er zijn ook hulpverleners die dat wel inzien. Gelukkig maar. Je moet ze alleen zien te vinden. En dat is niet altijd even makkelijk. Ik ken zelf een stichting die specifiek gericht is op de gevolgen van pesten. Als je hier meer over zou willen weten, stuur me dan maar een pb.

veel sterkte en ik hoop dat je hier veel steun zult vinden.

Ik herken mezelf ook in het verhaal wat hij schreef.