Ik moet even mijn verhaal kwijt. Het is heel lang, ik weet het maar toch hoop ik dat jullie even tijd maken om het te lezen en te reageren...
Dankje.

Door mijn sociale faalangst ben ik gepest geweest. Ik ga even iets vertellen over mijn faalangst en dan kan ik maar pas vertellen over het pesten.

Ik heb al sociale faalangst van toen in in de kleuterklas zat.
Als iedereen speelde zat ik in een hoekje maar niemand wist waarom ik altijd alleen zat en zo stil was. Later is gebleken dat het komt omdat ik sociale faalangst heb.
In groep ofzo val ik altijd stil omdat ik angst heb om af te gaan en vernederd te worden voor de mensen. Ook als ik ergens sta en iedereen is aan het praten klap ik dicht en weet ik niet eens meer wat te zeggen. Dan ben ik gewoon inspiloos en kan ik niets meer zeggen.
En achteraf denk ik dan van: 'Ohh... Dat had ik nog kunnen zeggen en dat ook...' Dan ben ik vastberaden om de volgende keer iets te vertellen, heb ik er op geoefend en dan sta ik daar en klap ik weer dicht...
Voor de klas een spreekbeurt houden ofzo gaat dan wel weer. Dan sta ik vooraan de klas en kijk gewoon op mijn blad en het zweet breekt me uit. Maar je zal me nooit naar de mensen zelf zien kijken. Al die blikken... Gewoon vreselijk!
Ook in de klas zelf ben ik zeer stil. Ik weet dat ook niet meer wat te zeggen, een second eerder nog wel maar daarna als ik aan woord ben lijkt alles gewoon verdwenen. Ik ben dan ook superzenuwachtig. Voor een groep van een paar mensen praten is gewoon een hel.
Ik weet nu dat ze me niet gaan uitlachen en dat er niets gaat gebeuren maar als ik daar sta heb ik het gewoon weer. Echt raar...
In een één op één gesprek ben ik echt een meisje dat erop los praat maar vanaf als er iemand bij komt staan klap ik weer dicht.
Vroeger had ik het wel veel erger als nu, nu durf ik ook al meer. Ik denk dat het komt door ouder te worden.
Blijkbaar waren ze er al jaren van op de hoogte en dachten ze dat ik het ook wist op één of andere manier.
Eindelijk een antwoord op al die vragen. Iedere keer vroeg ik me af waarom mij dat moest overkomen. Ik dacht dat ik gewoon stil was van nature uit en er gewoon niets aan wou doen. Wat dus niet waar was.
Gelukkig heb ik het nu bijna niet meer, dat is al een hele opluchting. Al zul je me nooit voor een groep mensen of een klas horen praten, dan sta ik er de helft van de tijd muistil bij. :roll:
Vandaag moest ik om mijn examenrooster naar de drukkerij op school. Ik vroeg iemand mee want alleen doe ik dat niet. Gewoon uit angst dat ze me allemaal gaan nastaren of gaan denken dat er iets met mij mis is ofzo...
De faalangst lijd op sommige punten (de sociale vlakken) echt mijn leven en dat is erg jammer...
Mijn ouders zeggen dat ik geen faalangst meer heb maar dat komt omdat ik bij hun anders ben dan bij mensen die ik niet zo goed ken. (Ik ken mijn klasgenoten nu al vanin september en dat is echt nog niet lang genoeg voor mij) Bij mijn ouders voel ik me thuis en gedraag ik me totaal anders dan in groep.
In groep heb ik de faalangst echt nog wel.



Edit: Dit ben ik nog vergeten vertellen. ^^
Ook in een café naar het wc gaan of alleen over de speelplaats van school lopen doe ik niet graag.
Het klinkt misschien erg raar, maar als ik ergens waar het erg druk is alleen door moet stappen voel ik me echt bekeken en heb ik echt het gevoel dat mensen denken van 'Wat is dat nu weer een rare?' of 'Die weet niet hoe belachelijk ze is zeker.'
Ik kan gewoon niet normaal stappen als ik dit moet doen, dan loop ik zo verkramt als iets waardoor mensen weer gaan denken dat ik een stijf iemand of een stoefmadam ben, maar ik kan er gewoon niets aan doen.
Dit heb ik nu nog steeds, en ik verzeker je dat het niet erg prettig is...

Ik ben daardoor dus ook enorm gepest geweest vorig jaar op school.
Het begon met woorden die me erg kwetste maar na een tijdje begonnen ze te kloppen enzo. Het was zo erg dat ik op een gegeven moment mijn blauwe plekken moest gaan vaststellen bij de dokter en een klacht ben gaan indienen bij de politie.
Naar het schijnt is heel mijn klas ondervraagd geweest. (Ik was twee weken vroeger, na de klacht in te dienen, met school gestopt omdat ik het niet meer aankon)
Nu kwam ik de pesters een paar maanden geleden op de kermis en daar ben ik neergeduwd (vroeger was het veel erger dan alleen maar neerduwen) door een groepje jongens dat ze bij hadden want het beste van al is dat ze het nu niet meer zelf doen omdat ik dan weer klacht kan gaan neerleggen.
Nu ben ik van school veranderd en het gaat al veel beter. De pesters zie ik bijna niet meer. Behalve als ze me toevoegen op netlog maar ik hun vriendschap heel vlug annuleer. Dat is toch maar om me de huid vol te schelden...
Ik ben ook gaan denken dat er iets met mij mis was enzo en ik ben wel veranderd door de pesters. Ik heb al faalangst En nu ben ik NOG stiller geworden.
Gelukkig bessef ik nu al dat er niets met mij mis is maar als mensen raar naar me kijken zal ik toch nog eens een paar minuten twijfelen of het niet aan mij ligt.
Pesters bessefen echt niet dat mensen die gepest worden het nooit meer vergeten. Eén jaartje en het is over denken ze. Nee hoor, Dat herinner je je voor de rest van je leven, en zeker zoiets.

Dit moest ik echt even kwijt.

Hoi Jijzelf

Ik begrijp dat het nu eigenlijk allemaal beter met je gaat. Dat is mooi.

Er bestaan hele, betrekkelijk, eenvoudige cursussen hoe je minder last krijgt van onzekerheid voor een groep. Door ademhalingsoefeningen en kleine concentratie oefeningen is er heel erg veel van die eerste angst weg te nemen. De enige manier om het makkelijk te maken is door het gewoon heel heel heel erg vaak te gaan doen, maar dat raad ik iemand die in jouw situatie zit natuurlijk niet aan.

Zoals ik het lees ben je op de goede weg. Ga zo door

Swalsky

phoe wat een verhaal, kom ik weer aan met dat het herkenbaar is, maar ik ken ook iemand die heeft hetzelfde, gelukkig heeft zij zich ervoor in behandeling laten stellen en het gaat een heel stuk beter met haar sinds dat ze ermee begon.

Cursussen zoals swalsky aangeeft lijken in mijn ogen niet echt zinvol omdat je dan weer met een nieuwe groep te maken krijgt en elke curus met een andere groep.

Ik ben blij dat het al een stuk beter met je gaat.

In principe ligt het niet aan jou maar aan de angst om vernederd te worden, en dat komt niet uit jezelf maar doordat andere mensen je angst inzaaien en angst is een twijfeling van ist verstandig of ist fout, en wat gebeurt er als ik dit doe en wat gebeurt er als ik dat doe?

Probeer voor jezelf op een rijtje te zetten waar je op dit moment nog moeite mee hebt, en probeer die dingen 1 voor 1 aan de pakken. Het is begrijpelijk dat je thuis je anders gedraagd als daarbuiten, thuis zit je in een "veilige" situatie waar men rekening houdt met je en je niet zomaar af laat gaan omdat je ergens moeite mee hebt.

Ik ben dus vergeten zeggen dat degene die er al van op de hoogte waren mijn ouders zijn.

Ja ik vind zelf ook dat het nu al beter gaat hoor. Maar ik denk er nog iedere dag aan en vergeten doe je zoiets echt niet...

@painkiller: zo'n cursus hoef je echt niet in een groep te doen. Zijn kleine boekjes die je zelf kunt doorwerken en gewoon handige tips instaan.


Pesten is iets wat je nooit vergeet. Er zijn mensen (waaronder ikzelf) die stukken verdrongen hebben en het daarom niet meer allemaal weten wat er allemaal gebeurd is. Het feit dat het actief in je hoofd zit, betekent dat je hersenen het volop aan het verwerken zijn. Er zal een dag komen dat je zult merken dat je er een dag niet aan gedacht hebt. Het zal steeds makkelijker gaan

Ik wil even zeggen dat je verhaal me erg bekend voorkomt. Ik heb ook erge faalangst en ben erg stil in een groep. Mij zul je ook niet horen. Verder heb ik ook vaak het idee dat mensen me raar vinden en daarom voel ik me vaak ook niet op mijn gemak. 1 op 1 gesprekken gaan me weer ontzettend goed af, net als jij.

Eerst wist ik niet hoe dit allemaal kwam. Nu wel. Het komt inderdaad door het pesten van vroeger. Pesten gebeurt niet 1 op 1 maar een hele groep tegen 1 persoon. Daardoor voel ik me nu nog vaak niet fijn in groepen. Ben ook bang om vernederd te worden. Ik ben er allemaal wel mee bezig om er beter mee om te gaan. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik op mijn werk met een fijne groep mensen werk. Er wordt niemand afgezeken als iemand iets zegt. Door dat voor ogen te houden lukt het me nu beter om toch iets te zeggen tijdens bv een vergadering. Vandaag is het me in een grotere groep gelukt en daar ben ik dan heel blij om.

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik je verhaal erg herken. En het is op het pesten te herleiden.

veel succes.

Hey Ikzelf,

Ik herken ook een gedeelte uit je verhaal in mijzelf. Ik doe het redelijk slecht in groepen en ben meer een 1 op 1 mens. Op het werk eten veel mensen bijvoorbeeld samen in de kantine. Dan zit iedereen aan dezelfde tafel en krijg je van die groepsgesprekken. Daar kan ik helemaal niks mee. Ik durf mijn mond niet open te trekken en soms duik ik het liefst weg in een hoekje. Ik ben ontzettend bang om af te gaan.

Ik ga ook niet meer eten in de kantine. Eet het liefst rustig mijn broodje met 1 of twee mensen. Ik vind eigenlijk ook niet dat iedereen altijd in groepen op een dergelijke manier hoeft te functioneren. Ik ben gewoon niet zo. Dat geeft mij wel rust, maar het blijft lastig...