Ik wil mijn leven terug.op mijn zeventiende
Ik ben nieuw hier, al weet ik nog steeds niet precies waarom ik dit (ga) doen, en ik wil graag mijn ei/verhaal kwijt.
Al weet ik niet of het iemand zich kan interesseren, maar het gaat om het idee. En dan voel ik me ook weer beter.
Vroeger, toen ik nog in kleuterklas zat, was er niks aan de hand. Maar we hadden twee verschillende groepen die in groep 5 samen kwamen en wat een megaklas werd (35 kindertjes). Het waren dus ook nog eens twee heel verschillende klassen die absoluut niet met elkaar overweg konden, maar uiteindelijk ging het wel redelijk. Voor de meeste dan, niet voor mij. Samen met mijn vriendinnetjes werden we gepest, maarja, toen had ik tenminste nog vriendinnetjes. In groep 5 zijn twee van mijn beste vriendinnen (toen) verhuisd of naar een andere school gaan. De een omdat ze autistisch was en naar speciale school ging en het andere meisje, daarvan waren de ouders gescheiden dus die gingen verhuizen. Maar ik krijg wel nieuwe vriendinnen, die ging verhuizen in groep 6 omdat het gepest te erg werd. Ook toen kreeg ik weer nieuwe vrienden, maar dat ging niet lekker. Ik probeer dit stuk over de basisschool zo kort mogelijk te houden. Op de basisschool werd ik wel lichtelijk getreiterd en gepest door mijn klas, maar ik had nog een hoop vrienden (ondanks dat die telkens weg gingen) en vergelijken met de middelbare school was mijn basisschool hemels. Dus, in ieder geval, ben weer lekker warrig bezig vandaag, mijn middelbare school tijd.
Ik ging naar de brugklas, tweetalig Atheneum, en ik was de enige van mijn klas die daar heen ging. Gelukkig, vond ik, want dan zou het gepest wel stoppen. Dat gebeurde eerst ook wel, het eerste half jaar!! Toen kwam er een nieuwe jongen bij ons in de klas (ik zal hem even G. noemen). In het begin, de eerste twee weken zal het zijn, konden we wel redelijk goed met elkaar over weg. We vonden elkaar zelfs leuk, maar hij wou verkering en ik niet. Na de kerstvakantie was het ineens om. Toen begon het gepest, al vind ik dat er een veel erger woord voor moet komen, of dat het gewoon bekend moet worden als geestelijke mishandeling, want dat is het wel zo ongeveer (bij mij wel geweest). Deze jongen begon dus mij vooral en mijn nieuwe vriendinnen helemaal te pesten, hij begon me een "wandelend lijk" te noemen en hele vreemde vragen te stellen. Het werd steeds erger en erger en erger en erger...
In de tweede klas van de middelbare school kregen we een nieuwe mentrix (een lerares Engels) en er verdwenen een paar mensen uit de klas naar een ander niveau. Maar G. bleef bij ons in de klas zitten en werd, helaas, het lievelingetje van zowat alle leraren. Op elke mogelijke manier deed hij mij pijn. In de ging werd er opzettelijk tegen mij aangelopen. Tijdens(!) een spreekbeurt van G. over het Satanisme begon hij voorbeelden met mij te gebruiken. Als hij het over spreuken had of dreigementen had hij het over mij. En de hele klas lachte mee. Damm, wat voelde ik me kut op die momenten. Pfff... Nu ik het zo aan het typen ben komt er opeens een heleboel naar boven. Dat is even niet zo leuk. Even wat water drinken. In ieder geval. Ik ben vaak bij leraren geweest, bij coordinatoren en bij de directeur(!) maar ze deden er helemaal niks aan. Maargoed, natuurlijk wouden ze G. niet van school trappen want hij zat een tijdje bij de krant, haalde goede cijfers en won wedstrijden voor de school bij discussies.
Aan het eind van de tweede klas begon het ergste gedeelte wat ongeveer tot eind van de derde klas heeft geduurd en waarschijnlijk heeft deze periode me gemaakt zoals ik nu ben, maar daar kom ik later wel op. Het was ergens in het laatste blok van dat jaar en G. mocht van mijn mentrix (die inmiddels al vier of vijf keer had beloofd er wat aan te doen) een les voor Engels verzorgen omdat hij zulke goede cijfers haalde. Slim als G. was zei hij tegen de lerares dat hij nog wel een leuke opdracht wist voor een cijfer, en wonder boven wonder stemde ze toe. Iedereen deed de opdracht goed en iedereen kreeg mooie cijfers. Wat kreeg ik van G? Een 5. Toen ik verhaal ging halen bij de lerares zei ze dat het niet uitmaakte, want hij is geen echte leraar. Snapte ze dan niet wat hij ermee wou zeggen? Maargoed daar bleef het niet bij. Het was ondertussen een hele groep geworden van mensen die zich bij G. hadden gevoegd. C. en I. deden nu net zo hard mee. Het ergste was nog wel, denk ik, toen ik van een vreselijke les gym door de gang liep naar de volgende les en C. me in een hoek dreef samen met I. Toen G. eraan kwam heeft hij ongeveer een halve spuitbus jongensdeo in mijn gezicht leeggespoten! Ik heb een halve middag bij de huisarts en in het ziekenhuis gezeten voor ik weer redelijk wat kon zien. De meeste mensen uit mijn klas waren er gewoon bij, maar zeiden er niks van. Natuurlijk weer bij de coordinator gezeten, hij zei "dit is echt de druppel G." maar ik hij heeft dus gewoon niks gedaan. Ik zie hem nog steeds wel eens lopen, die leraar, kan hem eigenlijk niks kwalijk nemen, maar het zou zoveel geholpen hebben *
*En toen was het zomervakantie en kwam het derde jaar van de middelbare school. Er kwam een nieuw meisje bij mij in de klas. Mijn toenmalige beste vriendin kreeg een vriendje maar begon ook steeds beter met G. om te gaan en zei dat ze liever aardig tegen hem deed dan dat ze gepest werd. Afijn, ik deed ook altijd aardig tegen hem en tegen de rest van de klas, al zei ik in deze vaker niets dan dat ik wel mijn mond opentrok. In ieder geval, dat nieuwe meisje werd mijn beste vriendin, G. deed ook behoorlijk onaardig tegen haar. En het werd erger, ik vind het best moeilijk om hierover te hebben, maar ik heb al een aantal weken het gevoel dat ik het op moet schrijven. Dus dan maar zo. In de derde werd ik open en bloot voor de klas tijdens de les en tiijdens gym af gemaakt *figuurlijk*. tijdens gym werd ik keihard door C. tegen mijn schenen geslagen met hockey, of onderuitgetrapt met voetbal of gewoon straal genegeerd. Ik weet niet wat ik erger vind. Maar omdat ik niet alleen was, ging het wel, en mijn beste vriendin (E.) en ik groeiden steeds dichter naar elkaar. Maar, anyway, de leraren deden nog steeds niks en ik was het eigenlijk wel weer zat om iets te zeggen tegen die leraren want ze voeren toch geen flikker uit.
Mijn moeder heeft zelf een aantal keer met mijn mentor gepraat omdat ik zovaak overstuur thuiskwam. Ik maakte geen huiswerk meer, lag alleen huilend op mijn bed, zocht mijn heil in muziek luisteren en mijn cijfers daalden natuurlijk als een gek. Mijn wiskunde leraar (notabena, terwijl ik een hekel aan wiskunde heb) was de enige die naar mijn verhaal wou luisteren en praatte met me, en hij zei dat hij het al wel gemerkt had dat er iets omging in onze klas. Maar hij was mijn mentor niet, en kon verder niet zoveel doen. Hij zou eens moeten weten hoeveel dit eigenlijk voor me betekent heeft. Ik heb nu geen les meer van hem, al anderhalf jaar niet meer, maar hij vraagt nog steeds hoe het met me gaat
. In de derde hadden we ook een "Grote Avond" op school en onze mentor wou graag met de hele klas een stuk opvoeren. Ik en E. wouden heel graag meedoen, maar G, C. en I. (en nog een deel van die groep) ook. De rest van de klas niet. Bij de eerste vergadering, G. C. I. wisten niet dat ik en E. ook meededen, begonnen ze een hele heisa te maken dat ze absoluut niet mee wilden doen als E. en ik meededen. Ze stapten dus uit de groep die meedeed, en de rest gelijk ook. Toen waren dus E, ik en mijn mentor over. Van ongeveer 10 mensen!! Dan voel je je niet echt gewenst. Het mooie was dat ons stukje (we deden kopspijkers na) een groot succes werd en mensen er nu nog wel eens over beginnen. Dat voelt wel goed. Niet veel later hadden we een klassenfeest. E. en ik waren uit beleefdheid uitgenodigd, denk ik, maar toen we daar waren deed G. opeens heel erg aardig. Zelfs C. en I. waren erover verbaasd. Waarschijnlijk wou hij op een feest voor iedereen wel aardig doen ofzo, ik weet het niet. Het kwam er op neer dat het de hele avond gezellig was met het grootste deel van de klas totdat ik een sms (van iemand die ik leuk vond toen, en hij mij, dus dat was wel een slijmerig sms over zoenen enzo) liet lezen aan een vriendin van mij en I. kwam aanrennen en mijn mobiel afpakte!
Ze griste hem uit mijn vriendin's handen, lad het, riep keihard "Ieuwl!" en rende naar buiten waar C. stond. Binnen no time wist de hele klas wat er in die sms stond en had ik een kut avond, heb me lam gedronken en ben met E. rondjes door het bos gelopen.
Eind derde moest ik een richting kiezen (Maatschappij..) en ik heb met de hakken over de sloot dat jaar gehaald. G. deed een andere stroom maar had nog steeds de meeste lessen wel samen met mij. En C. deed ook Maatschappij, I. gelukkig niet. Het was opzich wel een hele ommekeer, het begin van de vierde klas. De klas was kleiner en verdeeld, kreeg een ander mentor die heel veel met mij praatte en ik had een vriendje waar ik mijn hart kon luchten of gewoon even alles kon vergeten. Ook E. en ik waren heel close en spendeerden hele weekenden bij elkaar. Het gepest was er nog steeds wel, maar ik kreeg een grote mond en ik zei wat terug of negeerde het gewoon. Het is niet zo dat G. ermee ophield, maar het werd een stuk minder. Ook de vierde klas heb ik maar net gehaald, qua cijfers. Maar het eind van de vierde klas was een hele verademing voor me. G. was namelijk verhuisd naar een andere stad.
En dan zijn we nu ongeveer waar ik nu zit, in het vijfde jaar van Atheneum met mooie cijfers
. In het begin van het vijfde ging het prima met me. E. en ik waren nog steeds samen en goede vriendinnen, al was zij wel blijven zitten, en het ging goed in de klas. Ik werd voor het eerst in 10 jaar met rust gelaten! Ik kreeg ook steeds meer vrienden doordat ik bij andere mensen in de klas kwam die dezelfde profiel hadden, maar ook mensen uit andere klassen ging ik steeds meer mee om. Helaas was het in de zomervakantie wel uit gegaan met mijn vriendje, maar daar was ik wel overheen gegroeid en we gaan nu ongeveer goed met elkaar om. Het was voor mij, denk ik, echt heel erg wennen. Ik was helemaal niet lelijk of dik (zoals altijd werd genoemd) blijkbaar want ik kreeg genoeg aandacht van jongens. Ik was ook niet dom of niks waard want ik haalde opeens goede cijfers en redelijk succes met dingen waar ik goed in ben (films maken). Maarach, why do all good things come to end? (zoals Furtado zingt)...Het is nu dus half maart en sinds de kerstvakantie gaat het slecht, onderhuids dan. Ik doe op school nog steeds of alles prima gaat. Maar, nu ik daarover nadenk, ging het daarvoor ook slecht. Ik dacht alleen dat het beter ging. Ik heb al die tijd in een roes geleefd en nu merk ik de gevolgen van tien jaar gepest worden waarvan de laatste jaren echt hard. Ik heb ben een half jaar ziek geweest, ben nog steeds vaak ziek (griep enzo), en ik zei tegen vrienden en ouders dat het bloedarmoede was. Dat zei de huisarts zou. Maar misschien had de huisarts door moeten vragen. Voor mijn leeftijd en lengte woog ik in die tijd iets te weinig, en ik at ook weinig. Maar niemand had het door, dus, boeiend. (Nu k toch bezig ben, kan dit er ook nog wel bij, het hoort er ook bij). Maargoed dat was een half jaar geleden. Nu weeg ik, schandalig ja, nog steeds ruim vijf kilo te weinig, het valt best mee opzich en ik wil ik ook niet op de graatmagere modellen lijken (ik ben ook niet graatmager nu), maar als ik me kut voel dan kan raast alles door mijn hoofd. En door niet te eten word ik rustig, omdat ik dan moe wordt, maargoed. In de kerstvakantie, toen volgens mij nog alles koek en ei was tussen E. en mij, zei ze INEENS dat ze niet meer met me om wou gaan en dat we ruzie hadden. Ze heeft de meest vreemde scheldwoorden naar mijn hoofdgeslingerd en nu praat ze niet meer met en heeft ze me genegeerd...
Dat heeft denk ik de hele boel op gang gezet, in mijn hoofd. Het was in één week tijd dat E. boos werd, niks meer zei en me negeerde (note: we gaan nog steeds niet met elkaar om en ik snap er niks van!!), en ik G. weer zag bij mij in de buurt. Hij vroeg heel geinteresseerd hoe het ging... Heel vreemd. En de afgelopen twee maanden gaat het opzich best slecht met me, denk ik. Ik ben gauw ziek en in mijn hoofd gaat het maar door en door en door. Je zou het kunnen vergelijken met een trein die continu voorbijraast aan gedachten. Op de vreemdste momenten moet ik ineens huilen of denk ik ineens ergens aan. Een goed voorbeeld; halverwege de derde klas is het broertje van mijn beste vriend overleden (hij was pas 8) en nu denk ik er heel veel aan, moet ik er veel oom huilen. Dingen die voor mijn gevoel eeuwen zijn geleden komen weer naar boven. Maar ook nummers (een bepaald nummer waar mijn ex en ik altijd naar luisterden als we elkaar misten, als ik die nu hoor, ben ik echt helemaal weg) of bepaalde films, dan ga ik helemaal kapot en ga ik naar bed. Ik heb al een paar keer met iemand een beetje gepraat maar er is niemand die dit helemaal weet. Er is ook zoveel (ik denk dat ik nog niet eesn de helft hier heb verteld, dit is al een ellenlang verhaal geworden) maar ik wil de mensen die ik nu ken hiermee niet lastig vallen. Ik heb eindelijk eens vrienden, wil niet zielig overkomen. Daarom leek me dit forum ook een prima middel om mijn verhaal kwijt te kunnen, zonder iemand ermee lastig te vallen. Ik weet niet of iemand dit helemaal gelezen heeft, maar het idee..
Vanmiddag ging het niet zo goed, eigenlijk gisteravond al niet. Ik was een film aan kijken (As it is in Heaven) en daar zaten een hoop stukjes in die bij mij heel veel emoties opriepen en ik ben gaan slapen, maar het is nog niet weg. Omdat ik er al veel mee zat de laatste tijd, besloot ik alles maar eens neer te zetten op een plek waar iedereen het kan lezen, maar niet hoeft te lezen. Ik zit echt op een moment dat ik die gevoelend en al die tijd zat ben, en ik ook zeker wat dat als ik "beter" wil worden, ik eerst alles nog een keer doormoet gaan en moet verwerken. Er zit nog een hoop hierbinnen merk ik. Het is nu in ieder geval mooi geweest, ik wil mijn leven terug.
Vanaf nu is mijn leven weer van mij.
) een flink verhaal zeg...
