Het gaat de laatste tijd niet zo goed. Daarom wil ik hier opschrijven wat er vroeger is gebeurd. Misschien dat ik dat al eens gedaan heb, sorry dan.

Ben vanaf mijn 6e gepest. Ik hoorde er nooit bij, stond altijd alleen in pauzes, werd uitgelachen en uitgescholden. Op feestjes mocht ik nooit komen. Met gym werd ik elke keer als laatste gekozen. Het team waar ik dan noodgedwongen bij moest, klaagde dan steen en been. Ik kreeg daardoor het idee dat ik raar was, vreemd. Als mijn ouders naar de leerkrachten gingen zeiden ze altijd dat ik het zelf veroorzaakte. Ik was ook zo stil en verlegen. Kwam niet voor mezelf op. Daarmee bevestigden ze eigenlijk het idee wat ik al van mezelf had. Dat ik vreemd was en raar en dat die kinderen daarom het volste recht hadden om me te pesten. Ik vond het eigenlijk wel logisch dat het gebeurde. Op die manier werd mijn zelfbeeld al heel vroeg verkloot. Wel moest ik bv naar het riagg. Daar was het eigenlijk hetzelfde. Het lag aan mijn houding dat ik gepest werd. Die moest veranderen. Ik moest veranderen, dan zou het pesten vanzelf overgaan. Maar er veranderde niks.

Op mijn 12e ging ik naar de middelbare school. Op de basisschool mocht je opgeven bij wie je op de middelbare school in de klas wou zitten. Niemand wou natuurlijk bij mij in de klas zitten. Maar ik had een ander meisje gevonden dat op een andere school zat, dat ook bij mij op de middelbare school zou komen. Dus ik had haar naam opgegeven. Het nieuwe schooljaar fietsten mijn oude klasgenoten samen naar de nieuwe school. zonder mij ook maar iets te vragen of ik toevallig ook mee wilde. Dat vond ik toen heel erg. Dat andere meisje kwam idd in mijn klas. Maar na 5 weken was ze ook tegen mij en heeft toen de hele klas tegen me opgezet. Het was de ergste klas die ik heb mee gemaakt. De 4 jaar op de middelbare school zijn ongeveer zo gegaan: Ik hoorde er niet bij, stond altijd alleen. Ik werd uitgelachen en bespot. Als ik door de gang liep trokken allerlei mensen mijn tas en mijn handen, en gooien hem en de inhoud door de lange gang heen. Als ik ergens liep werd ik altijd neergetrapt of omver geduwd. Ik had niemand. Als ik naar school of huis fietste, werd ik zelf van mijn fiets getrapt of alleen mijn tas. In de pauze gooiden mensen afval naar me toe. Als ik in de klas zat trapten mensen tegen mijn stoel of gooiden dingen tegen mij aan. Stiekem natuurlijk. Ook stonden er weleens erge dingen over mij op het bord. 1 keer heeft iemand rond carnavalstijd mijn haren rood gespoten met een spuitbus. Iedereen achter mij lachte me uit. In de zomervakantie was ik altijd 6 weken alleen. Vakantiewerk deed ik niet want dan zou ik die kinderen van school weer tegenkomen. Enzovoorts enzovoorts. Dit alles was dus mijn jeugd. Dit zijn de voornaamste herinneringen die ik daaraan heb. Hoe ik constant vernederd werd.

Wat veel mensen niet wisten was hoe het thuis ging. Want daar werd ik ook vernederd. Niet door mijn vader, want dat is een schat. Maar wel door mijn moeder. Van kinds af aan zei ze al dat ze liever een kind gehad had dat op haar leek qua karakter. (uiterlijk lijk ik wel op haar) Dat ik maar een slome was. Dat ik nog nooit iets van mijn leven gemaakt had en dat ook nooit zou doen. Dat ze de honden belangrijker vond dan mij. Dat als ze alles van tevoren geweten had, dat ze me dan liever niet gehad had. Dat het voor haar een feest was toen ik op kamers ging wonen. Dat ik een lui en vervelend rotjong was dat nooit luisterde.

Dit was ook hoe mijn jeugd was. Nu ik dit allemaal opschrijf zit ik eigenlijk te trillen achter het scherm. Het was allemaal zo vernederend. Niemand zou dit mogen overkomen.
Met mijn moeder heb ik vanaf mijn 21e geen contact meer. Ben nu bijna 27. Het is voor mij het beste zo.
Het leven is doorgegaan voor iedereen. Maar niet voor mij. Ik zit er nog altijd mee. Ik voel mezelf zo ontzettend slecht over mezelf. Soms denk ik weleens, hoe heeft dit zo kunnen gebeuren. Hoe heeft dit mogen gebeuren. Ik heb er geen antwoord op. Wat er gebeurd is beheerst nog steeds mijn leven. Ik zou het zo graag achter me laten, maar dat lukt me niet. Het was te erg.

He Elske.

Wat een ellende zeg.

Kinderen lijken af en toe net kleine psychopaten.

Maar ik schrok vooral om hoe jouw moeder op je reageerde vroeger. Geen wonder dat je onzeker werd!!
Een moeder hoort haar kind toch te steunen, zelfvertrouwen te geven en te helpen? Dat je op school gepest werd is al erg genoeg. Maar als je moeder je ook nog eens zo de grond in boort, kun je ook totaal geen goed gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen ontwikkelen.

Mijn moeder ging tenminste nog met een leraar praten toen ik het thuis vertelde over hoe ik werd gepest op school. Ik werd gepest denk ik, omdat mijn voortanden wat scheef stonden, en was de kleinste en jongste van de klas. Buiten dat ze met de leraar heeft gepraat, heeft mijn moeder niets voor me gedaan. Ik moest maar van me afbijten. Maar daar was ik veel te angstig voor. Ik voelde me toen ook erg in de steek gelaten, en dacht ook dat het aan mij lag. Dat ik echt een slome was, waar ze me voor uitscholden.
Ik ben er in mijn therapie ook mee bezig, vooral in de creatieve therapie. Ik moest over de pest indicenten schrijven, en daarna alle pestkoppen op een groot papier voor rotte vis uitschelden met dikke stift, zodat ik mijn boosheid op hen ging richten in plaats van op mezelf! Misschien een tip voor je?

Veel sterkte Elske.
Je bent net zoveel waard als ieder ander mens.

Ik herken veel van je verhaal: het kiezen van de school, hopen dat je daar wel leuk contact krijgt, het tegenvallen, het onbegrip van de leerkrachten, het alleen zijn in de pauze, het niemand hebben,... ga zo maar door. Ik heb het 'geluk' gehad dat ik na 1 jaar middelbare school naar een internaat ben kunnen gaan waar ik nog eens een nieuwe start kon maken en niemand mijn verleden kende (het was ver weg genoeg) en daar is het heel langzaam maar zeker pas goed gegaan. Ik moet er niet aan denken hoe het zou zijn gegaan als ik gewoon op de middelbare school was gebleven.

ik denk dat mijn moeder in tegenstelling tot bij jou uiteindelijk op haar manier wel zorgzaam was, alleen dat het haar tijdens mijn middelbareschooltijd niet altijd even goed lukte om me dat te laten merken. Ik denk nu achteraf dat ik het ook niet helemaal toeliet.


Je jeugd, hoe die ook is geweest hoort bij jou en heeft jou gemaakt tot de persoon die je nu bent. Veranderingen zullen heel veel energie kosten, maar het kan wel! Het vergt alleen veel discipline en geduld. Het feit dat je ervoor wil werken is het begin van een betere toekomst


succes

Swalsky

Ik herken je eerste verhaal over de basisschool. Wij moesten alleen niet kiezen met wie wij naar het VO gingen, maar met wie we op een kampkamer gingen. Ik gaf mijn beste vriendin op en zij mij. Wij kwamen bij elkaar maar het was niet helemaal gezellig (zie mijn ergst ervaring). Op het VO omdat ik een spiciale opleiding ging doen. Ik heb een hele nieuwe stard kunnen maken en die heb ik voor het grootste gedeel goed benut. Zo kan het dus ook lopen.Sterkte met je verdriet. Maar mis je je moeder niet? Voor mij lijkt dat me zo ondekbaar een leven zonder moeden? Maarja wie ben ik?

Natuurlijk mis ik wel een moeder. Maar niet die van mij. Wat heb je aan een moeder die jou continue de grond in boort. Niks. Daarom mis ik haar niet. Maar ik had het graag wel willen hebben hoor. Ik had wel een moeder willen hebben die dagjes gaat winkelen met me, die vol trots over haar dochter praat. Iemand die bezorgd is als je ziek bent en een pannetje soep komt brengen of in het huishouden meehelpt. Maar ook iemand waar je met je verhaal terecht kan. Maar dat is allemaal niet.

Ik ben wel heel kwaad op haar. Ik vond haar manier van reageren op mij absoluut niet normaal. En ik vind dat er geen enkel excuus is om zo tegen je eigen kind te doen. Ik neem het haar erg kwalijk. Dit is niet hoe je van je kind een stabiel iemand maakt met genoeg eigenwaarde.

Zoals je over je moeder spreekt lijkt me dat zij zelf een erg onstabiel persoon is die misschien niet eens zelf weet. Zo met zichzelf bezig dat het een ander niks gunt en zichzelf alleen goed kan voelen door anderen een slecht gevoel te geven.

Geen contact meer hebben is waarschijnlijk dan beter. Heb je overigens wel nog gewoon contact met je vader, of is dat hierdoor ook moeilijk geworden?

Ja daar heb ik gewoon goed contact mee. Ze zijn gescheiden.

Geen contact met haar is wel het beste voor mij hoe hard dat ook mag klinken.

Hoi Elske,

Wat ik mij eigenlijk afvraag is of het gedrag van jouw moeder naar jou toe al op jonge leeftijd is begonnen of dat het iets is wat later kwam. Als het op jonge leeftijd al gebeurde, kan zij indirect ook te maken hebben met het pesten later op school. Door haar heb je dan een negatief zelfbeeld gekregen of was je altijd onzeker over jezelf. Een makkelijke prooi voor pesters dus, want die kiezen altijd een slachtoffer uit wat geestelijk/lichameijk zwakker is dan zij zelf zijn. Het pesten wordt dan door de jaren heen een soort vicieuze cirkel waar je bijna niet uitkomt en waar je op latere leeftijd dus nog steeds mee geconfronteerd wordt. Je hebt een verstoord zelfbeeld van jezelf. Als je hulpverlening krijgt, zijn er dus eigenlijk 3 zaken waar aan gewerkt moet worden. De verstoorde relatie met je moeder, het pesten op school en jouw vertekende zelfbeeld. Geen contact met je moeder is idd misschien de beste oplossing, al ben je dan niet van je geestelijke schade af. Ik snap niet hoe een moeder zoiets over haar eigen kind kan zeggen. Ze was waarschijnlijk liever met zichzelf bezig, dan de zorg van haar kind op zich te nemen. Als dat idd zo was, dan weet ik wel hoe jij je gevoeld hebt indertijd. Mijn moeder was namelijk zo. Dat je ouders gescheiden zijn, zal misschien ook wel met het gedrag van je moeder te maken hebben gehad. Heb je daar wel eens met je vader over gesproken ? En leven de ouders van je moeder eigenlijk nog en heb je daar nog contact mee ?

Zijn dat ook niet altijd de moeilijkste zaken?

Ik kan me niet anders herinneren dan dat ze zo deed. Maar misschien is het pas begonnen toen ik een jaar of 7 was. Dat weet ik dus niet. Wat ik ook heel erg vond was dat ze toen ik een jaar of 15 was bij een pleeggezin had geinformeerd of ik daar niet kon blijven. En dan helemaal niks zeggen tegen mijn vader. Ik vind het echt walgelijk allemaal.

Ja ze zijn gescheiden door het gedrag van mijn moeder. Met de familie van haar kant heb ik helaas helemaal geen contact meer. Heeft weer met de scheiding te maken.

Het gaat niet meer. Een heleboel dingen zitten mij te hoog. Ik ga het uitmaken met mijn vriend. Ik heb er geen zin meer in allemaal. Zijn familie, daar voel ik me al helemaal niet goed bij. Al jaren gaat het hetzelfde. Mijn vriend komt daar op bezoek en alles weten ze beter. Maakt niet uit over welk onderwerp het gaat. Alles gaat op gebiedende wijs en vaak met schreeuwen en drammen. Mijn vriend vindt alles best. Zijn vrienden worden afgekraakt terwijl de vrienden van hun andere kind wel welkom zijn. Mijn vriend vindt het best.Ze vertellen hem dat ie moet gaan staan als ie iemand moet feliciteren. Mijn vriend vindt het best, terwijl ie 10 jaar ouder is dan mij.
Ze kunnen wel uitgebreid in openbare gelegenheden hard gaat praten over hoe mijn vriend met geld om moet gaan, en dat het erg is dat ik geen invloed op hem heb daarin. Dat is allemaal prima. Maar in bv een restaurant e.d. krijgt mijn vriend andersom wel te horen dat ie zachter moet praten. Mijn vriend vindt het prima.
Hij wil niet trouwen, wil geen huis kopen, wil geen samenlevingscontract. Hij wil niks, want hij is er allemaal niet aan toe. Het enige wat hij wil is 's avonds tv kijken. wat ik dan doe of wil is niet belangrijk blijkbaar.

Nou ik niet. Ik vind dit niet normaal. Ik stop ermee. Ben het kotsbeu.

Alles zit mij dwars. Van vroeger. Al die kinderen wat ze allemaal gedaan hebben. En iedereen leeft maar door alsof er nooit iets gebeurd is. En ik zit er nog steeds mee. Bij elke grapje wat gemaakt wordt ben ik bang dat het een steek onder water is. Ben ik bang dat het weer opnieuw begint. Ik heb altijd het gevoel dat ik er niet bij hoor. Ik wil gewoon geen kinderen omdat ik bang ben dat ze op mij lijken en ook gepest zullen worden. En iedereen leeft maar vrolijk door.

Over mijn moeder nog maar te zwijgen. Het zit me allemaal te hoog. Het gaat niet meer.

Elske, wil je iets gaan oppakken zodat je je beter gaat voelen?

Ik denk dat je zelf actie zal moeten gaan ondernemen om hieruit te komen, anders blijft je verleden je je hele verdere leven volgen. Je kan nog zoveel mooie jaren krijgen. Vecht er voor. Kop op!

ik heb al genoeg gevochten. het is zat.

Nog een strijd aangaan, waar zou je de energie vandaan moeten halen.

Ik neem aan dat je vriend weet waar je mee zit. Maar ik neem ook aan dat hij niet voor niks jouw partner is. Je houdt/hield van hem. Misschien is het beter om aan je vriend aan te geven dat je de relatie op pauze wilt zetten om voor jezelf genoeg rust en duidelijkheid te vinden om een weg te vinden die je wel kunt lopen. Zoals het nu gaat, gaat het niet.

Het zou me niks verbazen als ook hij zich vaak net zo machteloos voelt, misschien zelfs dat hij het gewoon gewend is dat zijn familie zo met hem omgaat. In dat geval zou het bijna onmogelijk zijn om hem te veranderen. Ziet hij eigenlijk wel hoe jij je voelt als dit gebeurt? Ziet hij het eigenlijk wel dat jij meer verwacht van een avond dan met z'n tweeën op de bank zitten en naar een scherm staren? Ziet hij het wel dat jij je zo ongemakkelijk voelt bij zijn familie? Misschien heb je het hem wel gezegd, maar leer mij mannen kennen: horen en begrijpen wat je zegt is iets heel anders.

Ik hoop dat je een weg vindt waarop jij jezelf sterk genoeg vindt om te werken aan een betere toekomst.

Swalsky

Ik kan het wel vinden in het idee van Salsky. Als hij een goede partner is dan zal hij je wel begrijpen. Hij hoeft natuurlijk geen slechte partner te zijn als hij dat niet doet!

hoe gaat het nu met jullie, zit er al wat vooruitgang in jullie situatie?

Ik hoop echt dat er voor jullie weer wat zonniger tijden aankomen, zodat jullie er samen sterker uit kunnen komen! Je vriend kan je echt helpen, al is het maar om met je te blijven praten, te blijven geloven in je kracht en van je te houden.

Het wisselt heel erg. Ik heb tijden dat ik niet snap waarom ik het allemaal niet meer zo zag zitten, maar er zijn ook tijden dat ik dat wel weer heel sterk heb.
Misschien is dat bij iedereen wel zo.

groetjes

iedereen heeft dat wel, maar dat kan wel in mindere mate zijn. Dat jij je af en toe vreselijk ongelukkig kan voelen moet je voor jezelf niet goed praten met " ik moet niet zeuren, iedereen heeft wel eens een dipdagje". Want wat ik uit je verhalen begrijp heb je redenen genoeg om echt af en toe flink in de put te zitten, en dat is geen gewoon dipdagje meer.

Ik wil je niks aanpraten hoor, maar misschien is het een idee om (tijdelijk) medicijnen te gaan nemen om de stemmingsverschillen een beetje af te vlakken, zodat je rustig je zaken op orde kunt krijgen?

sterkte in ieder geval!

syl

Ik wil even laten weten dat het niet zo goed gaat. Ik heb veel moeilijke dingen aan mijn hoofd en dit is er maar 1 van.
Ik ben eigenlijk vandaag een beetje gebroken en ik denk dat ik depressief ben.
Ik heb het hierover met mijn vriend gehad (al heel vaak dus) en hij vindt dat we binnenkort met zijn familie moeten gaan praten, omdat het zo niet meer kan. Dat hij mij zo niet wil zien, hoe ik er vandaag aan toe was. Hij gaf ook aan dat hij niet tegen hun in durft te gaan. Dus het verhaal dat hij er niet mee zit klopt niet. Dat wist ik al wel. Hij gaf ook aan dat hij 10 jaar geleden er al tegenin had moeten gaan. Maar omdat hij dat nooit gedaan heeft, dat het nu te ver is doorgeslagen. Dat hij zelf vaak ook zoiets heeft van pffff als ze weer te keer gaan tegen hem.
Ik ga aangeven dat ze nooit iets positiefs te melden hebben over hem. En hoe dit in de toekomst verder gaat. Wat als wij gaan trouwen, gaan ze dan ook alles afkraken? Als wij straks ook kinderen krijgen, zijn die dan ook minder dan de kinderen van hun andere kind? Staat er dan 1 foto van ons kind, en 26 van hun andere kleinkind of kleinkinderen? Ik vind het wel moeilijk om te doen.

als je dit echt wilt gaan doen denk ik dat het goed is dat je duidelijk voor jezelf op papier hebt wat je allemaal wilt gaan zeggen, zodat je je niet na het eerste beste verweer uit het veld kunt laten slaan, maar gewoon je verhaal af kunt maken. Weet zeker hoe je dingen wilt verwoorden en begin niet meteen aanvallend maar meer met iets als "bij mij komt het over als, of ik vind dat..."

succes

Even mijn hart weer luchten.

Het gaat nog steeds niet goed. Ik voel me heel slecht onder veel dingen. Vrienden die mijn vriend blijven afzeiken, terwijl ik meerdere keren heb aangegeven dit niet meer te willen. Maar hij blijft maar doorgaan. Ik heb besloten niet meer met die persoon om te gaan. Maar dat vind ik eigenlijk helemaal niet leuk.

Mensen van vroeger die lekker verder leven. Die ik zie praten en lachen met een ander. Die geen moeite hebben om in grote groepen mensen te zijn. Binnenkort komt er weer een personeelsuitstapje aan. Ik denk niet dat ik ga. Ik heb geen behoefte om te zien hoe iemand die vroeger bij mij in de klas zat het naar zijn zin heeft, terwijl ik nog altijd in mijn hoofd heb zitten dat mensen mij raar en vreemd vinden. Dat ze liever niet met mij omgaan. Dat ik er niet bijhoor. Dan klap ik dicht, omdat het een grote groep mensen is. daar voel ik me niet fijn meer bij.
Eigenlijk ben ik ook kwaad op die oude klasgenoot. Hij was geen grote pester, maar door mij niet te helpen hield hij het (samen met heel veel andere kinderen die hetzelfde deden) in stand. Ik denk nog elke dag aan vroeger door dingen waar ik nu nog tegenaan loop daardoor . Hij niet. Hij leeft lekker door.

Met mijn schoonmoeder heb ik nog niet zelf gesproken. Ik denk ook niet dat dat zoveel zin heeft. Mijn vriend heeft wel mijn punten genoemd, en naar wat ik begrepen heb was het allemaal niet waar. Het klopte niet. Beledigingen waren grapjes en ze wil zich liever niet inhouden. Laat dan maar. Altijd commentaar op een ander, en als men zelf commentaar krijgt is men niet thuis. Zo gaat dat heel vaak.
Is het normaal als je in de 30 bent en je woont op jezelf, en je moeder vindt je inrichting niet zo leuk, is het dan normaal dat zij meubels in je huis gaat verplaatsen? Ook als jij zegt dat je dat niet wil?
Is het normaal dat als je daar op een verjaardag zit dat je schoonmoeder en zwager nooit iets tegen je zeggen? Ik ben dan wel heel stil en gesloten. Is dat dan normaal om niks te zeggen?
Is het normaal dat al jaren lang met kerst de schoonfamilie en vrienden van je broertje aanwezig zijn en van jou niks? Je moeder vraagt ook nooit dat of je ook mensen wil uitnodigen ofzo.
Is het normaal als je een man van in de 30 bent en je moeder zegt tegen je: wees toch eens een vent? Of dat je kloterige vrienden hebt. Of dat die en die en die vriend een autist is. Is dat normaal?
Dat wou ik even weten.

natuurlijk is dat niet normaal, het feit dat je het al afvraagt is al een teken dat het niet gaat zoals het hoort te gaan. Het klinkt een beetje alsof schoonmoeders wat over-aanwezig is, een beetje een controlfreak. En tja als het echt zo door blijft gaan denk ik dat jullie ( of tenminste jij , je vriend moet zelf kiezen natuurlijk ) er maar serieus over na moet denken of je nog wel contact moet houden met je schoonmoeder. Het gaat tenslotte om jouw geluk, en niemand heeft het recht dat te verzieken.

wat verschrikkelijk! ik tril er zelf van en je verhaal lijkt ook op wat ik zelf heb meegemaakt
mijn leven wordt ook nog steeds beheerst door het verleden
wil je vertellen wat ij eraan over hebt gehouden?
veel liefs sanny

Hallo,

Ik haal hem weer even omhoog. Ik zit er nog steeds erg mee wat er gebeurd is vroeger. Het is net alsof alle verdriet er nu pas goed uitkomt. Misschien alleen maar goed.

Ik vind het heel erg wat ze vroeger gedaan en gezegd hebben. Iemand jarenlang uitlachen, buitensluiten, vernederen. Dat is echt heel erg. Het heeft diepe wonden nagelaten. Ik denk nu 20 jaar later nog steeds dat ik minder ben dan een ander. Dat ik niet belangrijk ben. Dat mensen mij er liever niet bij hebben. En dat is ook heel erg. Het doet me veel pijn. Ik was nog maar een kind en had gewoon ook recht op een leuke jeugd. Op respect en een normale behandeling. Het is ook heel erg dat de leraren en andere volwassen mensen de oorzaak altijd bij mijzelf neerlegden. Op die manier hadden mijn klasgenoten een soort vrijbrief om mij als een stuk vuil te behandelen. Het komt er de laatste tijd uit. Ik heb er veel verdriet van.

Deze week kwam ik onverwachts mijn oude klasgenoot tegen op het werk. Ik kan er totaal niet mee omgaan. Hij zat bijna naast mij en ik heb hem niet eens aangekeken. Dat is ook niet netjes natuurlijk. Maar het is te moeilijk, pijnlijk en confronterend. Ze hebben toen niet alleen mijn jeugd van me afgenomen, maar ook de toekomst. Een toekomst waarin ik nu, 20 jaar later, nog precies hetzelfde over mijzelf denk als hun toen deden. Een toekomst waarin ik bang ben om kinderen te krijgen omdat ik niet wil dat mijn kind/eren hetzelfde overkomt. Dat ik geen goede moeder kan zijn omdat ik in alles pesterijen zie. Een toekomst waarin ik van elk grapje, hoe goed ook bedoeld, van slag raak, omdat ik er ook pesten in zie. Dit zijn dingen die ik er aan over heb gehouden. Dat is erg. Misschien voelt hij zich er ook niet fijn onder.

Ik zit ook erg met mijn eigen moeder. Ik had graag een moeder gehad die blij met me was. Die ik kan bellen, waar ik iets mee af kan spreken. Of die naar me luistert en me advies geeft. Dat mis ik zo erg. Mensen hier weten wel een beetje dat ik niet zo goed contact heb met mijn schoonfamilie. Het gaat nu wel beter, nadat ik een gesprek heb gehad. Ik denk ook wel dat ze het contact ook beter proberen te laten zijn. En dat waardeer ik zeker. Maar toch ben ik nog steeds niet mezelf bij ze. Ik heb zo het gevoel dat ik er niet bij hoor. En dat doet pijn. Mijn schoonzusje heeft een kindje gekregen. Elke keer als ik ze zie moet ik huilen omdat ik dan denk aan de dingen die mijn moeder tegen me zei. Hoe een verschrikkelijke moeder ik heb gehad. Ik
vind het heel moeilijk. Ik denk dat het er uit moet allemaal.

Heey Elske,

Ik snap wel wat je bedoeld, met dat het achteraf komt, ookal zit er bij mij niet zo heel lang tussen, wat er nu bij jou wel tussen zit. Even denken of ik je er een tip voor kan geven. Sowieso; vecht niet tegen je gevoel, tegen je verdiet. Maar probeer het te laten komen, als dat mogelijk is. Want op die manier kan het "weg". Helemaal weg, alsof het er niet is geweest, nee dat niet. Maar doordat je het uit, kan het wel (volgens mij) een stukje minder word. OF iig een opluchting geven. (achteraf dan, dat het er uit is).
Of met iemand mondeling er over praten, het maakt opzich niet uit wie. Hoeft volgens mij, als je dat heel naar vind ook niet persee over vroeger te gaan, maar wel over dat je er nu zo mee bezig bent..
Of als je praten moeilijk vind, het proberen uit te schrijven (of typen natuurlijk ), en als je het erna nog wilt, aan iemand laten lezen.

IK hoop dat je hier iets mee kan, en dat het je zal helpen..

Groetjes,
Respiro

Ik ga hier maar even verder.

Mijn schoonmoeder weet wel van het verhaal dat ik vroeger gepest ben en dat mijn moeder niet zo leuk voor me was. We hebben het er weleens over gehad dat ik heel stil en gesloten ben als ik bij mijn schoonfamilie ben. Ik merk wel dat ze er wel rekening mee houd. Maar er is iets wat ik nog steeds heel erg vind. Als ik daar op een verjaardag zit of met kerst ofzo dan ben ik dus ook heel gesloten. Ik heb al een paar jaar samen met mijn vriend en al jaren praat er dan niemand met mij. Sommige ooms en tantes wel een beetje, maar omdat ik vaak niet mezelf ben en dichtklap komt er niet veel uit mij. Dat die mensen dan niet veel meer zeggen dat is wel jammer, maar dat begrijp ik nog wel. Waar ik wel meer moeite mee heb is dat ik vind dat mijn schoonmoeder nooit veel (en volgens mij eigenlijk nooit) tegen mij praat op verjaardagen. Mijn vriend heeft ook een zusje. Zij heeft in al die jaren nog nooit iets tegen me gezegd op verjaardagen/kerst. Ik vind dit eigenlijk heel erg maar ook heel raar. Dat ooms/tantes niet veel meer zeggen begrijp ik nog want ze weten mijn achtergrond niet. Ik ga ervan uit dat mijn schoonzusje mijn achtergrond wel weet via haar moeder. Ze weet sowieso van mijzelf dat ik gepest ben. Ik vind het heel erg dat zij niet eens probeert om met me te praten. Ik voel me er altijd zo verloren bij zitten.
Ik zeg er wel bij dat ik zelf ook niet een gesprek begin, maar dat komt omdat ik me niet op mijn gemak voel. Ik heb op die momenten echt iemand nodig die me over de drempel trekt. Die zelf met mij begint te praten en me bij dingen betrekt. Maar dat is gewoon niet zo. Als mijn schoonmoeder en zusje naar een voorstelling of zo gaan wordt ik ook nooit gevraagd. Ik vind het heel erg allemaal. Voel me echt buitengesloten. Ik vraag me sterk af of ik nog wel naar die verjaardagen enzo moet gaan. Hoe zouden jullie met deze situatie omgaan en wat zouden jullie doen?

hee,

herken dit wel hoor maar dan bij mij eigen familie, wat ik altijd probeer te doen is toch met diegene waar ik het beste mee kan opschieten toch proberen een gesprek je te starten, meestal als het gespek eenmaal begonnen is dan verloopt het vanzelf wel verder. Misschien dat je ook kan proberen om met je schoonmoeder of schoonzusje een gesprek te beginnen hoe moeilijk dat het ook is.

liefs
deadgirl

Bedankt voor je reactie.

Dat laatste staat mij een beetje tegen. Al zou dat misschien wel het beste zijn. Het kost mij namelijk ontzettend veel moeite om zelf een gesprekje te beginnen. En zij zijn makkelijke praters. Ik vraag me dan af: als zij er geen moeite mee hebben om een gesprekje te beginnen, waarom doen ze dat dan ook niet bij mij? En waarom laten ze mij al jaren stil in een hoekje zitten? Ze zijn natuurlijk niks verplicht. Maar als je van iemand weet dat iemand erg stil en verlegen is en moeite heeft om een gesprekje te beginnen, en jij hebt dat zelf helemaal niet, dan betrek je zo iemand er toch juist bij? Misschien denk ik wel heel anders. Maar dat steekt mij wel. Waarom moet ik altijd zo alleen zitten?

Hoi elske, zo te hore heb je veel meegemaakt,
Ik herken dit verhaal wel, het was ook een meisje uit m`n klas die dit had, zo`n beetje. maar toen kwam ik voor haar op, en gelukkig was het wel goed gegaan uiteindelijk^^.

ik vind het wel stom dat je moeder niks had gedaan.

Had je het aan de leraar al verteld?

Ik hoop dat het beter met je zal gaan

Ja de leraren wisten ervan. Maar ze legden de oorzaak altijd bij mijzelf neer. Zeiden dat ik het pesten zelf veroorzaakte met mijn gedrag. Op die manier hadden de mensen uit mijn klas dus vrij spel. Ze konden doen wat ze wilden, werden toch niet gestraft. Het is heel triest, maar waar.

Zeker triest , ongelofelijk dat de docenten er helemaal niks aan deden:S.
Ik hoop wel dat het nu beter met je gaat.

Wist de directeur misschien hiervan?

xxx

Ja hoor. maar de oorzaak werd gewoon altijd bij mij gelegd. Ik moest daarom ook altijd naar het riagg en bv faalangsttraining enzo. Alleen de mensen uit mijn klas mochten toen wat ze wilden. Het lag volgens de leraren/directeur e.d. aan mij. Al dat riagg en faalangsttraining enzo waren goed bedoeld, maar ik was niet de enige die moest veranderen. De pesters hadden hun gedrag eigenlijk ook aan moeten passen of veranderen. Maar dat hoeften zij dus niet. Dus het pesten werd in stand gehouden al die jaren. Dat de schuld altijd alleen bij mij werd gezocht vind ik nu nog steeds erg pijnlijk en ook erg onterecht.

Ik heb er nog altijd veel last van wat er vroeger is gebeurd. Onzeker en altijd het gevoel de hebben minder dan een ander te zijn. De laatste tijd gaat het wel beter. Maar ik ben er nog lang niet. Het is misschien erg om te zeggen, maar ik vind dat ik levenslang heb gekregen. Ik zal altijd voor een deel onzeker e.d. blijven en dat had niet gehoeven als leraren e.d. op tijd en op juiste wijze hadden ingegrepen. Dat de schuld altijd bij mij werd gezocht heeft niet veel goeds gebracht.

Door deze dingen vind ik het bv erg dat mijn schoonfamilie niet veel tegen me zegt. Dan voel ik me weer afgewezen net als vroeger.

Ik voel met je mee elske, bij mij is het ook zo. Je zelfvertrouwen word dan beschadigd wanneer je word gepest. dat is hetzelfde wat er bij mij is gebeurt. ik ben nu wel van die etters af, maar wie weet zie ik ze nog een keer. maar ik ga er niet meer voor vluchten

Ik wens je veel succes met het verwerken, ik weet dat er nog wel een stukje overblijft van het pesten. Bekijk eerst de positieve dingen , de vrienden die je had gemaakt later. Zo is het makkelijker om te verwerken.

Zo hee, die leraren en directeuren deden er helemaal niks aan, dat is zeker weten triest van hun, 'echt zielig', maar dan op een bespottende manier.

Hmm. misschien kan je je schoonfamilie een keer opbellen. het kan zijn dat ze niet weten dat je je afgewezen voelt.
Misschien een leuk gesprekje babbelen.

Snap (denk iedereen) wat je bedoeld Elske..

Ja, wat Just4Life zegt, over je schoonfamilie.. Vaak word zo iets niet op die manier bedoeld, maar komt het bij jou zo over. Dat zij dus niet weten dat bij jou het veel teweeg kan brengen..