Ik weet niet precies waarom ik dit hier post, maar ik wil hier graag een stukje (hoop dat ie niet te lang word) schrijven over vroeger en nu.
Oké, daar gaat ie dan; eerst over nu. Ik denk dat, dat slim is.
Het begint in eind november 2006 (de laatste week van die maand ofzo), ik ging terug naar huis na een school dag, met de trein. Ik had die dag weer bij mijn klas in de pauze gezeten. Ik vond het best wel goed van mezelf dat ik erbij ging zitten. Dit gebeurde pas sinds een week, ongeveer. Nadat ik samen met mijn ambulant begeleider een klassenvoorlichting had gegeven over mijn handicap. (heb door zuurstoftekort bij mijn geboren spasticiteit in mijn beide benen en armen, even voor de duidelijkheid
) Tijdens die voorlichting kwam ook het punt contact aan de orde, beetje subtiel gebracht. Het lukte mij niet om op mijn klas af te stappen. Ik vond het eng en wist niet hoe ik mij moest gedragen. Was bang dat het niet uit zou maken of ik er bij zou zijn of niet. Toen daar over gesproken werd zei een jongen vanuit achter in de klas; "wij zitten altijd in de aula en daar mag iedereen bij komen zitten hoor". Nu wist ik da ik er bij mocht zitten, en dat ben ik dus vanaf die dag erna gaan doen. Dat ging ook elke keer steeds beter om er naar toe te stappen. Die dag had ik ook weer gekletst met een van de andere meisjes uit mijn klas. Na de les was de dag afgelopen, ik pakte mijn spullen in en ging met de lift naar beneden. Ik liep naar de trein. Ik ging beneden in de trein zitten. Ik dacht na over mijn dag, en specifiek over de pauze. Ik was erg blij dat het mij was gelukt om op mijn klas af te stappen in de pauze. Nu hoefde ik niet meer elke keer in de gang te zitten met mijn boterham en flesje water. Ik dacht ook nog aan de voorlichting, niet welke vorige week had plaats gevonden. En aan hem maar dan drie jaar geleden.
Toen ik uitkwam bij deze gedachte, richten ik mij op het liedje wat via mijn oordopjes mijn gehoor in ging. Ik wilde daar niet aan denken. Nu was het leuk op school en kon ik bij mijn klas zijn. Het gebeurde de laatste twee weken wel waker dat gedachtes over mijn brugklas periode kwamen op duiken. Dat was niet leuk, maar ook nog niet vervelend.
De muziek die mijn trommelvliezen doet trillen haalt deze gedachte uit mijn hoofd en laat mij er van genieten. Ik luisterde naar de tonen en klanken totdat ik bijna bij mijn station was, het station dichtst bij mijn huis. Ik liep alvast het trappetje op en ging klaar staan om de trein uit te stappen. De trein rijd nog, hij zal nog ongeveer drie minuten door rijden voordat hij tot stilstand komt en de deuren zich zullen openen.
Ik stond bij de deur, naast mij komt een jongen staan, hij moest hier ook uitstappen. Ik richt mijn blik op de jongen en keek weer terug naar buiten. Er schiet een snelle herkenning en herinnering door mijn hoofd. Ik wist het niet zeker dus ik keek snel maar erg voorzichtig nogmaals. Ik schrik, ik gaf een heftige schrikreactie. Ik zag het echt goed. Ik keek niet voor een derde keer naar de jongen. Ik stond verstijft, kneep mijn kiezen heel hard op elkaar. Alsof ze als twee vlakke oppervlaktes tegen elkaar werden geperst. Het werd op een bepaalde manier erg druk in mijn hoofd en voelde me op een manier die niet fijn was. De deuren gingen open en ik kon naar buiten, mijn hart bonsden gigantisch snel en ademhalen deed zeer. Ik probeerde zo snel mogelijk verstijft naar huis te lopen, het werd er niet minder door. Ik realiseerde me dat de jongen die ik zojuist in de trein was tegen gekomen bij mij in de klas zat. De eerste klas van de middelbare-school.
Dit stuk heb ik een tijdje geleden gewoon in Word uit getypt maar omdat ie zo duidelijk is plak ik hem hier tussen, type nu gewoon weer verder.
De uren erna bleef ik er maar aan denken dat ik die jongen tegen kwam. Ik voelde me er erg naar door, en het was een soort van gigantische chaos in mijn hoofd. Ik bleef er maar aan denken, en dacht ook aan die brugklastijd zelf, die 2 jaar. Herinnerde me continu dingen die ik me niet wilde herinneren. De uren werden dagen, en de dagen werden weken. Na ongeveer 3 a 5 dagen vormde het zich zo dat ik beelden uit mijn brugklas-periode voor me zag/(zie), bijna continu. En vaak (nu is dat al een tijd veel minder) ging ik "starend" mijn dagen door. Ik was overal lichamelijk, maar met mijn hoofd was ik alleen maar bezig met die beelden. Alsof ik een soort van "weg" was. Beetje vreemd misschien zo, maar anders valt het niet uit te leggen. Ik deed eigenlijk alles automatisch, schoolwerk, beneden zijn, met iemand zijn. Het ging automatisch, mijn lach ging "op", en ik was "blij". Maar in mijn hoofd bleef continu de wervelstorm van beelden en herinneringen rond gieren.
Na ongeveer drie weken zo doorgebracht te hebben, zat ik in een oude agenda te bladeren, en toen zag ik een datum dat ik voor controle (1x per jaar) was bij mijn revalidatie-arts geweest, en dat was al een jaar geleden. En toen herinnerde ik me opeens dat zij mij had aangeboden dat als ik dat wilde ik met de psychologe uit hun team kon praten. Dat was gewoon een vast iets wat ze bekend moest maken. Ik dacht dat moet ik dan maar doen, want ik merkte op een of andere manier dat het mij alleen zou gaan lukken. Ik liet mijn moeder via een smoesje een nieuwe afspraak maken en half januari '07 kon ik terecht. Ondertussen bleef alles door mijn hoofd spelen en kon ik soms de bomen niet meer zien door het bos. In die tussen tijd had ik mijn ouders er ook oppervlakkig over ingelicht, zodat ze enigszins op de hoogte waren.
Half januari bij me reva-arts geweest en ze zou me laten in roosteren bij hun psychologe (ik noem haar hierin even "P.", voor de makkelijkheid). Begin maart kreeg ik een telefoontje of ik die week erop kon. Die week erop er naar toe geweest, en volgens mij "klikte" het best wel snel. Dat ik haar aardig vond, en dingen tegen haar durfde te vertellen.
Half maart '07, en nu zitten we in mei '08, tja best wel lang ja, maar kom nog steeds elke week bij haar. Gelukkig hebben we wel al best een aantal stappen gezet, zal er zo wat voorbeelden voor geven. Maar er zijn hebben nog geen grote stappen plaats gevonden in de richting dat het beter gaat met me. Heb nog heel vaak mijn beelden (dagelijks) en een bepaald gevoel wat als het waren opgesloten zit, en ik regelmatig erg sterk (kan) voelen. Topic - Verwoording van mijn gevoel. Een gevoel alsof het niet uitmaakt dat ik besta, eigenlijk gewoon niet besta, en er van mij verwacht woord dat ik het zelf oplos, maar het niet kan en wel wil, en eigenlijk alleen mezelf heb. (even kort).
Ik dacht heel lang dat ik me aanstelde, want ik werd toch niet elke dag in elkaar geslagen of uitgescholden vroeger, maar het geen wat er bij mij gebeurde was niets. Geen enkele interactie tussen mij en mijn klasgenoten. Ik dacht dat ik me aanstelde. Gelukkig weet ik nu dat ik dat niet doe. Volgens "P.", is wat er bij mij is gebeurd nog erger dan elke dag in elkaar geslagen of uitgescholden, omdat er dan nog wel contact is, wel negatief, maar wel contact. (dit bedoel ik niet negatief tegen de mensen die dat hebben meegemaakt) Omdat mensen er opgemaakt zijn om in contact te leven, niet om zo geïsoleerd te leven. Maar bij mij was er geen contact, niets. Dus langzaamaan is het gelukt om mij te laten inzien dat ik me niet aanstelde, en dat het dus eigenlijk allemaal niet meeviel. En het niet zo gek is dat ik er nu zo'n last van heb. Aangezien ik het vroeger zo ver had weggestopt dat ik het bestaan er niet vanaf wist.(komt later meer duidelijkheid over)
Maar ondertussen bleven/blijven mijn beelden bestaan en mijn gevoel actief vanbinnen. De ene week ging/gaat het er ietsje rustiger aan toe dan de andere. Maar er is eigenlijk geen moment geweest in die tijd dat het echt goed ging. Door mijn beelden en mijn gevoel, lukt het vaak niet om mij te concentreren op school of op wat dan ook. En af en toe maar wel geregeld kost het me er s'avonds veel moeite om in slaap te komen. En zo zijn er nog een aantal dingen die ik kan opnoemen.
Eind '07 kwam P. met het idee om EMDR te gaan proberen. Dit heb ik eind januari en begin februari ongeveer 6 keer gekregen. Alleen dit had echter geen effect op mij. En aangezien je snel effect moet merken, werkt dit dus niet bij mij. Daar weer mee gestopt. En weer alleen elke week naar P.. (daar stopte ik overigens niet mee tijdens me EMDR). Ondertussen waren wij er achter gekomen dat we denken dat ik mijn gevoel moet "uiten" om het met een mooi woord te benoemen, wil het overgaan. Omdat ik mijn gevoel altijd zo ver heb weggestopt dat ie er nu gewoon heel moeilijk uitkomt. En hadden we ook een manier gevonden hoe we dat mogelijk konden bereiken. Waarmee we eigenlijk nog steeds mee bezig zijn, en volgens mij met hele kleine stapjes dichter bij het moment komt dat mijn gevoel er uit komt. Naast gewoon mijn gesprekken met P., ga ik waarschijnlijk (is nog niet zeker) ook nog een andere therapie volgen/proberen, namelijk haptotherapie. (als iemand dat wilt weten, kan ik jullie up to date houden, of dat door gaat of niet) Maar daar hoor ik heel snel iets over, als het goed is. Ik denk ik kan beter alles proberen wat er te proberen valt, want straks loop ik een oplossing mis. En ik wil super graag dat dit over gaat. Dat ik er geen last meer van heb, van wat er toen is gebeurd. Of in ieder geval minder. Zeker niet zo zoals het nu is, dat het mijn dagelijks leven en denken beheerst. Wat het nu wel doet.
Ik denk dat ik genoeg over nu heb verteld, en het is wel heel lang. Ik zal proberen in zo weinig mogelijk zinnen proberen te beschrijven wat er toen is gebeurd.
Doordat ik door mijn handicap 3 jaar op een speciaal onderwijs school gezeten heb, vonden ze het beter voor mij dat ik op de middelbare school begon in een LWOO-klas. Omdat deze kleiner zijn, en dan is de overstap toch ietsje kleiner. Maar qua niveau had ik gewoon regulieronderwijs kunnen volgen. In de LWOOklas kregen les in het laagste van het laagste. Ik hoefde nooit te leren voor een toets, het was gewoon te makkelijk. Na een half jaar mocht ik over op een hoger niveau. En het jaar erna naar een reguleren klas.
Begin van het school jaar had weinig contact, soms probeerde ik wat, maar het had weinig effect. Ik dacht "ze moeten even wennen aan iemand met een handicap in hun klas". Maar dit dacht ik in november nog steeds. Eigenlijk sloop het er al heel snel in, dat niemand op mij wachten bij bv gym; "omdat we al laat waren". En ik toch iets langzamer ben. Het alleen zijn sloop er ongemerkt heel snel in. In de eerste weken probeerde ik een beetje contact te maken, met hallo of wat dan ook. Maar eigenlijk werd alles een beetje afgewimpeld, onopgemerkt. Na een paar weken school, werkte ik aan mijn school werk, en zag een meisje van de basisschool in de pauze en dat was het. Meer was mijn schooldag niet. Dat ging zo het hele jaar door.
Het jaar erna, mocht ik naar een reguleren klas. De begin weken gingen goed. Ik durven op een gegeven moment zelf naar een groepje meisjes te stappen waar ik een beetje contact mee had. Dat duurde ongeveer 3 a 4 weken, en toen sloeg het om. Die meisjes gingen de stad in de pauze (dat kan ik niet een hele pauze lopen, en eten tegelijk, door mijn handicap), en hiermee was ook het contact in de klas direct beëindigt. Ik was opnieuw helemaal op mezelf. En werkte aan mijn school werk en zag mijn oude vriendin in de pauze, en dat was het.
Alleen aan tafels die bestemd waren voor vier personen, of er zal wel iemand maar die zat omgedraaid, geen enkele woorden wissel. Eigenlijk totaal geïsoleerd.
Maar toch was ik altijd vrolijk en ging met (in mijn ogen) "plezier" naar school. Doordat ik (denk mede door mijn handicap) beschik over een grote hoeveelheid doorzettingsvermogen, positiviteit en wilskracht, vond ik elke dat iets heel kleins waardoor ik kon zeggen (dat vond ik zelf) dat het leuk was die dag op school. Maar dan moet je denken aan een docent die een leuke gesprek met mij aanging, of mijn vriendin die me gedag zei. Dus heel klein, en verder was ik de rest van de dag alleen. Ik heb nooit gedacht dat ik niet meer naar school wilde. Maar dat kon ook niet, want dan zou ik achter komen lopen met mijn werk
, en dat leek me niet handig. Volgens P. is dit mijn "overleving" geweest, dat ik elke dag iets "leuks" vond op school. Naast het altijd en altijd alleen te zijn geweest. Het helemaal op me zelf aangewezen te zijn, zijn er ook enkele incidenten voor gevallen waarin er wel contact was, maar dan dat een klas genoot mij imiteerde (praten/bewegen), of grapjes maakte ten koste van mij. Dat vond ik toen erg naar, en was ik blij als het voorbij was. Maar ik merk nu dat die incidenten niet op kunnen wegen tegen het velen alleen wat er is geweest. Zo alleen, alsof het niet uitmaakt dat ik bestond. Naja dit staat beter beschreven in topic die ik de link staat een stukje naar boven.
Volgens mij heb ik het aardig goed beschreven, en is het héél erg lang dit stuk, en alles er ongeveer wel in opgenomen.
Het is erg lang, iemand die tot hier is gekomen met lezen, dankjewel voor het lezen!!
Groetjes,
Respiro
. Zit in de pauze met iedereen. Ookal vind ik het regelmatig en nog best veell dingen eng, door wat er toen is gebeurd.. Maar nu gaat dat op school goed!! 
En ook daar zullen nog vast wel moeilijkere momenten komen, maar het gaat je vast wel lukken. Je bent positief bezig en dat scheelt al een hele hoop.
. Dus ja zoals jij zegt "heb je een goede te pakken die echt voor je zorgt!". Nee, het is geen inderdaad katten-pis waar we mee bezig zijn, ben erna vaak best wel moe, omdat het toch best veel energie vraag van je, een "oud-gevoel" er uit proberen te trekken. Maar denk niet dat ik een andere keuze heb. En ergens ben ik er helemaal van overtuigt dat de dag komt dat ik kan zeggen 'het is klaar". Die dag zal er vast komen, ookal duurt het wel nog even.. 
). Zodat ik niet twee keer in de week ernaar toe hoeft te reizen. Ik hoop dat dat door gaat, dat zou wel heel fijn zijn. Dan word maandagochtend gewoon [naam van die instelling]-ochtend..