Ik heb vanaf ongeveer begin februari tot een paar weken geleden, stukjes geschreven die mijn gevoel verwoorden.. Mijn gevoel van mijn "brugklas-periode".
Ik had soms opeens momenten dat ik begon te schrijven en maar bleef schrijven, en dan kwam er een stukje als het onderstaande er uit.. Ik post er maar eentje, omdat ze bijna allemaal op het zelfde neer komen, op hoe het toen was.. En wilde het met jullie delen..
Nou, hier komt ie dan..
QUOTE
Niemand, niemand die mij gedag zei of iets zei. Niets. Er werd niets tegen mij gezegd. Ik werd totaal niet opgemerkt.
Alleen. Bijna nog meer alleen dan in je eentje zijn. Zonder iets, elk iets wat er maar kan zijn was er niet. Alleen, ikzelf. Ik was er alleen, voor mezelf en mijn lach, omdat ik die toch zoveel liet zien. Maar ik was er voor niemand. Niemand die mij opmerkte, ik werd totaal niet opgemerkt, door niemand. Alleen door mijn eigen lach. Ik was er voor mezelf en mijn lach, maar bestond eigenlijk niet. Ik maakte niet uit, ik bestond niet. Bestond gewoon niet, ik bestond niet. Ik maakte gewoon helemaal niet uit. Totaal niet. Ik deed er totaal niet toe, en bestond niet en zeker niet voor iemand anders.
Alleen, zonder iemand. Zonder enig, echt geen enkel teken van enig contact. Geen “hallo”, er werd geen “hallo” tegen mij gezegd. Zelfs geen “hallo”. Er was gewoon echt niets. Bestond ik dan echt niet? Nee, want ik deed er niet toe, ik bestond niet. Ook al was ik er wel, met mezelf en voor mijn eigen lach. Maar verder had het geen waarde dat ik er was, absoluut geen waarde. Ik maakte niet uit, Ik bestond niet.
Niets, maar dan ook echt niets gebeurde er of had het enige waarden dat ik er was. Want dat had het niet, absoluut niet. Had ik wel een waard?? Ja, voor mij zelf en mijn lach. Maar verder eigenlijk absoluut niet.
Ik maakte niet uit, helemaal niets. Voor mijn lach en mij zelf was ik er, maar bestaan deed ik eigenlijk niet. Zeker niet voor iemand anders. Ik had er niet zo goed niet hoeven zijn, het maakte niet uit.
Ik maakte niet uit. Ik bestond eigenlijk niet. Ik maakte niets uit.
Ik kon het niet, het lukte me niet, en ik wilde het zó gigantisch graag. Maar er gebeurde gewoon echt niets. Niemand die bedacht om het te veranderen, om mij te helpen. Niemand, en niets. Gewoon echt helemaal niets, en het ging maar door, onafgebroken. En ik kon het niet veranderen, het lukte echt niet.
Alleen. Bijna nog meer alleen dan in je eentje zijn. Zonder iets, elk iets wat er maar kan zijn was er niet. Alleen, ikzelf. Ik was er alleen, voor mezelf en mijn lach, omdat ik die toch zoveel liet zien. Maar ik was er voor niemand. Niemand die mij opmerkte, ik werd totaal niet opgemerkt, door niemand. Alleen door mijn eigen lach. Ik was er voor mezelf en mijn lach, maar bestond eigenlijk niet. Ik maakte niet uit, ik bestond niet. Bestond gewoon niet, ik bestond niet. Ik maakte gewoon helemaal niet uit. Totaal niet. Ik deed er totaal niet toe, en bestond niet en zeker niet voor iemand anders.
Alleen, zonder iemand. Zonder enig, echt geen enkel teken van enig contact. Geen “hallo”, er werd geen “hallo” tegen mij gezegd. Zelfs geen “hallo”. Er was gewoon echt niets. Bestond ik dan echt niet? Nee, want ik deed er niet toe, ik bestond niet. Ook al was ik er wel, met mezelf en voor mijn eigen lach. Maar verder had het geen waarde dat ik er was, absoluut geen waarde. Ik maakte niet uit, Ik bestond niet.
Niets, maar dan ook echt niets gebeurde er of had het enige waarden dat ik er was. Want dat had het niet, absoluut niet. Had ik wel een waard?? Ja, voor mij zelf en mijn lach. Maar verder eigenlijk absoluut niet.
Ik maakte niet uit, helemaal niets. Voor mijn lach en mij zelf was ik er, maar bestaan deed ik eigenlijk niet. Zeker niet voor iemand anders. Ik had er niet zo goed niet hoeven zijn, het maakte niet uit.
Ik maakte niet uit. Ik bestond eigenlijk niet. Ik maakte niets uit.
Ik kon het niet, het lukte me niet, en ik wilde het zó gigantisch graag. Maar er gebeurde gewoon echt niets. Niemand die bedacht om het te veranderen, om mij te helpen. Niemand, en niets. Gewoon echt helemaal niets, en het ging maar door, onafgebroken. En ik kon het niet veranderen, het lukte echt niet.
Nou, eeuhhh, dit was hem dan.. Heb even getwijfeld of ik hem moest posten, maar zoals je ziet heb ik dat dus toch gedaan..
Groetjes,...
.. 
..