Hallo ik post dit bericht hier in de hoop wat advies te krijgen. Na het lezen van andere berichten ben ik trouwens blij dat mijn verhaal nog niet zo erg is, maar ik zit er wel mee.
Ik was nooit echt populair, en kreeg soms vervelende opmerkingen naar mijn hoofd. Dat kan me nu niets meer schelen, wat is gebeurd, is gebeurd. Ik realiseer me dat de mensen en kinderen die dat deden waarschijnlijk zelf heel onzeker waren.
Toen ik een jaar of 11, 12 was, heb ik ooit ruzie gehad met een meisje dat een aantal jaar ouder was dan ik. Het was maar een ruzie van 20 minuten of nog niet eens, daarna heb ik haar nooit meer gezien.
In de 2e klas van de middelbare school kwam ik echter bij haar zusje in de klas. Dat mens maakte altijd gemene opmerkingen tegen mij, zei dat ik weg moest gaan, kleineerde me. Ik werd er bang voor haar van. Het hele jaar door ging het zo. Gelukkig niet de hele tijd, maar ik wist nooit wanneer ik het kon verwachten. Ik heb het tegen niemand gezegd omdat ik dacht dat dat toch niet zou helpen. Ze deed trouwens niet alleen raar tegen mij, maar ook tegen andere mensen. Ze voelde zich heel wat. Nou was ik toen ook niet erg zeker van mezelf, als het me nu zou gebeuren dan zou ik haar er niet zomaar mee weg laten komen. In ieder geval, na de 2e ging zij naar een andere school en zag ik haar nooit meer.
Na een tijdje vergat ik het of dacht er gewoon niet meer aan. Ik zag haar nog wel een paar keer lopen want ze woont niet heel ver bij mij vandaan. Toen kreeg ik weer even dat angstgevoel in mijn maag, maar voor die ene keer in de paar jaar dat ik haar zie en er gebeurd verder niks, ze kijkt alleen erg gemeen.
Het probleem is nu, dat ik er opeens weer de hele tijd aan denk. Het gaat niet meer weg, terwijl hier geen aanleiding voor is. Ik haat haar nog steeds heel erg en vind het eigenlijk niet waard er aan te denken. Maar ik kan het niets aan doen. Bij andere mensen die gemeen tegen me waren kan het me dus niets meer schelen, ik sta erboven. Maar bij haar niet, ik ben bang dat ik haar tegenkom, durf ook niet meer naar de drogist te gaan waar zij werkt en dat ze daar werkt weet ik omdat ik haar er een keer zag (niet dat ik er vaak kwam trouwens). En denk vaak terug aan de tijd dat ze nog bij me in de klas zat.
Zelf wéét ik dat ik me er niks van moet aantrekken, dat het gebeurd is, dat ik er boven moet staan enzo, dat ik niet meer aan haar moet denken. Maar ik voel het niet. Ik dacht een keer hoe het zou zijn haar in elkaar te slaan, ik hoopte dat ze achter de ramen eindigd, maar ik wil gewoon niet meer aan haar denken.
Heeft iemand ideeën of tips, advies om dit op te lossen?