Ik voel me de laatste tijd beetje 'down'. Verassend! Ik was een beetje aan het internetten. Ik kwam dit forum tegen. Ik heb wat van de verhalen hier gelezen. Sommige deden me goed, misschien om mijn eigenwaarde over de ruggen van anderen op te krikken, of om gewoon te zien dat je niet de enige bent. Ik besloot dus om mijn eigen verhaal hier ook neer te zetten.

Leven, leven buiten het gezin begint bij de basisschool. Ik had een leuke klas, ik woonde in een dorp. We waren best wel close. Op school vond ik het niet altijd even leuk. Ik was slecht op school in bijna alle vakken. Mijn klasgenoten gingen altijd veel sneller door de stof heen dan ik. Bleek dus dat ik dyslectisch was. Alles werd in de klas door de leraar uitgelegd aan mijn mede klasgenoten en mijn klasgenoten toonden begrip. Ik kreeg veel steun van ze. Het was een leuke tijd.

Toen ik twaalf was werd het tijd voor de middelbare school. Ik had een vrij goede klas en bijna al mijn vrienden gingen vwo of havo doen. Ik had natuurlijk mijn probleem en ik ging naar het vmbo. Andere scholen dus. Ik vond het allemaal wel spannend, nieuwe school nieuwe vrienden. Bleek allemaal sterk tegen te vallen. Toen ik in de eerste klas kwam kreeg ik erg veel last van puisten. Ik werd al vrijsnel het mikpunt voor pesterijen. Ook verloor ik het contact met mijn oud klasgenoten. Dat viel me erg zwaar. Ik was op de basisschool redelijk populair, dus die pesterijen kwamen hard aan. Ik heb de middelbareschool met veel problemen door lopen. Vakken gingen slecht ik had weinig vrienden. Vriendschap eindigde meestal met een spreekwoordelijke messteek in de rug. Jullie kennen het allemaal wel. Ik was een heel ander persoon toen ik mijn vmbo diploma op zak had. Ik was/ben vrij apatisch geworden, erg cynisch, beetje duistere blik op de maatschappij. Haat jegens mensen in het algemeen.

Naar het MBO gegaan, ging meteen een stuk 'beter'. Ik was van de pestkoppen af. Aangezien ik technisch ben aangelegd gingen de vakken sowieso veel beter. Ik had meer vrije tijd. In die periode zit ik nu eigenlijk. Alhoewel het pesten nu geheel over is ben ik eigenlijk niet echt gelukkiger geworden. Ik heb geen vrienden. Op school heb ik zeer weinig contact met medestudenten. Ik verveel me letterlijk de pleuris in. 's Weekends heb ik niets te doen, geen hobby's. Ik breng mijn tijd een beetje surfen't door. Slapend, tv kijkend, denkend. Voor school hoef ik amper iets te doen. Ik voel me eenzaam. Ik denk teveel na, waardoor ik het allemaal steeds somberder in ga zien. Alles wat ik doe voelt zo nutteloos. Dat is het echt. Alles is nutteloos.

ten eerste niets is werkelijk nutteloos, maar dat ff terzijde

Zou het voor jou niet wat zijn om een andere ( vervolg) opleiding te gaan doen? Je zegt dat je er zo doorheen fietst, misschien kun je wel een hbo opleiding gaan doen, dan ontmoet je ook meteen een hoop andere mensen. Het is ook helemaal niet meer zo dat dyslexie een groot nadeel hoeft te zijn in je schooltijd ( tenzij je echt heel zwaar dyslectisch bent natuurlijk, maar daar ga ik even niet van uit). Zelfs bij mijn opleiding die grotendeels gebaseerd is op nederlands en taal zitten een hoop dyslecten in de klas .

veel succes met alles