Hoi iedereen,ik heb een heel depressief gevoel en ik heb nergens zin in. Op school heb ik geen vrienden , sta alleen in de pauzes ,durf mijn mening niet te geven en ik leg door al dat gepest van vroeger heel moeilijk contacten.Ik kan niet tegen geintjes,op school word ik rood en als het thuis gebeurt word ik aggresief en begin ik te schelden.Mij ouders denken de hele tijd dat ik vroeger seksueel misbruikt ben(Ik ben vroeger mee geweest met verschillende zomerkampen),maar in het ziekenhuis zien ze geen beschadigingen.Ik heb sinds een paar weken helemaal geen zin meer om naar school te gaan.Het ligt niet aan de school zelf, niet aan huiswerk,docenten of proefwerken(Want ik vind leren best leuk,aangezien ik me vaak verveel),maar aan het feit dat ik vroeger zoveel gejend ben.Overal waar ik kwam, werd ik wel een keer gepest of uitgescholden.Dus niet alleen op school, maar ook op vakantie, bij het spelen op straat, zelfs werden er door volwassenen opmerkingen gemaakt.Dan was ik bijvoorbeeld op een verjaardag van mijn vriendin.Ik was bijna 12 en ik had een vrij lange lengte voor mijn leeftijd.Toen ik op die verjaardag kwam kreeg ik niet te horen van gefeliciteerd met je vriendin, maarr gewoon van Wat ben jij toch lang voor je leeftijd of ben jij elf???Ik vond het dus nooit leuk op die verjaardagen.Maar om terug te komen op de depressiviteit,ik sta elke ochtend op met een gevoel van Was ik maar niet meer leerplichtig.Als ik me goed voel(Ik heb een chronische aandoening),dan moet ik van mijn ouders naar school, ook als ik pijn en lichte koorts heb.Desnoods brengen ze me(ik woon best een stuk van school af).Als ik naar school moet, dan zeggen ze dat als het niet gaat dat ik me mag afmelden.Ik vind spijbelen crimineel,maar ik doe het zelf eigenlijk ook, omdat ik zo depressief ben.Ik ben me door het pesten me heel raar gaan gedragen en ze hebben me eigenlijk letterlijk gek gemaakt.

Vervolg van mijn verhaal.Ik heb naast de chronische aandoening waar ik al veel last van heb, ook klachten van de depressie: rillerigheid,duizeligheid,koorts tot 38.7 graden,misselijkheid,kokhalzen en heel vaak hoofdpijn.De dokters kunnen nooit wat bij me vinden en daardoor krijg ik het gevoel dat ik me aanstel.Als ik thuis kom uit school en soms nog een hele dag voor me heb,ga ik soms gewoon op mijn bed liggen omdat ik nergens zin in heb.Het enige wat ik echt leuk vind zijn tennissen,tv kijken op mijn kamer en computeren.Nou ,hier hou ik het bij,ik zou het op prijs stellen al ik een reactie of een tip kreeg.
Groetjes,anoniempje

ik kan het begrijpen dat je nergens zin in hebt,maar je moet proberen om toch iets te doen zodat je groot en sterk wordt,en wat meer zelfvertrouwen krijgt,

Hoi anoniempje

Ten eerste ben je zeker geen aansteller en degene die dit zeggen hebben zelf zoiets niet meegemaakt en weten dus niet hoe het voelt
wat naar zeg dat je je zo voelt, dit komt denk ik door de omstandigheden. Ik zie heel veel van mij van toien ik nog op school zat terug in jou verhaal, omdat jij je geestelijk niet lekker voelt slaat dit als het ware op je lichaam en wordt je ook echt ziek, de dokters kunnen niks vinden omdat het psychisch is en dat komt er niet uit bij een li onderzoek.

Als ik jou was zou ik eens met je huisarts gaan praten of hij je niet door kunt sturen naar maatschappelijk werk of ander hulpverlening, want als je hier mee rond blijft lopen wordt het alleen maar erger, en voel jij je nog slechter.

Ik weet het het is een grote stap, Ik kan het weten want ik heb op school hetzelfde gevoel gehad en wou ook niet naar de hulpverlening, totdat ik zwaar depri was en 2 jaar in therapie heb gezeten, nu 6 jaar later is het weer raak en ben vandaag weer opnieuw begonnen het was wel zwaar om de stap te nemen maar het lucht enorm op.

Sterkte ermee
liefs beertje

neej, je bent zeker geen aansteller zoals beertje ookal zei. het is misschien ook wel handig om inderdaad contact tezoeken met maatschappelijke werkers. maar als je dat echt niet wil, dan moet je jezelf daar ook niet toe dwingen. probeer steun tevinden bij famillie of vrienden. mensen waarop je kan vertouwen. dat is ook nog 1 van de beste optie's, vaak werkt dat beter dan bij maatschappelijke werkers.

regards medamen