Ja, ik ben een beetje een rare. Problemen begonnen gelijdelijk aan door scheiding van m'n ouders en de verhuizing die toen noodzakelijk was. Zoals mijn nickname al aangeeft ben ik van nature een vechter, niet bang voor een eigen mening en dat ben ik ook nooit geweest. Niet anders om anders te zijn, maar ik wil 'gewoon' mezelf zijn. Toen ik gepest werd reageerde ik dan ook vooral door terug (verdediging, niet tegen anderen dan de daders!) te schelden, slaan/schoppen en ook mentaal de strijd aan te gaan. Mentaal vooral door een versimpeld beeld van de werkelijkheid toen: helden (zoals ik), lafaards (goede mensen die niks durfen te doen) en de bad guys (pesters). Nu snap ik ook wel dat dat beeld onterecht is. Pesters zijn vaak zelf ook hulpbehoevend en niets durfen doen is een logische reactie. Pesters heb ik kunnen vergeven en begrip voor de leerlingen die niks durfden te doen. Maar ik moest toen wel zo denken om het vol te kunnen houden, want meesters/juffen heb ik nooit wat aan gehad. Die heb ik nog niet kunnen vergeven, want juist die hadden de morele plicht om leerlingen zoals ik te beschermen. Toen ik het verteld had in een groep die ik vertrouwde was er een belangrijk stuk afgesloten, maar had toch het onheilspellende gevoel dat ik er nog niet mee klaar was.

Dat klopt ook. Het 'gewone' pesten (fysiek geweld, schelden e.d.) verwerkt, maar dat was niet alles. Daartegen kon ik nl. vechten en omdat het pesten uiteindelijk stopte voelt dat als een overwinning. Algemene zelfvertrouwen OK, maar op relatiegebied niet. En door een internetdate (wel een bijzondere vriendin aan overgehouden, maar geen partner) ging ik me afvragen waar dat vandaan komt. Niet het 'gewone' pesten, maar iets wat ik heel diep had weggestopt: broek naar beneden trekken trauma's. En ik snap nu ook waarom dat zo hard aankwam: ik moest het wel verdringen, omdat het 'gewone' pesten doorging en ik daartegen moest blijven vechten. Uitgelachen worden en heldenrol zijn nu eenmaal niet te combineren. Natuurlijk ook gewoon pech gehad, dus daar sta ik dan: 25, ruim 10 jaar single, na 15 jaar dus nog niet over het pesten heen en begin de hoop zo langzamerhand wel te verliezen... Want een deel van het herstel kan pas plaatsvinden in een relatie (dan krijg ik vertrouwen op dat gebied), maar het vinden van een partner is wel erg lastig als ik nog herstellende ben!