Ik vond dit op internet, hoe denken jullie hier over?

15 mei '07

DEN HAAG - Hulpverleners moeten zich niet verschuilen achter hun beroepsgeheim of privacywetgeving als het gaat om het melden van kindermishandeling.
Het College bescherming persoonsgegevens (CBP) wil dat minister André Rouvoet voor Jeugd en Gezin de beroepsgroep erop wijst dat ze het recht hebben mishandeling te melden.
Dat is de conclusie van een rondetafelgesprek dat het CBP hield met artsen, politie, jeugdzorg en onderwijs. De betrokkenen vinden dat hulpverleners die stuiten op kindermishandeling of risico's voor mishandeling zien, hun beroepsgeheim niet als excuus mogen gebruiken om hun mond te houden.
Terugdeinzen
Het college constateert dat hulpverleners er nogal eens voor terugdeinzen hun mond open te doen en dan al te snel een beroep doen op privacyregels. Maar artsen hebben juist ook de plicht patiënten de hulp te bieden die ze nodig hebben. Ook hebben ze het recht daarover te spreken.
Rouvoet zou dit nog eens op een rijtje moeten zetten in een handreiking voor alle professionals die met kinderen te maken hebben. De minister zei eind april in de Tweede Kamer dat hij niets voelt voor een meldplicht voor artsen bij de Advies- en Meldpunten Kindermishandeling. Volgens Rouvoet kan een meldplicht ertoe leiden dat ouders hun kinderen niet meer naar de dokter sturen.
(Bron: ANP)



Ik zelf ben het hier niet mee eens, want beroepsgeheim betekend toch de plicht om zijn mond te houden en niets te vertellen
Dus iemand die beroepsgeheim heeft MAG gewoon niet kindermishandeling melden
want dat heeft hij/zij zijn beroepsgeheim verbroken, en kan onslagen worden!!

hallo Dead girl,
dit is wel een erg nare situatie voor die hulpverleners.

ik zou zeggen dat er een speciale wet voor zou moeten komen.
dat als de man met zwijgplicht gelijk blijkt te hebben dat hij niet ontslagen word.
maar ook dat kinderen verplicht naar de arts moeten om het half jaar voor onderzoek, gebeurd dat niet dan komen er een paar mensen bij het gezin langs om de situatie tuis te bekijken.

dit is maar een idee, of dit mogenlijk of effectief is weet ik niet.
maar ik weet wel 1 ding, wat er nu gebeurd is ziek en verkeed.

@ Ronaldo
Nou ik vind dat het niet moet kunnen en dat als mensen met zwijgplicht iets doorgeven ontslagen moeten worden. Want waarom is er anders nog zwijgplicht. Iemand gaat juist daarheen om erover te kunnen praten en meestal is dat erg moeilijk voor die mensen. Die zitten er echt niet op te wachten totdat diegene met zwijgplicht het gaat melden. Diegene kan het er wel over hebben maar alleen maar actie ondernemen als iedereen het ermee eens is

nederlandse wetgeving is heel krom hierover,

je hebt beroepsgeheim, maar als je voor een rechtzaak bijvoorbeeld daar beroep op doet, dan kun je dus je baan verliezen.

ik vind het aan de ene kant logisch dat ze het wel zouden mogen, maar het maakt het in de meeste gevallen alleen maar erger

de patient verteld in vertrouwen iets aan de arts/huisarts, deze meld dit door aan een instantie als jeugdzorg, hiermee maakt ie dus 2 fouten, hij schaadt het vertrouwen van de patient en daarbij maakt ie het erger, want als de ouders geconfronteerd worden, krijgt het kind het te verduren omdattie z'n mond niet heeft kunnen dichthouden. Daarbij ontkennen ouders eigenlijk altijd dat ze wat fout doen. Maarja zodra de deuren sluiten gaan ze weer gewoon verder en wordt het vaak dus nog veel erger.

achja, we leven in holland zullen we maar zeggen...

kindermishandeling moet je direct aanpakken, als het kind t duidelijk en kenbaar maakt, moet je t weghalen bij de ouders, niet de ouders aanspreken of als iemand in de omgeving het in de gaten heeft, iemand er dagelijks laten survaieren om het te conteroleren en als die dat constateert het kind weghalen bij de ouders.
maarja, dat mag weer niet en dat is weer niet goed voor het kind en blablabla...

Painkiller, hoezo vind je het dan wel logisch aan de ene kant dat ze het wel mogen?
Wat betekend dan het woordje zwijgplicht nog als ze zich er niet aan zullen houden

wel ben ik het met je eens over hetgene dat je zegt dat het vertrouwen van de patient beschaad word als zoiets zou gebeuren eigenlijk achter de rug van de patient om.

ik vind t alleen logisch als het werkelijk werkt EN de patient toestemming verleent.
zelfs als de patient toestemming verleent bestaat er namelijk nog altijd beroepsgeheim.
Alleen als een hulpverlener (of dat nou me huisarts is, pietje puk, of een psycholoog) mij vraagd of hij de gegevens mag doorgeven aan derden dan bezorgt ie zichzelf toch een probleem. Tis me al te vaak overkomen dat t gewoon zonder vragen in de teamvergadering wordt meegenomen enzo.

Hulpverlening doet men altijd in vergaderingen enzo, vind ik dus niet kunnen, je patient/client zegt het in vertrouwen, dan hou je dat ook voor jezelf, klaar, uit, basta!

maar ik vind t niet logisch omdat t veelal het vertrouwen schaadt van de patient, en deze wordt er vaak niet mee geholpen maar krijgt t allemaal erger.

pff achterlijk land blijft t ook gewoon hier...

ik snap dat ze er iets aan willen doen, maar doe t dan goed, toch?

Je zegt doe het dan goed, maar dan word er evengoed actief ondernomen. Dus stel de patient vertelt iets in vertrouwen tegen een hulpverlener vind je het dan goed als die er met andere over praat en regelt dat de patient bijvoorbeeld zoals jezelf in je eerste bericht aan gaf, uit huis geplaatst word. Dit moet toch alleen maar mogen en kunnen als de patient dit zelf wil.

alleen als de patient wilt, dus toestemming verleent

en dan moet er ook gelijk goed werkgedaan worden, dus niet enkel ouders aanspreken waardoort kind vaak nog erger mishandeld gaat worden omdat die zijn of haar mondje voorbij heeft gepraat.

als de patient geen toestemming verleend vind ik niet dat men het door mag geven, helaas zal t blijven gebeuren, ookal zou t verboden worden. Veel mensen zijn gewoonweg niet te vertrouwen.

Als er iets is, vertrouw dan de goeie, niet iemand die een papiertje heeft ondertekend dattie beroepsgeheim zou hebben, daar houden ze zich toch niet aan. Zou me zelfs niks verbazen als er somigge zijn die saves in de kroeg met vrienden om de verhalen zitten te lachen.

nee, ik ben t er dus mee oneens, vertrouwen schaden mag niet legaal zijn. Daar doe je mensen mee pijn. En zo is bijvoorbeeld bij mij ook me vertrouwen in mensen weggevaagd. Die is wel teruggekomen doordat er mensen waren die ECHT hielpen.

ik vind het onzin dat het over kindermishandeling gaat, OK het is erg, maar dan zou ik eerder zeggen dat het zwijgplicht niet meer geld waneer het de nationale veiligheid in gevaar brenkt, een teroristische aanval bijvoorbeeld.

als ik tegen mijn advocaat toe lopen, mijn plannen om een vliegtuig ik weet niet waar in te vliegen, dan houd hij het gehijm,
maar als ik tegen mijn advocaat zeg dat ik mijn kind met de vuist geslagen heb, dan mag hij het wel zeggen.

erg scheef...

Kabinet: beroepsbeoefenaren mogen bij kindermishandeling beroepsgeheim doorbreken
Artikel, 8 december 2000

Beroepsbeoefenaren met een vertrouwensfunctie, zoals (huis)artsen, krijgen de bevoegdheid om gevallen van kindermishandeling te melden. Dat betekent dat ze zonder toestemming van betrokkenen een vermoeden van mishandeling kunnen melden bij justitie. Dat staat in het wetsontwerp over de Advies- en Meldpunten Kindermishandeling, waarmee het kabinet onlangs heeft ingestemd.

Het kabinet heeft zeer bewust niet gekozen voor een meldingsplicht. Dit zou er volgens staatssecretaris Vliegenthart toe kunnen leiden dat bij het minste of geringste vermoeden van kindermishandeling gemeld wordt. Ervaringen in het buitenland tonen ook aan dat een meldingsplicht veel valse meldingen oplevert, wat zeer pijnlijk is voor onschuldige ouders. Bovendien kan een meldingsplicht een drempel opwerpen voor mensen om naar een arts te gaan. 'De bevoegdheid tot melden met doorbreking van het beroepsgeheim, zal in de praktijk effectiever zijn', voorspelt Vliegenhart. 'De beroepsbeoefenaar zal de situatie zorgvuldig moeten wegen. Wanneer een situatie zodanig is dat het belang van het kind in gevaar komt, kan hij besluiten de geheimhoudingsplicht te doorbreken, waardoor vervolgens hulpverlening of verdergaande maatregelen ter beëindiging van de situatie van mishandeling mogelijk worden.'Het wetsvoorstel ligt bij de Raad van State en zal daarna nog door de Tweede Kamer worden behandeld. Vliegenthart hoopt niettemin dat de invoering van de wet in 2001 zal plaatsvinden.

Bovenstaande artikel is gepubliceerd in VWS Bulletin, nummer 11 van 8 december 2000.

Bron: Ministerie VWS

Als ik het bovenstaande zo lees, is het e.e.a. al doorgevoerd eind 2000 of ergens in 2001.
Ik vind, dat men in bepaalde gevallen het beroepsgeheim zou mogen doorbreken. Zeker als er sprake is van een levensbedreigende situatie. We hebben de laatste tijd in Nederland al genoeg voorbeelden gehad, van als de dienstverlening op haar gat blijft zitten en niets doet. Hiermee doel ik dus op probleemgezinnen, waar ouders uiteindelijk hun kinderen ombrengen en daarna zichzelf. Als er sprake is van zulke risicogevallen dient men zelfs in te grijpen. Beroepsgeheim is leuk, maar werkt net zoals de Nederlandse wetgeving. Een wet is nooit zwart of wit, daartussenin zit nog een groot grijs gebied waar hetgeen nu juist weer niet op van toepassing is.

Ik heb me er nog niet zo in verdiept, in deze topic (ga ik snel doen, nu niet ga zo slapen ).. Maar in het eerste opzich.. vind ik het geen slechte zaak.. aangezien mishandeling strafbaar is..
En er zo misschien meer adequaat in gegrepen kan worden.

Blijbkaar heb ik dit topic weten te missen blijkbaar...
Ik meen dat ik hierover pas nog gelezen heb in mijn krant (AD).

In eerste instantie had ik er een dubbel gevoel bij... straks durft een kind helemaal niet meer iets tegen de dokter te vertellen... maar ik begrijp dat de arts het ook moet melden als hij alleen al het gevoel heeft dat er sprake is van kindermishandeling.

Inmiddels geloof ik dat het een goed en sympathiek idee is. Hoe eerder kindermishandeling bij iemand stopt hoe beter. Verschuilen achter beroepsgeheim mag geen reden zijn waardoor een kind langer dan nodig in een verschrikkelijke situatie zit.

Wel is het een vereiste dat hulpverleners goed en zorgvuldig omgaan met de data die ze krijgen

Ik vind dat alleen hulpverleners onderling het hier over mogen hebben, zodat niet een bed-verpleegkundige of een consultatiebureau iemand de politie belt, en het kind bij ziekte maar niet meer naar het ziekenhuis gebracht wordt...

Ik ben het met Boogschutter eens, beroepsgeheim is leuk, en zeker moet het serieus worden genomen.
Maar het *lijkt mij* belangrijker dat het kind niet meer wordt mishandeld dan dat het kind zijn verhaal heeft kunnen doen en er niks mee word gedaan, maar het in ieder geval veilig is bij iemand (die er dus niks mee kan doen).

Toevallig studeer ik verloskunde en ook in mijn vak bestaat het beroepsgeheim. De de wetten betreffen dat ze alleen gelden wanneer de persoon in kwestie niet in levensgevaar is en als de persoon in kwestie niet schade pleegt aan een ander. Dit houdt in dat het bovengenoemde voorval wel schade aan derde toebrengen is en dus de artseneed en het beroepsgeheim verbroken mag worden en er een meldingsplicht bestaat. En gelukkig maar want ik het me als verloskundige nooit vergeven als ik kindermishandeling aan tref op mijn spreekuur, het niet meldt en dat ik een maand later hoor dat de kinderen dood zijn geslagen. Het idee dat ik er wat aan had kunnen doen, maar het door een beroepsgeheim niet gedaan heb, zou ik niet mee kunnen leven. Ik had het kunnen voorkomen.
Het beroepsgeheim bevat de volgende wet: de WGBO (wet geneeskundige behandelings overeenkomst)


WGBO:Het recht van de patiënt op bescherming van zijn privacy
De zorgverlener dient de privacy van de patiënt te beschermen en te bewaren. Alles moet vertrouwelijk worden behandeld. Medische handelingen mogen alleen uitgevoerd worden als niemand anders die kan waarnemen, tenzij de patiënt daarmee instemt. Het medisch dossier is alleen ter inzage aan de zorgverlener en degenen die betrokken zijn bij de behandeling. De zorgverlener mag geen enkele informatie aan derden verstrekken (inclusief directe familie), tenzij de patiënt daar uitdrukkelijk toestemming voor heeft gegeven of als de wet de zorgverlener daartoe verplicht, of als het informatie betreft ten behoeve van wetenschappelijk onderzoek, maar dan alleen onder strikte voorwaarden. Het beroepsgeheim vindt zijn grondslag in het recht van de patiënt op geheimhouding van zijn persoonlijke gegevens. Dit recht op bescherming van de privacy ligt besloten in artikel 10 van de Grondwet. Het overlijden van een patiënt betekent niet dat diens privacy niet meer beschermd hoeft te worden. Ook na de dood hebben derden geen recht op inzage in het dossier, tenzij de zorgverlener zeker weet dat de patiënt daar geen bezwaar tegen gehad zou hebben.

Ik denk dus dat het een goede zaak is! Kinderen komen als onschuldigen die nog niet voor zichzelf op kunnen komen op de eerste plek. Vele kinderen denken dat wat er thuis gebeurt normaal is en hun schuld omdat ze het gewend zijn en niet anders weten. Moeten wij ze als zorgverleners niet beschermen? Het is de tijd in hun leven waarin ze zichzelf vormen en waarin de meeste trauma's levenslange schade kunnen opleveren; denkend aan PTSS(post traumatische stress stoornis), borderline, DIS (dissociatieve Identiteit Stoornis) en een hoop andere persoonlijkheid en angstoornissen die in de jeugd ontstaan.

and she is back

Toch is het iets wat wat gevoeliger ligt. Zoals jij aangeeft in je quote, tenzij de wet daartoe verplicht. En in theorie is dat bij direct levensgevaar, in de praktijk komt dat er op neer dat er een gerechtelijk bevel / toestemming van een rechter voor nodig is.

Als is eea. aan het veranderen wat dat betreft (gelukkig).

ja maar er bestaat een meldpicht voor kindermishandeling, je bent verplicht het te melden. En dan heb je ook de HIV issue als voorbeeld. Iemand die HIV heeft is niet direct in levensgevaar. Toch ben je als arts verplicht de seksuelepartens van de persoon met HIV op de hoogte te stellen als diegene dat zelf niet doet en/of niet wil en dus je beroepsgeheim te breken. Dan is iemand ook niet in directe levensgevaar als je het mij vraagd, maar wel in potentiëel levensgevaar. Dat is met kindermishandeling toch ook het zelfde, plus dat kinderen volgens de wet handelsonbekwaam zijn tot 16 jaar

Als iemand bijvoorbeeld naar een dokter gaat om er over te praten is het in de meeste gevallen al moeilijk omdat het niet niks is wat er gebeurt. Maar wanneer je er ook nog eens niet meer op kunt vertrouwen of er iets gebeurt met de dingen die je zegt, zullen er ook mensen zijn die dan afhaken. Kinderen/jongeren die zeggen zelf niet gauw dat ze worden mishandeld en dat is dan voor namelijk uit angst en ook bang voor de consequenties. Maar wanneer het zo moeilijk word en ze iemand nodig hebben om gewoon je hart te luchten maar er nu niemand meer is wat dan? want naar de huisarts gaat niet meer ivm dat het beroepsgeheim niet meer geld.

en wat nou als een klein kind door een mishandeling zijn arm breekt ( ja ik noem maar wat) maar de ouders gaan er niet meer mee naar de dokter aangezien het dan gevolgen zou kunnen hebben voor de ouders omdat hun het kind mishandelen. De ouders gaan niet naar de dokter omdat de kans bestaat dat er stappen tegen hun ondernomen worden, wat moet dan met het kind? moet dat dan maat die gebroken arm scheef aan elkaar laten groeien??

En ja dat Acceptatie ben ik het wel mee eens, dat kinderen denken dat wat er gebeurt normaal is omdat ze niet anders gewend zijn. Maar daar zijn ook andere oplossingen voor, zoals met andere kinderen spelen zodat ze zien hoe het daar thuis is. Zoiets zou ook in een klas verteld kunnen worden wat en hoe over kindermishandeling, zodat een kind die mishandeld word het ook herkend en dan als nog zelf kan kiezen wat te doen door bijvoorbeeld naar een huisarts. Vind wel dat een huisarts mag vragen of er iets met de info gedaan mag worden dus of het gemeld mag worden van het kind, maar wanneer het kind dan Nee zegt dan is het ook nee, en mag er niets met die informatie gedaan worden.

dead_girl

en dan blijft de vraag is de kind oud genoeg om daarover te beslissen (dat nee ik wil niet dat je er wat aan doet gedeelte) en die komt er vaak over praten met een hulpverlener niet alleen om zijn hart te luchten maar daaronder zit een hulpvraag. Moeten de hulpverleners die negeren? Kinderen zullen namelijk altijd het liefste bij hun ouders willen blijven, zijn altijd bang voor consequenties bij ingrijpen.
Voorbeeld; ouders gaan scheiden en vragen aan kinderen of ze erover willen praten maar zeggen nee (ze willen geen last zijn) maar hopen stilletjes dat hun ouders daardoor heen prikken en als zij dat niet doen dan nemen ze het hun later kwalijk. (een echt gebeurd voorbeeld uit dr phil show).

en verplaats je nou eens in de schoenen van de hulpverlener, soms gaan die ouders zo ver dat ze (perongeluk) hun kind doodslaan. Wij moeten die kinderen toch beschermen! Zou jij het op je geweten willen hebben?

En het feit dat jij noemt dat ze niet meer naar de dokter gaat lijkt mij onzin. Vaak hebben mishandelende ouders zelf niet het idee dat ze mishandelen. Plus dat als een kind zijn arm breekt door mishandeling er niet gelijk gedacht wordt dat het kind mishandeld word. Dit is meestal als het vaker gebeurd. En de melding is alleen als er grondige redenen voor zijn, dus als je zeker weet dat het kind mishandeld word.
Moordenaars en dieven denken ook altijd dat ze niet gepakt worden en het feit dat er beveiligingscamera's en andere maatregelen getroffen zijn houdt hen niet tegen om de misdaad te plegen, ze denken altijd dat ze niet gepakt worden.

nou in dat laatste geval dat is er wel hoor, ken namelijk iemand waar dat zo was dat de ouders niet naar de dokter wilde en extra al het dokters bezoek tegen hielden van hun kind. Maar dat staat los van dit hele verhaal. Maar ik denk dat ouders die echt kinderen mishandelen dat hun het zelf echt wel weten hoor, maar gewoon doen alsof ze nergens vanaf willen weten.

Ik kan ook zeggen dat die hulpverlener zich eens in de schoenen van het kind moet plaatsen, de kans is dat het kind het geloof in hulp verliezen, het geloof in vertrouwen en het geloof in de mensheid. En soms helpt het al gedeeltelijk om te praten met het kind, het kind zelf laten vertellen, vragen stellen, en te vertellen wat er allemaal mogelijk is, maar de beslissing nog altijd bij het kind zelf te laten bij kinderen die kunnen spreken dus geen baby van 1 maand.