Hallo allemaal,

Ik zal even mijn verhaal vertellen. En dan ook letterlijk alles.

Mijn bassisschool tijd was niet leuk. In groep 1 ben ik blijven zitten. In groep 2 werd ik al gepest. Eerste instantie niet door mijn eigen klas maar door de oudere kinderen. Ik droeg niet echt kleding dat in de mode was. En ik was wat forser.
Maar goed dat moet geen reden zijn om te pesten maar het gebeurde wel. Ik was heel gevoelig. Liet alles maar toe enz enz.
In groep 4 begon mijn eigen klas me ook te pesten. Ik kreeg een bril. In die tijd was het nog niet zo modern. Me ouders hadden niet zoveel geld. Ik kreeg een bril met grote glazen. En dat vonden ze wel een leuke reden om te pesten. "Dom wijf, stomme bril, kut wijf enz enz" dat werd gezegt. In groep 4 deden we ook onze comunnie. Ik zal even uitleggen wat dat is voor de mensen die dat niet kennen. De Comunnie heeft met het geloof te maken. Ik ben Katholiek opgevoed. Dan mag je dus het brood van Jezus ophalen. Dat was heel leuk allemaal, ik werd eindelijk een dagje niet gepest. Leuk feestje daarna. En ik kreeg een nieuwe fiets van me peettante en peetoom. Een opoe fiets. Die wou ik altijd al hebben . De volgende dag moest ik weer naar school en mocht ik van me ouders op de opoe fiets naar school. Ik natuurlijk heel blij. Netjes me fiets in de rekken gezet en mijn sleuteltje in me la gedaan.
Maar een aantal pesters vonden het dus leuk om mijn sleuteltje zonder dat ik het wist uit mijn laatje te pakken. Op het eind van de dag kwam ik er achter dat ik mijn sleutel "kwijt" was. Dus ik overal zoeken, door heel de school. Maar ik kon het niet vinden. Met tranen naar me tante gegaan, want die paste toen op ons. En verteld dat ik mijn sleuteltje kwijt was. Mijn tante zei van ja morgen gaan we de reserve sleutel bij je ouders ophalen hij staat daar wel veilig. NIET DUS. De volgende dag kwam ik op school en wat zag ik ? Mijn fiets lag overal en nergens gesloopt. Wat voelde ik me kut. Ik ben toen terug gerend naar het huis van me tante en heb daar het verteld.
Mijn tante mee naar school en zegt de school heel leuk: "Ja sorry mevrouw hier kunnen wij niks aan doen." Mijn ouders zijn op school gekomen om hier over te praten omdat ik gewoon niet meer gepest wil worden.
De directeur beloofde heel trouw dat het niet meer zou gebeuren. Maar na die dag is het alleen maar erger geworden. Ik werd door bijna de hele school gepest. De leraren gingen zelfs mee doen. Als ik een onvoldoende haalde kwamen ze naar me toe en zeiden ze: "Zie je wel dat je dom bent. Je hoort hier niet op school." Dat deed pijn. Ik begon te geloven dat ik dom was. En dat ik niks kon, dat het me eigen schuld was dat ze me gingen pesten. Maar ik moest en zou naar school gaan van me ouders.
Ik ging ook naar school. Er leek even niks aan de hand te zijn want ik werd niet gepest voor mijn gevoel. Er werd wel wat over me gepraat maar dat vond ik niet zo erg.
Maar in de grote pauze was het weer raak. Ik had voor mijn gevoel een leuke jas aan. Maar dat vonden de kinderen van groep 8 niet. Ze probeerde mijn jas weg te trekken, maar dat liet ik niet toe. Dat was de eerste keer dat ik probeerde terug te vechten. Maar helaas kon ik niet tegen 12 kinderen alleen op.
Ik werd tegen de grond aan geduwt en ze sloegen, schopte en spuugde op me. Ik werd vast gehouden en kon niks. De leraar stond er verdorie gewoon boven op te kijken.
Me ouders natuurlijk na dat weer naar school. En ja hoor weer zei de directeur dat het niet meer zou gebeuren en elke keer trapte mijn ouders er weer in.
Het is een tijdje rustig geweest dat wel. Maar ook dat was voor korte duur. Elke keer als me ouders vroegen hoe het ging op school zei ik maar goed. Want ik wou niet meer dat me ouders mee naar school gingen. Om weer te praten dat had toch geen nut.
In groep 8 is het pesten een beetje opgehouden. De oudere kinderen waren niet meer op onze school maar mijn klasgenootjes wel. Maar als je maar met 2 bent is het niet stoer genoeg.
Ik was blij dat ik van die school af was. Ik zou naar het voortgezetonderwijs gaan waar ik een nieuwe begin kon maken. Ik zou met 2 meiden samen fietsen maar dat werd ook jammer genoeg niet plezierig.
Onder weg naar school werd ik geslagen, van me fiets afgeduwt, spugde ze op me en sloegen ze me weer in elkaar. Ik was er zat van en heb eerst 2x terug gevochten maar ik zag dat het alleen maar erger zou worden als ik tegen zou werken. Dan zouden ze wel weer iets nieuws zoeken waar ze me op kunnen pesten. En dat was ook zo. Het was kei slecht weer en we moesten op de fiets naar huis. Door dat ik een bril droeg kon ik niks zien. Werd ik door een paar jongens afgesneden. Weer werd ik in elkaar geslagen. Dat was de laatste keer.
Ik heb toen een grote fout gemaakt waar ik nu achteraf spijt van heb maar ik kan het niet meer terug draaien. De volgende dag wou ik echt niet naar school. Heb niks tegen me moeder gezegt. Me vader was al naar zijn werk. Maar ik heb als smoes gezegt dat ik de eerste 2 vrij was en dat ik wel even de hond uit ging laten.
Maar ik kwam niet meer terug. Ik ben toen naar een andere plek gegaan waar ik opgehaald werd door een oudere vriendin. Die heeft me opgevangen. Maar ik ben niet alleen daarom weg gegaan maar ook om andere dingen. Wat ik best wil vertellen maar daar is dit forum niet voor.
Maar goed ik ben toen opgehaald en samen met haar naar haar huis gegaan. Ze heeft toen mijn moeder gebeld dat ik veilig was, dat ik goed was en dat ze wel voor me zou zorgen. Me ouders waren er natuurlijk niet mee eens. Wat denk jij dan je laat je dochter toch niet weg gaan. Maar ik wou echt niet meer terug.
Ik ben toen op allerlei plekken geweest. Van het noorden, naar het zuiden en weer terug. Maar ik kon nergens blijven. Me ouders hadden jeugdzorg ingeschakeld en die hebben me weg gehaald waar ik zat. Jeugdzorg heeft me toen eerst 7 maanden lang in een crissisopvang gestopt. Waar ik het best naar me zin had maar omdat het een crissisopvang was kon ik daar niet blijven. Ik werd over geplaatst naar een internaat met jongens en meiden. Maar ook daar werd ik snel al weer gepest. En liep ik weer weg. (Ook daar is iets anders gebeurd maar daar is dit forum niet voor) Ik kwam toen in een vrouwen huis tussen oudere vrouwen. Ik was toen 14, En voelde me daar ook niet op me gemak. Een jongen die ik kende wou mij wel opvangen en manupileerde me op allerlei manieren dat ik wel daar heen ben gegaan. Daar aangekomen kreeg ik alles wat ik wou. Zelfs liefde, echt iemand die me hielp (Dacht ik) maar ook dat liep fout. Hij verwachtte meer dan ik kon. Hij was 28 en ik 14. Hij wou dat ik dingen deed die een 14 jarige niet hoort te doen. (Verder ga ik hier niet op in ook dit heeft niet met pesten te maken) Daar ben ik weg gehaald door de politie omdat hij een boete open had staan en dus moest zitten. En mij vonden ze toen. Bont en blauw. Ik ben toen in een gesloten internaat geplaatst en heb daar 1 jaar gezeten. Niet echt een bepaald fijne plek voor iemand die echt niks durft of kan zeggen. Ik werd ook daar gepest. Ik besloot me zelf op te sluiten in me kamer. Ik wou niet meer mee naar beneden, wou niet mee naar school en wou ook niks met de groep doen. Ik werd echt helemaal gek daar. Door dat ik me zo eenzaam, verdriet en alleen voelde begon ik met krassen zetten in me lichaam. Ik wou niet meer, ik kon niet meer enz enz. De mensen daar vonden dat ik geestelijk niet in orde was en vonden dat ik naar een psyqiathrische instelling moest.
Daar heb ik 2 weken gezeten maar ze konden niks met mij. Ik wou graag hulp ik moest wel. Maar kreeg niet wat ik moest hebben. Ik zat daar tussen 6,7,8 jarige en ik was toen bijna 16. Dan kan je daar niet tussen zitten. Ik at niet, ik dronk niet. En werd dunner. Eindelijk was ik dun. Maar dat had ook zo zijn gevolgen. Want ik at en dronk niet. Ik droogde me zelf uit.

Inmiddels ben ik bijna 20 en heb ik een deel afgesloten. Ik laat niet meer over me heen lopen en heb een weerwoord als iemand iets tegen me zegt. Dat is ook niet altijd even goed. Maar ik word niet meer gepest. Op me 19e heb ik besloten om toch een opleiding te gaan doen. Ik vond het echt eng de eerste dag. Er zaten wel 50 meiden in de klas. Deze werden later wel opgesplitst. Nu ben ik achteraf toch wel heel blij dat ik deze opleiding doe. Want ik word niet gepest. Ga graag naar school en ben niet meer bang.

Het heeft echt heel veel indruk op me gemaakt wat er met mij gebeurt is. Ik durfde niet meer naar school, niet naar verenigingen, naar mensen toe enz enz.
Ik leefde in me eigen wereld. Nu niet meer. Nu dans ik weer, ga ik naar vriendinnen toe en durf ik alleen over straat.

Tjeetje Lynn, wat een verhaal zeg. Ik ben er echt even stil van geworden.

Wat ik je wel wil zeggen is dat ik diep respect heb voor jouw doorzettingsvermogen. Jij denkt misschien dat je een slappeling bent, omdat dit je allemaal is overkomen, maar geestelijk ben je echt heel sterk. Mensen heeb op allerlei mogelijke manieren geprobeerd om je kapot te maken en nog zet je je voor 100% in om voor jezelf een mooie toekomst op te bouwen. Jij gaat er echt wel komen, meid.
Ik blijf bij mijn mening, dat kinderen echte monsters kunnen zijn. Sommige mensen hier zullen dat wel niet met mij eens zijn, maar dat is hun mening en die respecteer ik. Maar wat jouw allemaal aan is gedaan is gewoonweg walgelijk.

Ik hoop dat je nu het geluk hebt gevonden en dat je een zonnige toekomst tegemoet gaat. Haal dat diploma

Veel succes en als je een keer van je af wil praten, kun je bij mij terecht.

Groetjes,

Boogschutter

Hey Boogschutter.

Als eerst heel erg bedankt voor je reactie . Zeker ben ik er heel sterk uit gekomen. Maar toch is het verwerken nog niet weg. De pesters zullen wel denken ja je kan je er toch wel overheen zetten? Het valt toch wel mee?
Nou nee het heeft zeker wat met me gedaan. Ik was heel onzeker, nu nog wel maar minder. Ik durfde niks, nu wel weer wat meer. Maar ik kon gewoon niks. Ik vind het jammer dat door hun mijn leven zo veranderd is. Dat ik geen diploma heb kunnen halen. Ik woon nu ook helemaal aan de andere kant van nederland. Daardoor zie ik ze niet meer. Dat heeft wel zijn voordelen.

Ik heb inmiddels een hele lieve vriend leren kennen. Echt waar. Hij steunt me in alles alleen hij weet niet hoe het is om gepest te zijn. Dat heeft hij niet mee gemaakt. Hij heeft zelf ook nooit gepest dus dit is "nieuw" voor hem.
Zeg ook vaak van: Ik hoop dat we een kind krijgen zoals jij. Dan heb je geen problemen. Maar het hoeft helemaal niet zo te zijn dat onze kinderen gepest worden. Maar als het wel gebeurd zal ik er zeker voor hun zijn.

Groetjes Lynn

Ik vind het knap van je dat je het meteen durft te vertellen. En ik ben ook blij dat je er nu ook sterker uit bent gekomen.

Hee Lynn!

Wat een verhaal! Zoals hierboven ook al gezegd is, erg knap dat je het hebt durven vertellen.

Bizar om te moeten lezen dat de leerkrachten na meerdere gesprekken nog niet ingreep/ zorgde voor een oplossing voor de langere termijn. Ik weet dat dit gemakkelijker gezegd, dan gedaan is, maar het is en blijft natuurlijk wel hun plicht.

Je schrijft als een van de laatste dingen dat je het voor een deel af hebt kunnen sluiten, hoe denk je het 'overige' deel af te gaan sluiten? Als ik het goed heb, eerst contact met 'lotgenoten' (op pestforum en misschien ook elders?) en daarna misschien nog met behulp van een therapeut/ psycholoog? Ben ik wel 'benieuwd' naar.

Goed ook dat je nu weer een opleiding volgt, erg succes gewenst hiermee! You go!

Liefs, Zon.

ik heb al hulp gehad. bij een psygiather en bij een maatschappelijk werkster. maar door dat ik een trauma opgelopen heb kan het niet in korte termijn.

Goed van je dat je die stappen al hebt gezet, in dat geval. Jij komt er wel!

Ja daar ben ik ook niet bang voor. Maar het belemmert je wel

Ik ben ook helemaal onder de indruk van je eerlijk vertelde verhaal. Ik word er ook verdrietig van. Zelf ben ik nu pleegmoeder, en ik krijg veel verschillende kinderen over de vloer. We doen langdurig en crisis. Het is zo triest dat je uit je crisisplek weg moest net toen je het fijn had daar. Dan had je al dat andere niet mee hoeven maken... Maar dat is achteraf gesproken. Ik hoop dat je deze moeilijke periodes uit je leven leert verwerken en een plek kunt geven. En dat je ook heel veel aan je nieuwe vriend kwijt kunt. Want je moet er echt over blijven praten.
Heel veel sterkte,
Annemarie

Mijn vriend zit in een verening tegen pesten. Echt heel knap van hem. Hij heeft in het begin mijn verhaal gehoord en had echt zoiets van ik moet hier wat mee doen. Hij snapt mij dan ook heel goed.

hej,

zo heftig hoor! echt goed dat je er over praat! Littekens en angsten zullen nooit weggaan, maar vervagen kunnen ze wel! Door erover te praten. Echt goed dat je het ook hier verteld, want je bent het leven en de mensen waard!! Je bent een parel in God's hand en in de ogen van de wereld.
Fijn dat het nu lekker gaat op school:D Ga ervoor! Je diploma halen enzo!

liefs Lisa