en zelfs tot en met groep 8.
de meesters deden er niks aan als ik naar ze toe ging zeiden ze van stel je niet aan.
ik ben een keer huilend naar huis gegaan en toen is me vader naar school gegaan en met de meester gepraat.
de meester zou met de kinderen gaan praten maar die gaven er niks om want die gingen gewoon door met pesten.
het was best wel erg want ik durfde de straat niet meer op ik liet me moeder altijd eerst kijken of ze niet buiten waren en als ze wel buiten waren ging ik niet naar buiten of dan vroeg ik of er iemand mee ging.
toen ik van de basisschool af was dacht ik dat ik er vanaf zou zijn maar dat was niet zo op het speciaal onderwijs ging het gewoon door echt 3 jaar lang.
ik mocht toen stage lopen en was toen wel blij dat ik van school even weg was.
ik durfde ook niks terug te zeggen want dan begonnen ze weer.
ik heb hierdoor weinig zelfvertrouwen gekregen en denk heel vaak dat ik iets fout doe en dat ik niks kan.
en heb een negatief zelf beeld gekregen.