Hoi

Ben vandaag voor de eerste keer werr bij een psycholoog geweest, ze zei zo jou heb ik lang niet meer gezien, het is ook zeker 6 jaar geleden.
Maar ik heb gelukkig ook dezelde als toen, het is een heel lief persoon.
Ik had het zelf niet inde gaten zei ze, wel dat ik met de dag somberder werd maar niet dat ik al in een depressie zat, dat is er langzaam ingeslopen.
Ondanks dat ik het wil is het toch beter om met anti depressivia te beginnen, ik zei dat ik eerst liever zonder wou, maar het was beter met.
Nu ben ik eens benieuwd hoe het verder gaat verlopen moet er over twee weken weer heen. Ik heb in ieder geval al wel fijn erover kunnen praten, ze zei oojk dat het een samenloop van omstandigheden was, en dat het niet zeker te maken heeft met dat ik toen gestopt was, want toen was ik er ook goed aan.

greeets beertje

hallo,

wat fijn dat je weer lekker je hart hebt kunnen luchten. Het was miss wel even schrikken om te horen dat je een depressie hebt, maar nu kun je er gelukkig wel weer samen aan werken.

Heb je al eerder een depressie gehad ( kan het niet helemaal uit je verhaal opmaken )?

Heel veel succes ermee

syl

Dag Beertje,

Er zijn meer mensen op dit forum die antidepressiva dingen 'rommel' vinden en het nooit willen gebruiken. Ik behoor zeker niet tot die groep, hoewel ik zelf ook slechte ervaring gehad heb. Een paar jaar terug kreeg ik een middel dat veel te sterk op mij werkte. Nadat ik echter een ander middel voorgeschreven kreeg, waar ik veel beter op reageerde, was het echt een uitkomst.

Je moet er denk ik wel voor waken dat je geen "slaaf" van medicijnen en hulpverlening wordt, dat heb ik in mijn omgeving zien gebeuren. Als je daar bewust van bent, dat je niet als een "slaaf" automatisch steeds sterkere medicijnen gaat gebruiken, puur omdat een hulpverlener die steeds voorschrijft, maar altijd je eigen hersens en inschattingsvermogen blijft gebruiken, dan zit je volgens mij goed. Zeker als je je bewust bent van de effecten die de medicijnen op je hebben, als je een goede vriend(in) hebt die je kent/vertrouwt en dat in kan schatten, vraag het diegene dan gerust.

Het belangrijkste vind ik dat je er verstandig mee om moet gaat, dat wil in mijn ogen zeggen, als je je inderdaad er beter door voelt, ook dingen gaat doen die je normaal gesproken niet zou doen of durven. Dan kun je veel bereiken, waar je profijt van hebt op het moment dat je weer op eigen kracht verder kunt.

Veel succes en sterkte verder in ieder geval!

Groetjes,
Vincent

hoi syl en vincent

bedankt voor de reacties
Even de vraag van syl beantwoorden: ja ik ben 6 jaar geleden ook depressief geweest zwaar depressief moet ik wel zeggen ( ik zei niks tegen anderen en liep de hele dag met een walkman op , en sloot mij af van anderen bouwde een muur om mij heen. Ik kon toen ook niet goed over mijn gevoelens praten kropte alles op. Dit had ik ook 11 jaar lang gedaan omdat ik werd gepest en met min moeder zat. Ik ben toen 2 jaar zo geweest, daarna ging het heel goed met mij, mensen kende mij niet meer terug zeiden dat het net leek of ik herboren was. Nu weet ik gelukig dat opkropen niet goed is en je er het beste over kunt praten, al ben ik soms nog steeds bang dat ze mij een zeur vinden of een aansteller.

wat betreft vincent antwoord: ik ben zeker geschrokken want ik had niet gedacht dat ik al depressief was ik dacht dat ik het bijna was, en ik vind het goed dat je mij erop attendeerd dat ik geen slaaf moet worden, dit zij mijn vriend ook al. Hij houd ook in de gaten hoe het met mij gaat, en ik bespreek alles met hem.

Ik had ook niet verwacht dat ik na zo'n lange tijd nog een terugval zou kunnen krijgen, dit maakt mij eerlijk gezegd wel bang ( kom ik er ooit nog vanaf dat het ook niet meer terugkomt) maar ja eerst maar eens de therapie afwachten.
Ik vind het ook heel fijn dat ik dit allemaal op het forum kwijt kan, en dat er wel eens herkenning is zodat je elkaar kunt helpen

Ik vind ook dat als ze op school opmerekn dat een kind gepest wordt er al gelijk iets mee moeten doen niet de dader straffen maar ook kijken hoe je het gepeste kind het beste kunt helpen met bv al therapie ( dit om later leed te voorkomen)

greets pooh

een beetje een rare vraag misschien, maar als je al eerder een depressie hebt gehad, waarom herkende je dit dan niet als een depressie?

Ik ben niet echt een expert op dit gebied hoor, er zijn waarschijnlijk verschillende vormen, maar ik vroeg het me gewoon even af

hoi syl

het is zeker geen rare vraag hoor.

Ik herkende het niet als een depressie omdat het toen veel erger was als nu het is nu nog in een vroeg stadium, ik had zelf het idee dat ik er bijna inzat omdat ik overdag nergens zin in had en steeds somberder werd, want ik weet de symptomen, maar sommige merk je niet van jezelf. En ik was niet altijd somber want ik heb er eerst wel aan zitten denken of ik niet depri kon zijn maar toen ik de symptomen doornam zelf vond ik het nog niet zo erg met mij, maar mijn therapeut zei ok tegen mij dat ik zelf waarschijnlijk niet doorhad.Mijn maatschappelijk werker dacht het ook al en die heeft mij doorgestuurd Mijn vriend had wel gemerkt dat ik somberder was maar niet dat het weer hetzelfde was als toen.
Het is er als het ware ingeslopen.

greets pooh

oh gelukkig

is het nu dan ook zo dat je er "makkelijker"van af kunt komen, als je het in een vroeg stadium opmerkt?

het lijkt me gewoon zo erg dat je het een tweede keer krijgt.. heb je je leven weer op de rails en denk je dat alles weer goed gaat.. krijg je zoiets..

heel veel sterkte iig

( oh en je moet het zeggen als je vindt dat ik te veel vraag hoor )

hoi Syl

Nee hoor je vraagt niet te veel hoor

het is inderdaad zo dat als je een depressie vroeg opmerkt je er weer sneller bovenop kunt komen, omdat je dan nog goe mee kunt werken en denken.

Toen ik zwaar depressief was zij er zeker 4 sessies voorbij gegaan zonder dat ik een woord heb gesproken, ze heeft mij heel boos gemaakt toen en daardoor kwam ik los door schreeuwen en huilen, omdat ik toen zo vast zat. Daarna kwam alles er pas uit.

Nu kan ik wel goed over mijn gevoelens praten en kunnen ze mij ook veel beter helpen, en begeleiden, en kan ik net zoals vincent zeg het zelf in de gaten houden, want dit is zeer belangrijk vind ik.

Het is inderdaad niet leuk dat ik het nu weer terug krijg maar ja we gaan gewoon verder met het leven en ik kijk wel waar het schip strand, en als blijkt dat ik de winkel weg moet doen omdat ik het niet aankan nou ja dan zij het zo, ik kijk het nog een half jaar aan en als ik het dan nog moeilijk vind kap ik ermee. Ik heb genoeg lieve mensen om mij heen en dat had ik toen niet.
Maar bij mij vallen nu wel heel veel puzzelstukjes op zijn plaats en dat is ook heel fijn, ik hoop alleen dat ik niet verslaafd raak aan die antidepresivia dat was toen ook en de verschijnselen bij het stoppen zijn not fun


greets pooh