Hier is mijn leven in het kort, alleen de belangrijkste dingen..

Van de eerste jaren van mijn leven weet ik eigenlijk helemaal niets meer, pas als ik op de basisschool in groep 3 zit.
Daarvan heb ik enkele herinneringen, ook al zijn het geen fijne.
In groep 3 is het pesten begonnen, eerst gewoon wat flauwe geintjes, maar het werd steeds erger. Ze begonnen met slaan, trappen en knijpen.
In groep 4 ging het gelukkig weer wat beter, ik had toen een lieve juf, die altijd goed oplette. Maar Groep 5 was het ergste jaar geweest op de basis school.
Ik had een lerares die ook de pest aan mij had, en dus net zo hard mee pestte dan de kinderen uit mijn klas. Wanneer we moesten gymen moesten we altijd ongeveer 5 minuten naar de gymzaal lopen. Tijdens het gymen begonnen ze weer te schelden, en ik wilde het gewoon niet meer horen, dus ben toen naar de kleedkamers gerend. Toen de les was afgelopen, kwamen me klasgenoten daar ook heen. Ik wilde niet tegelijk met hun in een kleedlokaal zijn, dus heb ik op de gang gewacht, en dacht kleed me dadelijk wel om, als hun weg zijn. Toen bijna iedereen weg was, ging ik naar binnen en merkte dat mijn kleren was waren, een meisje dat altijd mee peste zei tegen mij dat de lerares die had. Dus ik daarheen en me kleren gaan vragen, ze zei: je krijg je kleren dadelijk op school pas terug, had je je net maar moeten omkleden. Toen we eindelijk op school waren, ging ik me kleren vragen, en ze zei dat ik me kleren alleen terug kreeg als ik me daar deed omkleden. Aangezien ik me kleren terug wilde omdat ik niet wilde dat mijn ouders te weten kregen dat ik me kleren niet meer had heb ik me daar voor de klas moeten omkleden. Ik was verdomme nog maar een kind :@, maar nu tien jaar later vervolgt het me nog. Die blik in de ogen van die lerares en de glimlach op de gezichten in de klas zal ik nooit vergeten. Dat was voor het eerst in mijn leven dat ik me zo vernederd voelde. Ik weet nog goed dat het die nacht zou gaan vriezen en dat ik midden in de nacht naar buiten ben geslopen om met alleen een pyjama aan op de blote voeten buiten te gaan staan. Ik hoopte dat ik zo ziek zou worden en niet meer naar school hoefde, maar de volgende ochtend moest ik van mijn ouders die nergens iets van wisten gewoon naar school

Toen ik eindelijk naar de middelbare school mocht was ik blij, maar ook bang.
Bang dat ik daar ook gepest zou worden, wilde niet meer iedere dag thuis komen met blauwe plekken. Was al vanaf groep 3 t/m groep 8 gepest en wilde dat nooit meer mee maken. Gelukkig ging het op de middelbare een stuk beter

Toen ik in 3de zat van de middelbare begonnen de problemen thuis. Mijn ouders kregen steeds vaker ruzie, en dat reageerde ze af op mij. Ik kreeg overal de schuld van, als me broertje iets deed, kreeg ik de schuld, want ik ben de oudste dus ik moet maar op hem letten. In het begin deden me ouders mij alleen maar uitschelden, maar na een tijdje gingen ze ook slaan.

Mijn moeder had mij weer eens geslagen, voor de zoveelste keer, ik was het zat, was mijn hele rot leven zat. Had een mes uit de keuken gehaald en ging voor me moeder staan. Ik zette het mes tegen mijn keel.. en het enigste dat me moeder zei was: doe het maar, dan zijn we van jou ook weer af. Het lukt op dat moment niet ik kon het niet
en me moeder zei: je kan ook nooit iets goed doen, waardeloos rot kind.
Op dat moment leek ik bevroren, ik kon niet denken, niet bewegen en niets zeggen. Maar later toen ik op bed lag en erover nadacht wist ik dat op dat moment mijn gevoel bevestigd was namelijk dat ik helemaal niets waard ben voor mijn ouders. Ja eigenlijk wist ik dat allang, maar ergens is er toch altijd dat kleine beetje hoop dat ervoor zorgt dat je blijft doorgaan. Maar op dat moment brak er iets in mij, mijn hoop was weg en mijn lang vermoedde gevoel was bevestigd.

Ik zit nu helemaal te trillen terwijl ik dit allemaal aan het schrijven ben.

Ik kreeg iedere dag wel te horen hoe waardeloos ik ben. En als je dat zo vaak hoor, dan ga je twijfelen of het klopt.. en uiteindelijk ga je het geloven. Ik ben het gaan geloven, vind haat mezelf, walg van mezelf

Telkens als me ouders me weer bont en blauw hadden geslagen. sterfde er telkens een deel van me af, totdat wat ik nu ben.. Ben leeg, heb geen hart meer..

Telkens te horen hoe waardeloos ik ben, en dat het enigste wat ik waard ben, is om onder de grond te liggen, opgegeten worden door beestjes. Ik ben het zo zat om te horen, ookal heb ik het al zovaak gehoord, het doet toch iedere keer weer pijn diep vanbinnen.

Ongeveer 4 a 5 jaar geleden las ik eens op een site over automutilatie, dat het helpt om de innerlijke pijn te verminderen. Ben dat dus gaan proberen, een 1 klein sneetje, maar dat werden er telkens meer en meer, en dieper en dieper. Eerst alleen een paar sneetjes op me arm, maar al snel waren me armen vol, en dus begon ik op mijn benen en buik.
Maar meestal bij pols, in de hoop dat het te diep was..
Toen het snijden niet meer genoeg was, ben ik op zocht gegaan naar andere manieren, en heb die ook gevonden. Maar die zal ik hier niet vertellen, wil niemand op ideeën brengen.

Mijn thuis situatie werd erger, me vader kwam steeds vaker dronken thuis, wanneer hij dronken was, was hij erg agressief. Dan sloeg hij me met stokken wakker, wanneer hij s'nachts thuis kwam. Hoe vaak het ook gebeurt, iedere keer doet zo'n pijn, het zal nooit wennen.
Het ging steeds slechter met mij, had al verschillende keren geprobeerd om een einde aan mijn leven te maken.

Op school ging het ook steeds slechter, werd eerst de vertrouwensleraar naar me toe gestuurd die moest met mij gaan praten, Maar iedereen op school wist dat hij niet te vertrouwen was, dus heb niet echt met hem gesproken. Een paar weken later wilde mijn mentor met me praten, heb haar wel een deel verteld. Zij stuurde me door naar een maatschappelijk werken, maar die duwde me alleen dieper in de grond ipv me te helpen.

Ik had geen vertrouwen meer in de mensen, en trok me steeds verder terug naar mijn eigen wereld. Probeerde zo weinig mogelijk contact te hebben met mensen, zodat ze mij ook niet konden kwetsen, dus eigenlijk deed ik het om mezelf te beschermen.

Ongeveer 3 jaar geleden ben ik begonnen met gedichten schrijven. Zodat ik me gevoel daarin kwijt kon, zodat ik mijn hart kon luchten. En in het begin helpte het, ik ging steeds minder snijden, telkens wanneer ik me rot voelde pakte ik nu in plaats van het mes, pakte ik pen en papier en begon me gevoel op te schrijven. En dat luchte ook, maar na een tijdje luchte het nog wel, maar minder als in het begin. Dus ging ik weer steeds meer snijden.

Ongeveer 2 jaar geleden overleed me oma, zij was een persoon bij wie altijd terecht kon, ze trooste me, en nam me in haar armen, knuffende mij. Dat is iets wat mijn ouders nog nooit hadden gedaan. Dus toen zij overleed, had ik niemand meer, voelde me leeg, voelde me alleen.

Iets wat me ook nog steeds dwars zit, is iets dat ongeveer 1,5 jaar geleden is gebeurt. Op school had ik een mondelinge engels overhoring, maar daarop moest ik twee uur op wachten. Dus de rest van de klas kon al naar huis behalve die jongen die nu ook nog mondelinge had. In die twee uur zat ik in het begin in het open leercentrum te leren, maar na een half uur kwam die jongen S naar me toe en zei dat hij geen zin meer had in leren. En vroeg of ik mee naar buiten ging. Ik had ook geen zin meer op te leren dus besloot op met hem mee te gaan. We liepen naar een parkje, maar hij wilde op een bankje zitten en daar was geen bank, dus loepen we naar het volgende parkje, daar was de bank bezet. Hij liep weer verder tot we uiteindelijk bij een parkje uitkwamen. Hij ging zich aan de kant op het bankje zitten en ik dan in de midden. Gewoon op een normale afstand want tot op dat moment vond ik hem nog een gewone normale en aardige jongen. Hij schoof dichterbij en kwam tegen me aan zitten. Ik vond dat hij te dicht op me zat, dus ik creëerde een beetje ruimte. Terwijl ik opschoof voelde ik hoe hij zijn hand om mijn schouders legde. Met zijn gezicht kwam hij alsmaar dichter bij. Hij zoende me in mijn nek en fluisterde in mijn oren dat hij vond dat ik lekker ruikte. Ik duwde zijn arm weg en schoof een stuk bij hem vandaan, maar weer kwam hij tegen me aan zitten en hield me vast. Hij kwam weer met zijn gezicht dichter bij, maar ik schoof weer van hem weg en zei dat ik het niet wilde. Eventjes deed hij niks en ging weer gewoon zitten, terwijl ik op het randje van de bank zat. Toch kwam hij weer dichterbij, zijn arm sloeg hij weer om me maar deze keer hield hij me stevig vast. Ik kon nu geen kant meer op. Hij kwam weer dichterbij en bleef me in mijn nek zoeken keer op keer en af en toe fluisterde hij me dingen in mijn oren, maar ik wilde het helemaal niet horen! Terwijl hij me met zijn linkerhand nog altijd stevig vast had begon hij me met zijn andere hang op plaatsen aan te raken waar hij niet aan hoort te komen. Dus ik zei: blijf van me af, laten we terug gaan naar school. Hij zei we hebben nog 15 minuten, het is toch leuk zo samen. Voordat hij me losliet hield hij met zijn handen mijn hoofd vast, Zijn vingers knepen in mijn wangen waardoor automatisch je mond wat open gaan en duwde zijn mond op de mijne. Iets wat hij al een aantal keren geprobeerd had, maar toen draaide ik mijn hoofd telkens weg, maar dat ging niet meer doordat hij me zo vast had. Ik was zo blij toen hij me na die 15 minuten eindelijk los liet. Toen me engels mondeling gehad, maar die heb ik helemaal verknald. Nu voel ik weer zijn handen op mijn lichaam en de plaatsen waar hij me zoende. Ik wil het niet weten en niet voelen! Wou dat ik die stukken uit mijn lichaam kon snijden

Wat het afgelopen jaar is gebeurd weet ik vrij weinig meer van, het lijkt alsof ik in een roes leef, alsof ik niet echt mee krijg wat gebeurt. Alles wat er gebeurt probeer ik weg te stoppen, ver weg, en te vergeten en tot mijn verbazing werkt dat ook nog goed.
Alleen wanneer ik flash back's heb, is het minder.. maar dan probeer ik het weet zo snel mogelijk weg te duwen.

Men zegt altijd "morgen dan komt het goed" en ""na regen komt zonneschijn". Maar daar geloof ik allang niet meer in, want er komt geen morgen, alleen vandaag word weer herbeleefd en na regen komt alleen nog maar veel meer regen. Dat zijn zinnen die men altijd zegt om andere hoop te blijven geven, maar na jaren vol hoop en wachten blijft toch dat hoop iets is waarvoor je niet teveel moet gaan leven want hopen ergens op is zinloos. Nog zoiets wat ik al zovaak te horen heb gekregen is de zin: "iedere ouder houd van zijn kind"
. Daar geloof ik ook niet meer in tenzij houden van is ervoor zorgen dat iemand niet meer verder wil. Is houden van iemand innerlijk kapot maken? Is houden van iemand blauwe plekken aanbrengen? En is het ook het aan brengen van kneuzingen? Is houden van iemand uitschelden? Is simpel gezegd houden van iemand verdriet aandoen?

Het enigste dat ik nog weet, is dat ik dit leven niet wil
mijn enigste wens die ik nog heb, is dood gaan.


liefs
dead_girl

Hallo dead_girl,

Ik heb je hele verhaal gelezen. Ik weet er alleen nu niet heel veel op te zeggen. Het is iig erg fout wat je vader/ouders doen/deden. En dat van die jongen ook.

Een ding wil ik je graag "mee geven", met het wegstoppen van alle gedachtes/gevoelens, vergeet je het niet. Hellaas, dan komt het terug op het moment je leven weer 100% stabiel is en er dus tijd voor hebt. Hellaas. Dus bedenk je goed wat je daar mee doet, indien je er zelf de controle over hebt!!

Ik hoop voor jou dat je deze dingen ooit achter je kan laten!!! Want ik denk dat dat belangrijk is!!

Groetjes,
Respiro..

Hoi Dead_girl

Die spreekwoorden over na regen komt zonneschijn zijn idd vaak wat overdreven. Een paar zijn er volgens mij wel gewoon waar: Wat er ook gebeurd, het wordt vanzelf morgen. En: Morgen is er weer een dag. Voor mij betekenen die dat je gewoon geen keuze soms hebt en gewoon door moet en zelf alleen kunt proberen de volgende dag beter te hebben.
Het zegt mij ook dat ik juist wel een keuze heb. Wat vandaag niet goed gegaan is, morgen krijg ik de kans om het anders te doen, om het beter te krijgen en om te vechten. Alles wat er gebeurt, daar heb ik een keuze vooraf aan gehad. Ik kan niet de daden van een ander veranderen, maar ik kan wel veranderen wat voor een invloed dat op mij heeft. En dat is soms niet leuk en makkelijk, maar soms wel de enige keus. En dan staat er wel voorop dat ik voor mezelf kies om het beter te krijgen. De ander heeft dan pech gehad.

Ik weet niet hoeveel mogelijkheden je in huis hebt om je rustig te houden en je ouders te ontlopen zodat je wat meer rust krijgt. Hoe meer ik van je lees hoe belangrijker ik het vind dat je probeert iets te verzinnen om weg te komen. Het voor jezelf rustig hebben is beter om goede plannen te maken.

Jij bent een goed persoon. Jij bent de persoon die in dit verhaal niks mis gedaan heeft. Jij bent te persoon die beter verdient. Jij bent de persoon die slachtoffer is. Jij bent de persoon die niet meer verder zou moeten leiden. Toch zit jij in de shit situatie (sorry voor het taalgebruik) Een einde aan hetgeen wat er aan de hand is, moet een einde betekenen van het gedrag van je ouders of een einde aan de relatie van jou met je ouders, maar mag NOOIT het einde van jou als mooi persoon betekenen.

Ik begreep uit je verhaal dat maatschappelijk werk niks voor je heeft kunnen doen en zelfs averechts heeft geholpen. Dat is gewoon het ergste wat iemand kan gebeuren! Buiten het maatschappelijk werk zijn er echter nog heel veel meer instanties die kunnen helpen. Buiten de 2 sites die ik al gevonden had, heb ik nu nog deze gevonden waar ook veel goede info op staat: http://www.huiselijkgeweld.nl/
Ik snap dat je bang bent voor ontdekking, maar als je binnenloopt bij het spreekuur van de huisharts en je legt uit hoe het komt dat je geen pasje hebt, dan wordt daar geen probleem van gemaakt. Ze zorgen er dan voor dat je ouders er niet achter komen. Zodra je daar gaat praten wordt je misschien niet onmiddellijk, maar wel snel geholpen.

Ik hoop echt, ik hoop echt echt echt, dat het je lukt om een stap naar hulp durft te zetten

Swalsky

Bedankt voor je reactie
Ik heb vrij weinig tot bijna geen mogelijkheden op rust en om me ouders te ontlopen. Ja ik heb dan wel een eigen kamer, maar er mag geen slot op de deur dus daar schiet ik vrij weinig mee op. Ze komen gewoon keer op keer gewoon binnen ook al zeg ik dat ik niet wil dat ze continu zomaar binnenkomen. Ze zeggen dat het hun huis is en zij bepalen wat ze wel en niet doen, dus als zijn binnen willen komen op mijn kamer dan doen ze dat. Als zij mijn kamer doorzoeken, net alsof ik gevangenen ben dat doen ze dat. en zo zijn er nog meer dingen die ze gewoon doen, waar ik niets tegen kan doen.
Om rust te krijgen zit ik meestal in het bos, niet dat het daar zo veilig is. Maar soms kan het zo rustig daar zijn. En geen ouders die je s'nachts wakker komen slaan. Vaak genoeg dat ik in het bos slaap enz, want wat moet ik anders? Ja hulp zoeken, maar verplaats je eens in mijn situatie en voel mijn angst die ik heb om hulp te zoeken. Angst voor de reactie van mijn ouders, want zal toch nooit helemaal van hun af zijn, ze zullen altijd nog wel een keertje opduiken en dan?? wat zal er dan gebeuren? Zullen ze me dan eindelijk dood slaan? En van mij mogen ze, dat is iets wat ik me al zolang wens, dat ze me gewoon dood slaan, dat dan eindelijk hun ogen geopend worden en zien wat ze al die jaren hebben gedaan. Nu lig ik zo vaak in een plas van me eigen bloed, bewegingloos te wachten tot de pijn wat afzakt, hopend dat ik dood zou bloeden.

Jij typte dit stukje:
"Jij bent een goed persoon. Jij bent de persoon die in dit verhaal niks mis gedaan heeft. Jij bent te persoon die beter verdient. Jij bent de persoon die slachtoffer is. Jij bent de persoon die niet meer verder zou moeten leiden."
Ik wou dat ik het met je eens kon zijn, maar helaas kan ik dat niet. Als ik niets zou misdaan hebben waarom moeten ze dan telkens mij hebben en niet iemand anders? En ik zou ook niets beters verdienen want anders zou ik dit niet meemaken. Ik ben gewoon waardeloos en kan helemaal niets goed doen, het ligt allemaal aan mij. Het is allemaal mijn schuld!
Dat is trouwens nog een reden om niets tegen me ouders te doen want het is mijn schuld en niet de schuld van hun. Als ik niet zo waardeloos was geweest, zouden ze me vast met meer respect behandelen.

En hulp zoeken.. tja dat kan ik gewoon nu nog niet, daar ben ik niet sterk genoeg (meer) voor. (W)

dead_girl

Lieve Dead_Girl,

Ik heb je verhaal gelezen en je hebt echt al een heleboel meegemaakt en helaas geen leuke dingen. Ik zeg wel eens, dat het lijkt alsof sommige mensen altijd alles tegenzit. Ik ken zo iemand in mijn directe omgeving. Zij heeft vanaf het moment, dat ze geboren werd altijd pech gehad en ook verschrikkelijke dingen meegemaakt. Sommige dingen kun je als mens zijnde niet voorkomen, maar je kunt wel altijd proberen om zo iemand op zo'n goed mogelijke manier te helpen en te steunen. Als kind zijnde horen je ouders er gewoon altijd voor je te zijn, van je te houden en je te beschermen. Tenminste, dat zegt iedereen. Nu weet je zelf wel, dat dat niet altijd het geval is. En je bent daar echt niet de enige in. Er zijn hier meer mensen op PF, die zowel lichamelijk als geestelijk door een of beide ouders zijn mishandeld.
Als ik jouw verhaal lees, krijg ik het gevoel dat er heel veel mis is bij jullie thuis. Niet met jou, maar met je ouders. Je ouders gedragen zich niet zoals ouders zich behoren te gedragen, dat blijkt uit het overmatige alcoholgebruik en het mishandelen. Dit is absoluut niet jouw schuld of de schuld van je broertjes, maar ligt echt bij je ouders. Jullie zijn als kinderen slachtoffer van deze situatie en jouw ouders zijn degene die echt hulp nodig hebben. Ik denk, net zoals Swalsky al meerdere keren heeft geopperd, dat het beter is dat je thuis weggaat. Zowel voor jou, als voor je ouders. Jij moet uit die situatie weg omdat je er anders echt aan kapot gaat. En je ouders moeten gewoon hulp krijgen, ook vanwege je broertjes. Zij krijgen een verkeerd voorbeeld en groeien nu dus op met het idee dat het als ouder normaal is om je kinderen te mishandelen. De kans is heel groot, dat zij later hetzelfde gaan doen bij hun eigen kinderen. Je moet een einde aan deze situatie maken en dat kan alleen maar door thuis weg te gaan. Ik weet dat dat verschrikkelijk moeilijk is, echt waar. Ik heb 7 jaar geleden in dezelfde situatie gezeten en vond het vreselijk moeilijk. Ik had wel een hulpverleenster, via mijn huisarts. Ik ben naar mijn huisarts geweest, heb met hem gepraat en hij heeft mij echt goed geholpen. Mijn vriend is uiteindelijk degene geweest die mij over de streep heeft getrokken en heeft gezegd, dat ik daar weg moest en dat er altijd wel een plaats is waar je naartoe kunt. Dat is ook zo. Jij hebt een paar waardeloze ervaringen met hulpverleners, maar er zijn ook echt mensen die er alles aan zullen doen om je te helpen. De enige die wat aan deze situatie kan doen ben jij. Jij zal de eerste stap moeten zetten. Door contact met een hulpverlener te zoeken, door naar je huisarts te gaan of door met je vriend te praten. Jij ziet het niet meer zitten en gelooft dat het allemaal niet helpt. Geef het nog een kans en probeer het gewoon nog een keer. Wat heb je nou te verliezen ? Helemaal niks! Erger als dit kan het namelijk niet worden. Je moet voor jezelf op een rijtje zetten wat je belangrijk vindt, wat je wil. Een plan opstellen. Zoals Swalsky al zei. Zorg dat je wat geld hebt, je identiteitskaart/paspoort, schone kleren etc. Een adres waar je eventueel ook terecht kunt is het blijf-van-mijnlijfhuis. Hier krijg onderdak, voeding en helpt men je verder. Je hoeft niet bang te zijn, dat je ouders je vinden want de adressen van deze huizen zijn strikt geheim.
http://home.wanadoo.nl/vaatwastabletje/htm...lijfhuizen.html
Op bovenstaande websites kun je de telefoonnummers vinden van de blijf-van-mijnlijfhuizen. Er is er vast ook wel een bij jouw in de buurt. Zij kunnen je echt verder helpen.

Heel veel succes en geluk met alles. Probeer het nog een keer, je bent het aan jezelf verplicht, want je kan echt wegkomen uit deze rotsituatie en een leuker en beter leven krijgen. Je bent niet de eerste die dit heeft meegemaakt en niet de enige. En ook deze mensen hebben nu een leuk leven kunnen opbouwen, na alle ellende.

Kom op meid, probeer het nog een keer.

Boogschutter

zwaar verhaal, en dat is voor mij een reden om te reageren (en ik reageer tegenwoordig niet meer zo snel op een verhaal)

het eerste wat ik je wil zeggen is dat je je goed moet beseffen at je nog veel geluk hebt gehad met die jongen, het had veel erger kunnen aflopen als je je niet zou durven verzetten.

Dit geet mij een indicatie, je bent een sterk persoon. Je hebt veel meegemaakt, anderen hebben veel aan je kapot gemaakt. Ook heb je jezelf voor een deel kapot gemaakt, omdat automutillatie geen oplossing is, het maakt het alleen nog maar erger (ookal lijkt het van niet)

Ik snap ook niet dat mensen websites maken over die dingen om mensen bewust of onbewust ertoe aan te sporen (net zoals dat er soortgelijke sites zijn over anorexia e.d.)

Je ouders is iets moeilijks. Als het echt niet meer gaat (en dat punt is volgens mij allang bereikt) kun je een beroep doen op begeleid wonen omdat je uit je thuissituatie weg wilt. Wanneer je hiervoor zeer sterke redenen hebt (mishandeling e.d.) hoeven je ouders geen toestemming te geven om te gaan. Ben je ouder dan 18 kun je zowiezo zonder toestemming voor begeleid wonen je aanmelden. Dit kan altijd even duren, maar je bent dan wel in 1 keer van je ouders af, dan heb je een eigen kamer, en een huis met een paar anderen. Vooral het woordje RUST komt dan eens duidelijk bij je over wat het nu werkelijk inhoud.

Hulp zoeken is geen optie, zeker niet met die vervelende ervaring die je had met maatschappelijk werk, het vertrouwen gaat dan weg.
Ik begrijp trouwens ook waarom je dat nummer concrete angel van martina mcbride mooi vind.

Ik zou ga op zoek naar iets of iemand die bekend is in het alternatieve circuit, geen psycholoog,geen maatschappelijk werk, en vooral geen astrotv of iets dergelijks. Zoek iemand waar jij goed mee overweg kunt, persoonlijk, die spiritueel begaaft is, iemand die jij kunt vertrouwen en die je ook niet zomaar vanalles zal voorkouwen wa niet waar is (zoals astro tv dus) Ga ook nooit uit van wat diegene zegt is waar. Daarbij weet ik niet of je dit soort dingen wel wat vind, of je erin geloofd dus. Dit moet je zelf maar bekijken, ik kan niet zien waar jij wat aan hebt, ik kan je alleen maar bieden wat ik zou doen.

Belangrijk is dat je jezelf terug gaat leren kennen, jij bent in mijn ogen zo erg beschadigd dat je niet goed meer weet van wie ben ik nou. Je ziet jezelf als een nietsnut omdat je ouders dat altijd zeiden/zeggen. Ik kan je met zekerheid zeggen, jij bent zeker geen nietsnut. Je ouders hebben ruzie met elkaar, dat is zwaar klote, maar ze betrekken jou en je broertje er zeer sterk in, dat is verkeerd van hun, op dat gebied zijn zij dus een nietsnut. Kinderen gaan in mijn ogen altijd voor, en worden niet meegenomen in ruzies, klaar.

je propt je gedachtes en ervaringen weg, dat is iets heel stoms, zoals Respiro ook al aangaf, komt dit gegarandeerd terug.
Je schrijft gedichten, probeer dit ens meer te doen, ook kleine onbenullige dingen. Maak een dagverslag of dagboek voor jezelf van wat is er allemaal gebeurt. Je kunt zo van de fouten van anderen en ook die van jezelf inzien en daardoor ervan leren.

de kans dat je terug gaat vallen als je alles opkropt is heel erg groot, dus probeer dat opkroppen de vermijden.

mocht je nog vragen hebben of persoonlijk wilt praten (ik ga hier namelijk niet alles neerzetten, dat doe jijzelf ook niet, en dat is begrijpelijk) kun je me een mailtje/pm sturen, en er zullen vast wel meer mensen zijn die daarvoor open staan.

Bedankt voor jullie reactie's.. en sorry voor mijn wat late reactie. Afgelopen dagen ging het niet zo best en dan kom ik ook meestal niet veel op internet omdat ik dat toch niet kan reageren op wat er allemaal staan. Heb dan te weinig concentratie om iets te lezen.
Heb me vandaag 2 uur verlof genomen van het werken en lig nu op bed met de laptop zodat ik even rustig weer wat kan bij lezen overal en erop kan reageren. Want ben nu toch alleen thuis..

@ Boogschutter
Je zegt dat het de schuld van mijn ouders is, maar dat kan ik niet meer geloven. Waarom doen ze het dan MIJ aan als het niet mijn schuld is.
Ik ben al kapot door alles, dus ik vraag me zo vaak af wat heeft het dan nog voor zin om er iets tegen te doen en om weg te gaan. Zo vaak dat ik op de rand balanceer tussen leven en dood. Ik wil niet dat me broertjes zo later ook gaan worden, maar daar is het al telaat voor. Ik ben thuis diegene die ongewild is, maar mijn broertjes die doen ze niets. Ja die belonen ze zelfs als ze mij hebben uitgescholden of hebben geslagen.
En ik kan niet met mijn vriend gaan praten, ik wil hem niet kwijt raken. En hulp zoeken om nogmaals de grond in geboord te worden? ik heb geen vertrouwen meer in hulpverlener. Je zegt wat heb je nog te verliezen, nou er is nog één ding dat ik kan verliezen en dat is mijn leven!! en ik weet niet of ik dat wel wil risceren

@ Painkiller
Ja ik weet dat ik geluk heb gehad met die jongen, maar ik weet ook hier het is om niet dat geluk te hebben. Weet wat "un jongen" dan doet.. helaas. Naja genoeg daar maar over..
Automultilatie is in het begin een oplossing, alles lijkt beter te gaan, de innerlijke pijn even niet te hoeven voelen. Even gewoon nergens aan denken. En na een tijdje worden het er meer en meer en steeds dieper. En dan is er die opluchting ook nog.. maar dan is er meer de hoop zal het te diep zijn? En daarna ga je beseffen dat het een verslaving is en alle ellende komt weer terug. Het automultileren helpt niet meer, het maakt alleen maar meer kapot, maar je kan er niet meer mee ophouden. Ik ben aan het proberen te stoppen, en soms dan lukt het me maanden om niets te doen, maar daardoor krop je alleen maar alles op en dan komt er een moment waarop het teveel word.. en dan is het automultileren ook veel en veel meer dan dat je normaal zou doen als je het iedere dag wel deed, en soms zelfs wel meerderen keren op een dag. Het is ook een soort van opluchting om het te doen. Maar steeds weer als je het gedaan hebt voel je je erna rot om weer die lelijke littekens te zien en alles zien te verbergen.

Het nummer en ook de clip van concrete angel vind ik inderdaad wel mooi, het raakt me. Het weerspiegelt ook een deel van mij. En zo'n mooie maar ook droevige herkenbare tekst.. Dat nummer wat jij had gezegt van Oomph is trouwens ook best een mooi rakend nummer.

En ja ik geloof wel in het spirituele, maar het is zo moeilijk om iemand te vinden die echt spiritueel begaaft is en niet zoals jezelf al aan geeft die astro tv dingen. De meeste als je praat met spirituele begaafde mensen vertellen je: ja jij moet vertellen wat er is, want wij mogen het niet zeggen. Dan keert de positieve energie in negatieve. En ja dan heb ik al geen vertrouwen meer in die persoon. Want als ik diegene alles voorkauw dan hoef je niet spiritueel begaaft te zijn om daar op te reageren. Snap je?

Je zei dat ik zo beschadigd ben dat ik niet goed meer weet wie ik nou ben. En nee dat weet ik inderdaad niet. Dat heb ik me al zo vaak afgevraag van wie ben ik nou, ben ik wel iemand. En ik besef ook wel dat het door me ouders komt dat ik me zo waardeloos voel, maar toch kan ik er niets aan veranderen dat ik me zo voel. Ik ben het gaan geloven en ben mezelf gaan haten. Ergens heel diep in me is er wel iets die het ongelijk geeft, die zegt dat ik niet waardeloos ben.. maar dat is zo klein tegen over de rest.. dat het lijkt alsof `de hoop` op de ongelijkheid er soms helemaal niet meer is

Ook weet ik dat wanneer ik alles weg stop het toch terug komt, en dat heb ik ook al vaak genoeg mee gemaakt. Maar ik weet gewoon geen andere weg meer om er mee om te gaan. Het is mijn soort van staande blijven tussen dit alles. Door het weg te stoppen, denk ik er niet aan en zo kan ik me enigszins nog een beetje rechtop houden. En wanneer het terug komt.. probeer ik het weer zo snel als mogelijk ver weg te duwen. Ja ik weet het is niet de oplossing.. maar wat moet ik dan doen


Liefs
deadgirl

Iedere keer als ik een berichtje van je lees vraag ik me af of er nog dingen zijn die je wel leuk of mooi vind. Ik weet dat je een slimme meid bent. Je schrijft heel goed. Je denk overal goed over na. Je weegt alles goed af. Je bent gevoelig.

Is er iets wat je nu op de been houdt, waardoor je zegt: hiervoor wil ik doorgaan, hierdoor kan ik iets voor iemand anders betekenen. Je bent een dubbel leven aan het draaien. Een leven naar de buitenwereld waar je alles mooi laat lijken en je zelfs een vriend hebt en een leven thuis waar alle ellende zich voort doet die je maar kunt verzinnen. En je gaat maar door, en je houdt maar vol. Ik vind het knap.

Er zijn echt heel wat jaren in mijn leven geweest dat ik liever niet in de spiegel keek. Toch kijk je in de spiegel. En iedere keer als ik dan keek vroeg ik me af waarom het nog perse nog morgen moest worden, dan kwam er geen antwoord, maar dan wist ik dat het ooit zou ophouden als ik maar zou volhouden. En dan overdag voor de buitenwereld mooi weer spelen en doen alsof er niks aan de hand is. Het zijn jaren die ik me liever niet herinner. De overgang van die 'donkere jaren' naar nu heeft ongeveer 5 jaar geduurd en daarna nog zeker 6 jaar therapie. Het begin van de verandering begon toen ik in een andere omgeving kwam te wonen. Genoeg over mij!



Ik zou je graag een tip willen geven waardoor je het gevoel hebt, hiermee ben ik geholpen. Echter: iedere tip, advies, of idee is waardeloos als je niet durft aan te gaan. Niets zal veranderen als je niet besluit om iets te gaan ondernemen. Niemand kan je helpen als je daadwerkelijk naar iemand toegaat en zal zeggen: ik wil hulp. Niemand op dit forum kan dat voor jou doen. Wij kunnen je bestoken met adviezen, tips en ideeën, maar we kunnen het niet voor jou doen. Ik hoop werkelijk dat je ze allemaal nog eens naleest en i.p.v. te zeggen waarom je ze niet kunt aangaan eens voor jezelf zeggen welke je wel kunt doen. Misschien een lijstje welke je het makkelijkste lijkt en welke het moeilijkste. En dan uiteindelijk het besluit nemen om de bovenste te gaan doen. Hoe groot de angst er ook voor is of hoe onmogelijk het ook lijkt.

Ik hoop met al mijn positieve energie die ik voor je probeer erin te steken dat het je lukt om ergens te beginnen. Ik hoop het echt.

Swalsky

@ Swalsky

bedankt voor je reactie
Om eerlijk te zijn.. zijn er geen dingen meer die ik leuk of mooi vind. Nergens kan ik nog echt van genieten.
Je zegt je bent gevoelig.. maar dat is meestal geen pretje om gevoelig te zijn.. soms te gevoelig voor dingen, wat me alleen maar kapot maakt.

Wat me op de been houdt.. goeie vraag. Ik denk dat het toch nog me opa is waarvoor ik nog verder ga. Maar wanneer dat hij zal sterven, weet ik niet of ik dan ook nog wel verder kan gaan. Naar de buiten wereld een masker op met een glimlach en doen alsof het goed met me gaat. Met zo in mogelijk mensen in contact komen, zodat er niemand door het masker heen kan kijken. En me vriend.. tja gewoon doen wat hij wil, het hem naar zijn zin maken. Gewoon het spel mee spelen.
Ik leef met de dag, iedere morgen probeer ik weer volle goeie moed op te staan, zodat ik de dag kan door komen. Iedere avond ben ik blij als ik het weer gered heb en doods moe in bed val. Om de volgende ochtend weer overnieuw op te staan en het allemaal weer van voren kan beleven. Weer een dag zoals altijd. Elke dag is hetzelfde. Elke dag moeten vechten om de avond te halen, ookal lukt dat me niet altijd.. Soms dat gaat het gewoon niet, sta dan helemaal te trillen op mijn benen, en stort ik in elkaar. Maar daaruit moet ik me dan weer groot houden en doen alsof er niets is en het niemand laten merken, zorgen dat ik zo snel mogelijk thuis kom en op me kamer ben en in bed kan vallen om alles te vergeten.
En ook elke avond is er dan weer de hoop dat het nooit meer morgen zal worden, maar toch is het nu al 19 jaar lang elke dag weer daar geweest. En soms is het enigste dat ik gewoon wil een weekje slapen en volgende week pas weer wakker worden, beseffen dat het allemaal maar een nachtmerrie was geweest en dan verder leven alsof er nooit iets is geweest en alles anders zou zijn.

De wil om iets te ondernemen die is er wel, maar de angst die daar tegenover staat is vele malen groter. Zowiezo als ik ergens hulp ga zoeken wil ik niet alleen gaan, wil er niet helemaal alleen voor staan. maar zonder vrienden gaat dat zo moeilijk
Dus dan speel ik maar het spel verder door niemand wat te laten merken want zo val ik niemand lastig en zo kwets ik niemand, behalve mezelf. En waarschijnlijk ben ik niet eens beter waard dan dit :'(

waarom ik dit er hier nu bij zet weet ik eigenlijk niet zo goed, maar wilde het toch ff kwijt

Volgend jaar dan ga ik waarschijnlijk het huis uit, tenminste de kans is in ieder geval erg groot. De meeste die dat horen enz zullen wel zeggen dat het goed zal zijn om hier thuis was te zijn en dat weet ik ook wel. Maar de plek waar ik dan terecht kom is ook niet veel goeds. Ik weet niet of ik daar wel zo blij mee ben. Ik heb het gevoel dat ik de keuze heb tussen de mishandeling thuis of het iedere dag laten gebruiken en misbruiken door me vriend. Aan de ene kant wil ik hier graag weg, dus zou het 't proberen waard zijn om bij me vriend te gaan wonen. En ja het zou fijn zijn als hij een gewone vriend zou zijn zoals de meeste in een relatie. Maar bij hem gaat het echter alleen maar om één ding... Telkens als ik daar bij hem ben is er maar een ding dat hij wil. En ook als ik niet wil en nee zegt, doet hij toch wat hij wil.

Iemand zei me laatst dat ik dan van de regen in de drup terecht kom..
Ik denk dat diegene enigszin ook wel gelijk heeft, want ik ga hier weg vanwege het ene probleem en kom daar juist meer in aanraking met het andere. Ik zit over dit onderwerp al een hele tijd na te denken, maar denk dan toch dat samenwonen de beste oplossing zal zijn. Dan heb ik tenminste geen last meer van mijn thuissituatie. En bij me vriend, tja gewoon een knuff af en toe kan zo ontzettend goed doen. Van me vriend krijg ik nog een klein beetje liefde en dat is wat ik thuis nooit heb mogen voelen. Aahg begin weer te trillen.. maarja Ik moet datgene wat hij altijd wil er maar voor over hebben voor dat kleine beetje liefde, want het is meer dan dat ik ooit heb gekregen.

liefs
dead_girl

Hoi Dead_Girl,

De persoon waarmee je gesproken hebt, heeft gelijk.
Deze persoon kent jou, je vriend, en je thuissituatie om dit zo te kunnen beoordelen. Deze persoon klinkt meer als een vriend dan de persoon die jij als je vriend beschouwd. Ik weet niet waar je deze persoon van kent, maar het klinkt alsof je hem/haar vaker spreekt. Is het niet mogelijk dat je actie onderneemt met deze persoon zodat je niet in de regen en niet in de drup bent, maar onder een veilig afdak komt van bijvoorbeeld een blijf van mijn lijf huis?

De enige manier, volgens mij, om uit je leven echt te verbeteren is door de mensen die je nu kent achter te laten en een nieuwe start te maken. In een blijf van mijn lijf huis kun je zo'n nieuwe start maken. Daar zit de hulp die je echt kan helpen. De eerste stap moet je zelf doen. De rest komt daarna vanzelf.

Ik hoop dat je zelf die eerste stap vlug gaat zetten. Help jezelf en zet die stap.

Swalsky

Deze persoon die kent mijn situatie gedeeltelijk, maar hij kent verder me ouders of vriend niet. Heb diegene ook pas 2 keer in het echt gesproken, een keer un jaar geleden en andere keer paar maanden geleden. Dus echt veel contact heb ik niet met die persoon, wel spreek ik diegene één keer in de maand op msn, dus veel is het niet.

ik hoop dat m'n reactie gepast is want op dit gebied heb ik geen te hoge dunk van mezelf.

Ik vind dat men zijn toekomst een beetje met optimisme moet plannen
.
Eens naar een ander opkijken en van jezelf denken wat een ander kan kan ik ook.

Je een doel voor ogen stellen en alles op een goed overwogen manier doen om uw doel te bereiken.

Probeer ook een onderscheid te maken tussen hen die het goed menen en anderen die je verder in de put proberen te krijgen

Geloof in Uzelf en bouw terug het vertrouwen in jezelf op.

Geloof me,eens mens is in staat een deel van zijn toekomst te bepalen.

Plan een goede en mooie toekomst en laat het verleden achter je verdwijnen.

Bij het uitvoeren van het plan zul je ook minder tijd hebben om nog aan de negatieve dingen te denken.

Denk vooruit met het gepaste optimisme,mij heeft het geholpen en het help me nog steeds

Ceurrrix, ik vind dit eigenlijk een erg goed antwoord. Uiteindelijk waarschijnlijk het beste dat er tot nu toe gegeven is. Onthoud wel dat DeadGirl op dit moment in een erg moeilijke situatie zit, en dat ze daar eerst uitmoet eer ze zich een doel voor ogen kan stellen. Een blijf van m'n lijf huis is dan een goed idee. Een spiritueel begaafde moet je überhaupt niet vertrouwen. Die geven je een korte roes van blijdschap, maar dat is niet permanent, en dat lost net als het snijden je problemen niet op. Zorg naar Concrete oplossingen. Zorg dat je uit huis kan. Zorg dat je naar een andere school kan. Stel je positief in, en stel jezelf een doel voor ogen. Dat helpt. Echt.

Het nadeel van mijn antwoord is,dat het een raad is ,die toepasselijk is,voor de meeste mensen wiens geschiedenis ik op dit forum lees.
Waardoor ik dan ook snel aan het einde van mijn raadgeverslatijn ben.
Het is ook een raad die ik geef aan mensen die door andere oorzaken dan gepest worden in een depressie komen.

Een begeleiding door mensen met de juiste ingestelheid is volgens mij het meest geschikte hulpmiddel.
Daarom kan "Een blijf van m'n lijf huis",nu al een doel op zich zijn ,dat eerst moet gepland en bereikt moet worden door TS.
En de start zou moeten zijn van de doelen die ze wil bereiken.

@ dead_girl

Ik wens U veel sterkte ,optimisme en zelfvertrouwen toe,
waardoor de negatieve invloeden in uw leven zullen verdwijnen.

ceurrrix

Bedankt voor jullie reactie's

gelukkig zit in mometeel niet meer zo diep in een depressie, als je me afgelopen jaar hadden gevraagd toen zat ik er nog diep in. Maar probeer nu beetje bij beetje eruit te klimmen. En ja soms dan zak ik nog wel eens terug, maar ik weet ook dat het met vallen en met opstaan moet.
Thuis is ook geen situatie waar het iedere dag ofzo gebeurt. Het gebeurt met periodes.. De ene periode is het vrijwel rustig en gebeurt en niets of maar enkele keren.. en de andere periode ja dan kan het zijn dat het iedere dag wel raak is.

@ Sigfrid
Ik geloof wel in mensen met spirituele gaves,
ja oke niet in die wat je op tv ziet zoals astro tv ofzo enz, maar ik geloof wel dat er mensen zijn die het wel echt kunnen.
Ik weet trouwens wel zeker dat die er zijn

@ Ceurrix
bedankt voor je reactie, ja ik zal zeker proberen om positief vooruit te denken. En dat is ook waar ik aan werk, maar zoals ik hierboven al vermeld had gaat dat met vallen en opstaan. Maar ik kom der wel hoor


liefs
dead_girl

En dan is er nog iets zoals "de kip en het ei" ,
gebeurt er wat omdat ik iets doe, of doe ik iets omdat er wat gebeurt is ?

Ik hoop,al weet ik dat ik negatieve reacties mag verwachten maar ieders mening respecteer,er niet verkeerd mee doe te verwijzen naar,:
http://video.google.nl/videoplay?docid=-75...APIfcjAKOp_XvCQ

nl.ondertitel,: http://www.opensubtitles.com/en/search/sub...t/idmovie-21464

en

http://video.google.nl/videosearch?q=The+s...=3&start=20

dat ik nog maar een jaartje ken ,en waarin ik zaken herken die ik in het verleden heb ondervonden.

En aanraad eens te bekijken en er over na te denken.

Het spijtige met deze film is,dat er al direct een hoop mensen zijn die begonnen zijn er op allerlei manieren geld uit kloppen.

Een goede raad,laat je niet verleiden er geld aan te besteden door dure sessies of andere geldklopperijen.
Er zijn genoeg kosteloze raadgevingen over dit onderwerp op het internet te vinden.

ik weet niet wat ik moet zeggen iedereen schrijft hele verhalen ik kan dat gewoon niet een ding weet ik zeker je leven heeft wel zin jij bent niet fout dat zijn zij!!
ik weet niet of het helpt maar toch...

Eventjes een korte update van de laatste weken, hoe me leventje toch wel gedeeltelijk veranderd is.
Van mijn "ex"vriend die me alleen maar voor een ding gebruikte, ben ik eindelijk af. Nouja helemaal ervan af ben ik nog niet, want hij blijft me nog altijd lastig vallen met smsjes enz, dat hij me terug wil. Maar ook vaak nog dreigingen dat hij zichzelf wat aan zal doen enz. Niet echt fijn om die dingen te moeten lezen en vooral ook omdat het in het begin wel moeilijk was om een keuze te moeten maken tussen iemand waar ik al langer dan 2 jaar een relatie mee had of iemand die ik pas net een paar weken kende. Maar ik ben blij dat ik de goede keuze gemaakt heb en dus voor het laatste heb gekozen.

Heb nu dus een nieuwe vriend, waar het wel leuk mee is. Zoals sommige al weten is diegene iemand van het forum hier Hij is gewoon lief aardig en begripvol enz en vooral dat laatste is wel fijn. En gelukkig woont hij ook nog eens dichtbij me zodat ik heb al vaak heb kunnen zien. Hij heeft nu dus wel voor een positieve draai gegeven aan het leven. Door hem is er weer een reden om voor te blijven vechten.

liefs
dead_girl

en ik dacht altijd dat ik geen vriendin kon krijgen.
Gevoelens kwamen van beide kanten en niet alleen van mijn kant, dat vond ik vreemd in het begin.
Gelukkig heeft dead_girl me laten merken dat niet alles negatief is in het leven, en dat er ook leuke dingen zijn, en dat ik niet alleen maar afgewezen zou worden.

gelukkig is ze ook niet dead, maar alive. We kennen mekaar nog maar kort, maar die kracht die ik in haar zie, de mooie momenten die we hebben en alles wat we al samen gedaan hebben, doen me veel goed.

En nu je zelfs publiekelijk een goed woordje over me durft te doen, dat doet me deugd. Eindelijk iemand die ECHT positief doet.

En ja, soms heb je moeilijke momenten, maar ik weet dat je de kracht hebt om door te zetten en je verleden te verwerken. En net zoals jij, zet ik door!

Ik ben blij dat je mijn vriendin bent. Dinsdag 3 weekjes, en hopelijk komen er nog meer dan 1.000.000 weken achteraan