Gepest ben ik eigenlijk mijn hele schooltijd zo'n beetje........ T begon al op de basisschool vanaf groep 3 ongeveer. Van groep 3 tot halverwege groep 5 heb ik normaal onderwijs gehad. Hier werd ik voornamelijk gepest omdat ik stevig ben (dik vind ik een rotwoord) en ik draag een bril omdat ik slechtziend ben.
Mede door mijn slechtziendheid ben ik altijd erg traag geweest en kon dus niet goed met de klas meekomen. Ik werd in deze periode vaak bestolen van jas,tas of schoen. en daar renden ze dan vrolijk mee weg of verstopten ze.
Ik accepteer nu dat kinderen van die leeftijd nu eenmaal dat soort dingen doen.

Vanaf groep 5 ben ik naar speciaal onderwijs gegaan....Blinden en slechtzienden onderwijs in Grave.
De eerste tijd ging dit veel beter.....en kreeg ik het gevoel .....hier hoor ik thuis.
Door de langereistijden had ik alleen thuis geen vrienden meer over.....en voelde mij toen al erg buitengesloten op vrijedagen en in vakantie's.
Ik moet daar op school zo'n 3 of 4 vriendinnen hebben gehad......een meisje waarik veel mee omging (veel leeraren noemden ons knabbel en babbel) was eerst heel aardig en werdt al snel mijn hartsvriendin. maar later ging ze steeds meer de wet uitmaken.....en ik deed altijd wat ze van mij vroeg.....zo kan ik me herrinneren dat ik een andermeisje heel aardig vond, maar zij niet en dwong me haar te negeren. wat ik ook deed omdat ik haar vriendschap niet kwijtwilde.
Ze had soms ook van die buien dat smorgens was er niets aan de hand en smiddags kon ze mij ineens negeren. ik begreep daar nooit iets van en dacht altijd dat ik dan zelf wel iets fout zou hebben gedaan.
verder was het niet zo heel erg hier......

Pas toen ik naar het "gewone" voortgezet onderwijs mocht, begon de ellende.
Ik kende niemand......terwijl bijna iedereen uit de klas wel iemand kende van de vorige school of bij elkaar in de buurt woonde.
Ik kwam op een school met alleen maar meisjes (van de ca 220 leerlingen maar 1 jongen). het eerste jaar begon t pesten in de klas door me uittemaken voor dik en me verder te negeren. ik had toen 1 vriendin en zij werd ook gepest, tot ze in de 2de een vriendje kreeg en er ineens bij hoorde.
ik bleef wel aan haar hangen ondanks dat ze zodra ze de mogelijkheid had......al mijn geheimen aan iedereen doorvertelde.
in zo'n kleine school sprijden roddels zich snel uit en al gauw had ik de hele school op mijn nek. Ik werdt door 3de of 4de klassers molletje genoemd.....omdat ik door mijn postuur en kleine ogen volgens hen daar wel op leek.
Ik sloop door de gangen om maar niet te worden opgemerkt......en probeerde mij in de klas ook zoveel mogelijk te verstoppen.
Ik ben in die tijd wel naar de vertrouwenspersoon op school gegaan en moest alle mensen die mij pesten op foto's aanwijzen omdat ik de namen van deze leerlingen niet kende.
Ze stelde me voor om in de klassen van de pesters mij zelf te laten vertellen waarom ik zo'n kleine ogen heb. Dit durfde ik echter niet en daarom is de vertrouwens persoon met de diverse klassen gaan praten.
T werd even rustiger maar al snel begon t hele verhaal weer opnieuw.
In het 2de jaar is onze school gefuzeerd......ik hoopte dat dat mijn problemen kleiner zou maken, maar ze werden er alleen maar groter door.
De klas werdt gesplitst in a/b nivo en cd nivo en daardoor bleef ik in de kleinste klas 7 personen achter.
en daarin zat ook de leider van de vorige klas....ze zette in korte tijd de andere weer tegen me op.
Ik werdt weer genegeerd en als ze wat te roddelen hadden over mij dan ging dat net zo hard dat ik t wel hoorde maar de leraar niet.
Die grepen dus ook nooit in.
zo ging dat tot t einde van het examen jaar door.

ik raakte erg depressief en zocht op aanraden/aandringen van de vertrouwenspersoon de schoolmaatschappelijk werkster op.
Die hadden echter te laat in de gaten dat er meer aan de hand was dan alleen t pesten..........thuis liep t namelijk ook erg slecht.
Na de scheiding van mijn ouders toen ik 11 was......ben ik met mijn broer en zus bij onze vader blijven wonen.
Mijn broer vond t altijd al erg leuk om me te treiteren. (maar zo zein broers)
Toen mijn zus ging studeren en daardoor uit huis vertrok, ben ik me als huissloofje gaan gedragen.
Ik moest naast mijn school dus ook nog een huishouden draaiende houden. wassen koken strijken poetsen......en ik kon t nooit eens goed doen.
Mijn vader (die een eigenbedrijf heeft) nam gewoon aan dat t de normaalste zaak van de wereld is om je 14/15 jarige dochter voor je te laten sloven, zonder daar ook maar een keer dank je wel voor te hoeven zeggen.
Mijn broer deed niets in huis en vond t ook nog steeds nodig om mij regelmatig te vertellen dat ik dik was.
En ik had al zo'n slecht beeld van mezelf......ik vond mezelf dik en lelijk en dacht nooit een vriendje te kunnen krijgen. Jongens vonden t tenslotte altijd nodig mij na te roepen dat ik lelijk was.
Ik begon te eten.......stal zelfs geld om dat te kunne betalen.......ik bedoel ik at savonds in bed (elke avond) 1 zak chips, een pak koekjes en vaak ook nog een zak engels drop. iedere dag naschooltijd reed ik eerst naar de supermarkt om mijn "overlevingsvoer" te kopen.
Natuurlijk werdt ik aleen maar depressiever en dikker en haalde op 14 jarige leeftijd een gewicht van 99,5 kilo.
Ik huilde heel veel op school en kreeg natuurlijk ook daar weer opmerkingen over.
t kringetje was rond.

Ik zonderde mij steeds meer af en raakte in de ban van een jongens groep.
iets wat heel onschuldig begon....door een toneelspel met mijn stiefzusje, werdt een grote pshygische last. (die ik nog steeds met mij meedraag)
Ik begon te vluchten uit de realiteid....door me een nieuwe persoonlijkheid te geven. En krëeerde daar een heel verhaal omheen.....door te dromen dat mijn alterego en prijs gewonnen had en die leuke jongens mocht ondmoeten. ze waren in gedachten altijd bij mij. (ik voelde me nooit meer alleen) en als ik t echte leven niet meer aan kon riep ik mijn alterego op om mijn plaats in te nemen en me te helpen.
(wat vaak lastig was omdat ik haar engelstalig had gemaakt en ik dus tijdens de lessen op moest letten dat ik geen engels zou gaan spreken.)
Ik begon mijn verhaal op te schrijven en dat werdt een boek.
Ik heb geloof ik dat laatste jaar op school alleen maar in mijn boek zitten schrijven.........wat wel als effect had dat ik daar veel respect bij mijn medeleerlingen afdwong.
Iederee wilde het lezen en ik voelde me eindelijk geliefd.
Maar ik realiseerde me ook heel goed dat mijn eigen identiteid werdwenen was.......
Ik werd steed banger van mezelf en besloot uiteindelijk uiteen raam te willen springen..........ik heb er op een goede dag dan ook werkelijk klaar voor gezeten.
Gelukkig schrok ik hier zo van dat ik van dat raam ben weg gegaan.
na enkele dagen gezwegen te hebben, kwam t verhaal er op school uit.
Ik denk dat mijn klasgenoten hier erg van geschrokken zijn, want t echte pesten is vanaf die dag heel wat minder geworden.
Ik werdt door gestuurd naar een psygiater.......maar heb nooit t iedee gehad dat die mij echt geloofde.
Ik heb dus al jaren geen therapie meer.
en ben tijdens t 4de jaar van mijn opleiding naar mijn moeder verhuisd.

Ik begon aan een opleiding dierverzorging en leerde wat echte vrienden zijn!!!!!!!
Ik belande in een klas waar niemand buiten viel en problemen samen werden opgelost.

Ik weet dat t een warrig verhaal is maar ik kan t niet anders beschrijven dus als iemand nog wat wil vragen, stuur me dan maar even een pbtje en ik zal proberen je vraag te beandwoorden.

Liefs beanybeagle

hey

het is inderdaad verselijk om zulke dingen mee te moeten maken en het kan ook wonden achterlaten voor de rest van je leven (dit kan ook voorkomen worden). je hebt over je leven een boek geschreven. dat is iets wat het beste is wat je kan doen. je hoeft het niet te laten lezen aan mensen maar het lucht voor jezelf al heel erg op als je je verhaal kwijt kan, al is het dan niet in woorden. maar je kan het toch kwijt. ook heb je je leven weer opgepakt met de klas waar je nu in zit, en ik hoop dan ook dat je je daar op je gemak voelt. nu kom je er namelijk ook achter hoe het is om problemen in een groep op te lossen en niet alles alleen te moeten doen. dat scheelt toch wel een heleboel.

je verteld ook dat je naar je moeder bent verhuist.. maar je verteld daar niks over je thuis situatie (je bent dat ook niet verplicht) maar ik heb dan de vraag is het daar beter.. kan je daar jezelf zijn. of moet je daar ook zoveel doen ? ik hoop natuurlijk op het eerste.

regards medamen AkA marc

Even wat rechtzetten.
Het boek ging over mijnalterego en die jongens groep. Maar ik snap dat dat nogal verwarrend is.
Ik heb op aan raden van mijn maatschappelijkwerkster mijn alterego hierin dood laten gaan, omdat ze dacht dat ze dan mischien ook uit mijn hooft zou verdwijnen.
Maar dat heeft helaas niet geholpen.

Ik ben inderdaad in t laatste schooljaar naar mijn moeder verhuisd. dit gebeurde toen ook omdat men dacht dat ze me dan weer op de rails kregen.
en is nog voor mijn zelfmoord poging geweest.
mijn moeder was namelijk heel veel werken, met onregelmatige diensten en heeft mij daardoor niet goed genoeg kunnen opvangen.
Ik heb daar gewoont tot ik in 2001 een contact advertentie zette op een datingsite en daardoor mijn huidige man ondmoette.
die heeft mij ongeveer 3 maanden na onze ondmoeting in huis genomen. (hij woonde overgens ook nog thuis, wat daar weer de nodige problemen heeft gegeven.)
we zijn vervolgens in september 2004 getrouwd en wonen nu in ons eigen paleisje.

de opleiding dierverzorging heeft mij erg goed gedaan. en ik heb daar ook een diploma van.
ik werk niet helaas.....omdat ik voor veel zaken allergies ben en vaak heel erg eczeem heb hierdoor.
ook mijn psychische toestand nu laat het moeilijk toe dat ik werk. ik ben bijvoorbeeld erg vaak en snel moe. en dan bedoel ik niet een beetje moe!.
ik hoop thuis te kunnen gaan werken...zodat ik wel wat omhanden heb maar mijn eigen ritme kan aanhouden.
ik zit dus niet meer opschool nu......ben 26 jaar jong.

maar goed ik begrijp dat t allemaal nogal warrig overkomt, en hoop weer wat duidelijkheid te hebben geschept.

Liefs beanybeagle

jeetje beanybeagle,

ik schrok wel van het verhaal zeg, ik ken die pestkoppen ook, die deden het ook bij mij, maar ik heb altijd een ding in mijn hoofd gehouden.
De meeste van die pestkoppen hebben hun diploma niet gehaald en wij wel, hadden ze maar niet zoveel energie in ons moeten steken.

groetjes beertje