Het pesten begon in groep acht. Het was eigenlijk nogal onschuldig. Wel heeft in groep acht een vriendin me gigantisch laten zitten. Wilde nooit meer mijn vriendin zijn. Ik was er toen kapot van en ben vier dagen ziek thuis gebleven. Ik vertrouwde mensen al niet snel maar mijn vertrouwen werd minder. Maar ik dacht dat in de brugklas alles beter zou zijn. Het was ook beter, tenminste, de eerste drie maanden. Het begon heel sneaky. Mijn twee beste vriendinnen toen begonnen steeds vaker rotgeintjes met me uit te halen. Mijn fiets verstoppen en mollen, mijn tas mollen. We kregen ruzie, om een ontzettend onzinnige reden waar ik nu geen zin heb om hem op te schrijven. Maar goed ze namen het me zo kwalijk dat het pesten begon. Ze gooide mijn tas overhoop bij gym over de grond, verstopten dingen, ontweken me alsof ik een ziekten had en waren altijd over mij aan het roddelen voor mijn neus. Ook als ik wat zij voor de klas hoorde ik ze achter me giechelen en me afkraken. Ik durfde niks meer, niet meer de stad in, niet meer in de klas praten. Ik was als de doods voor ze. Ik begon in die tijd ook echt met snijden (was al veel eerder ermee begonnen maar dat was niet zo erg en dat doet er niet toe want dat kwam niet door het pesten). De pesterijen duurde ongeveer vier maanden. Ze scholden me steeds minder uit en uiteindelijk boden ze hun excuses aan. De tweede kwam eraan, ik was bang. Kwam in een nieuwe klas. Vanaf het begin dat ik binnen kwam wist ik dat ik ook dit jaar de lul zou zijn. En inderdaad, het gehele jaar werd er geen woord tegen me gesproken. Ze roddelde aan een stuk door over me. Ik was een favoriet onderwerp. Mijn enigste vriendin in die klas durfde niet met me om te gaan omdat ze bang was ook gepest te worden. Ik was dus alleen. Ik verschool me achter mensen, was ontzettend bang voor iedereen. Had misschien twee vriendinnen toen. Ik liep met gebogen hoofd door de school, bang om op te vallen. Ik sneed meer en meer, het was mijn enigste uitlaatklep. Wel ben ik gaan wielrennen, ik vond de sport geweldig. Voelde me alleen niet thuis op de club. Wielrennen heeft me in die tijd wel geholpen om me sterker te maken. Wel viel ik af door wielrennen, dat beviel me ontzettend goed en bleef afvallen. Mijn oudste zus heeft me toen van het lijnen afgeholpen. (Even voor de verduidelijking: heb een zus en een broer (tweeling) en nog een zus, zijn allemaal het huis uit). Ik overleefde de tweede alleen heeft nog zo’n jaar een diep litteken achter gelaten. Ik was zo onzeker als de pest. Durfde mijn hand niet op te steken, kon zelfs geen fatsoenlijke zin tegen een leraar zeggen zonder te stotteren en een rood hoofd. Ik smeekte erom dat het jaar daarop beter zou worden. Maar na twee weken ging het weer mis. Erger als ooit. Ik werd bedreigt, opgewacht in de pauzes.. Uitgescholden. Ik trok het niet. Ik verzamelden al mijn moet en stapte naar de coördinator die heeft het toen weten op te lossen. Maar ik was al het vertrouwen kwijt. Snijden deed ik nog steeds en kon daar niet meer mee stoppen. Dit jaar ben ik niet gepest en gestopt met snijden. Maar goed gaat het niet met me. Ik blowde vanaf me dertiende zo af en toe voor de lol maar ben in het begin de vierde steeds meer gaan blowen. Puur om te vergeten en die ‘boeie-houding’ te hebben. En als ik niet blow dan drink ik wel. Nu ben ik als de dood om weer gepest te worden, vooral omdat er nu al het een en ander wordt gezegd over mij.
Heb verder ook problemen thuis gehad maar weet niet goed of ik dat hier neer kan zetten aangezien het denk ik niet echt met pesten te maken heeft.... Misschien ook wel. Ach i vind dit nu ook wel ff genoeg voor even.
Sorry, misschien onboeiend maar ja.

Liefs Luthien

Hoi,

Net je verhaal gelezen, heftig zeg. Ik herken wel een aantal dingen van mijzelf in jouw verhaal. Ben zelf ook op de basisschool en de middelbare school gepest. Het vervelende is, ook al ga je naar een andere school als er een paar mee gaan naar die school of er lopen daar mensen rond die mensen van je oude school kennen, gaat het pesten meestal gewoon door. Ik ben gepest op de middelbare school, daarna op de Mavo en toen ben ik naar de Havo 25 km van mijn woonplaats gegaan. Ook daar weer gepest. In mijn geval deden de leraren helemaal niks, is bij meer mensen op PF het geval. Ik heb zowel op de basisschool, als op de Mavo de pestkoppen gewoon in de klas waar iedereen bij was geconfronteerd met hun gedrag. Was echt heel veel moed voor nodig, maar het was wel afgelopen. Op de Havo was het pesten veel minder omdat ik het goed kon vinden met een groepje jongens bij ons op school die nogal populair waren. De pestkoppen hielden zich toen wel rustig.

Ik zag dat je in het laatste jaar van je opleiding zit, heb je al plannen voor een vervolgopleiding ?
En heb je al eens met je huisarts of een psych hierover gesproken ? Ik geloof dat Nadie momenteel bij een psych loopt, die kan je er wel meer over vertellen. Ik ben ook bij een psych geweest, maar dat is al weer jaren geleden. Dat had niet alleen met het pesten te maken, maar ook met dingen die bij mij thuis gebeurde. Jij gaf zelf al aan, dat er bij jouw thuis ook dingen zijn gebeurd, maar je wist niet of dat met het pesten te maken had. Indirect kan het wel invloed op elkaar hebben.

In ieder geval succes met je examens.

Groetjes,

Boogschutter

Haaj!

bedankt voor je reactie! Echt balen inderdaad, waar je ook heen gaat blijf je het tegenkomen. Dit waren voor mij ook 4 totaal verschillende klassen. Ze bleven mij in nieuwe klassen stoppen op mijn aanvraag maar het begon telkens overnieuw.

Ja ik liep bij een psycholoog, nog steeds een beetje. Maar mijn ouders wisten van het snijden, daar zij ze achter gekomen en ik zei dat ik stopte, maar ik begon toen weer een keer en toen zijn ze erachter gekomen en mijn moeder dwong me bijna om naar een psych te gaan. Ik wilde niet en ben na vijf gesprekjes gestopt met de leugen dat ik me goed voelde. De psych wilde voor de zekerheid nog een afspraak na drie maanden, dat was op drie april. Ik had in de tussentijd heel goed na gedacht over wat ik nou wilde. Maar ik ben zo in de war telkens dat ik geen touw aan mijn gedachtes vast kan knopen. Toch maar wel gegaan, nieuwe afspraak. Maar hoe dichterbij dat ie kwam hoe meer ik ertegen op zag. Ik wasdie afspraak vergeten en zit er weer over te twijfelen om gewoon nu niet meer te gaan. Hoewel ik weet dat het verstandig voor me is.
En ja, mijn thuissituatie heeft er zeker mee te maken gehad.

Liefs Luthien

Hee!

Ik kan alleen maar zeggen: Wat verschrikkelijk! Ik vind het heel moeilijk om hier op te reageren. Ik herken hier heel veel van. Ik wil alleen ff duidelijk maken dat ik het heel erg voor je vind! Als je je verhaal kwijt wilt, gewoon van je laten horen!!

Ik vind het zelf heel eng om naar de psych te gaan dus ik snap je denk ik wel een beetje! Elke keer weer een hele grote stap en een hele overwinning dat ik geweest ben! Echt, shock & horror! Veel succes met het 'psychgedoe'.

Liefs,
Nadie

p.s Ik durf niet tegen mn psych te liegen, want ik denk dat ie het á la minuut merkt.

Psychologen. brrrr! Inderdaad, liep eerder bij een vertouwenspersoon. Het heeft een jaar geduurd voordat ik hem durfde te vertrouwen. Ga nu ook niet meer, ik vertelde toch nooit alles tegen die vertrouwenspersoon.
Bedankt voor de reacties!
Liefs,
Luthien

Haay,

Ik herken wel een aantal dingen uit je verhaal!! En wat boogschutter ook zei, ik ben der gewoon op af gestapt, je moet de moed er wel voor verzamelen maar uit eindelijk is het toch de beste methode!!

Oh help, ik moet binnenkort ook naar een psych..
Maarjah jij iig ook nog veel sterkte & succes he

Liefs,
Maya

Hee Luthien!

Vertrouwenspersoon wel relaxt bij mij. Een vrouw die superaardig was. Heb je dat bij iedereen, wantrouwen?
Dat vind ik nou zo relaxt aan vertrouwenspersonen, dat je ze niet alles hoeft te vertellen. Die psych wil alles weten. Ik snap nu heel goed wrm je geen zin meer hebt in die psych. Gatver, ik ook.

Hoe is het nu met je??? Heb je al besloten of je door gaat?

-x- Nadie